Τρίτη 3 Αυγούστου 2010

Νομικές μανούβρες με το μνημόνιο, & Σύνταγμα - Ν.ΚΟΤΖΙΑΣ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

Νομικές μανούβρες με το μνημόνιο





Προκειμένου μια πλειοψηφία να μην προωθεί αυθαίρετες πολιτικές, κάθε κοινωνία, από την εποχή των αθηναϊκών «γραφών παρανόμων» και «ψηφισμάτων», ξεχώριζε ανάμεσα σε αποφάσεις που αφορούσαν την τρέχουσα πολιτική πρακτική (σήμερα νόμοι) και δεσμευτικές αποφάσεις που αναφέρονταν στα θεμέλια λειτουργίας της (σύνταγμα).
Τα συντάγματα υπόκεινται σε σύνθετες διαδικασίες αναθεώρησης, ακριβώς για να μην μπορεί μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αλλάζει κατά το δοκούν τα δικαιώματα των πολιτών καθώς και τα ίδια τα θεμέλια λειτουργίας της πολιτείας. Το σύνταγμα, λοιπόν, διασφαλίζει τα μακροχρόνια δικαιώματα της κοινωνίας και αποτελεί μοχλό αποτροπής εμφάνισης φαινομένων πολιτικού βοναπαρτισμού. Αποτρέπει την αλλαγή των θεμελίων της συμφωνίας που έχουν κάνει πολίτες και κοινωνία από μια συγκυριακή πλειοψηφία, όταν, μάλιστα, αυτή έχει λάβει ψήφο από τους πολίτες προκειμένου να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που διαφέρει από όσα πράττει.
Η παρούσα κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση ισχυρής σχετικής πλειοψηφίας ψήφων, αλλά δεν είναι πραγματική πλειοψηφία (50%+1) εντός του εκλογικού σώματος. Ταυτόχρονα, εφαρμόζει μια πολιτική για την οποία δεν υπήρξε προεκλογικά συμφωνία με τους πολίτες. Η κυβέρνηση ορισμένες στιγμές δείχνει να αδιαφορεί για τη γενική βούληση των πολιτών, διότι πιστεύει ότι εκείνη (και μόνο) γνωρίζει, καθότι βρίσκεται σε «αποστολή σωτηρίας» της χώρας (μάλλον και ορισμένων μεγάλων επιχειρηματιών της χώρας). Με βάση αυτή την «αποστολή» τείνει όλο και περισσότερο να παραβιάζει δημοκρατικούς κανόνες. Το όπλο της κοινωνίας απέναντι σε αυτή την κυβερνητική νοοτροπία, προκειμένου να προστατευτεί από τυχόν εξουσιαστικές αυθαιρεσίες, είναι το σύνταγμα.
Υπό ορισμένες συνθήκες, υπεράνω του συντάγματος μπορεί να τεθούν συμφωνίες υπερεθνικών πλαισίων, όπως αυτή της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ (αργότερα Ε.Ε.). Γι' αυτό, η επικύρωση τέτοιων συμφωνιών από το εθνικό Κοινοβούλιο απαιτεί αυξημένες πλειοψηφίες. Εδώ άρχισαν τα κόλπα της κυβέρνησης. Οντας ανασφαλής αν θα μπορούσε να διασφαλίσει για το μνημόνιο που συνήψε μια τέτοια πλειοψηφία στη Βουλή, το ενέκρινε στη Βουλή όχι ως διεθνή συμφωνία, που θα μπορούσε να διεκδικήσει ειδική βαρύτητα έναντι συνταγματικών διατάξεων, αλλά ως εσωτερικό νόμο. Ο κάθε νόμος, όμως, οφείλει να ικανοποιεί τις προβλέψεις του συντάγματος και όχι να τις παραβιάζει κατά το δοκούν, διότι υπόκειται των διατάξεων του συντάγματος. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε ανάγκη διαχωρισμού ανάμεσα σε σύνταγμα και νόμο.
Τι πράττει η κυβέρνηση εκ του πονηρού; Γνωρίζει καλά ότι πέρασε το μνημόνιο στη Βουλή ως νόμο. Δεν διέθετε πλειοψηφία για κάτι άλλο. Ομως, από εκείνη τη στιγμή και πέρα, το επικαλείται ως να είχε εγκριθεί από τη Βουλή ως διεθνής συμφωνία. Η κυβέρνηση, στη συνέχεια, προκειμένου να στηρίξει την κοινωνική πάλη που διεξάγει από τα πάνω σε βάρος των αδύναμων, επιλέγει ευθέως τη νομική μανούβρα: εμφανίζει τον νόμο για το μνημόνιο ως δέσμευση που υπερέχει εξ ορισμού των άλλων νόμων και του συντάγματος. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι τοιουτοτρόπως πράττει αντισυνταγματικά. Αλλά δεν τη νοιάζει. Διότι σκέφτεται τώρα σε ένα δεύτερο επίπεδο: Γνωρίζει ότι πολλά μέτρα της θα πέσουν στα δικαστήρια. Επιδιώκει, όμως, να έχει προλάβει να τα εφαρμόσει πριν τελεσιδικήσουν δικαστικά. Και δεν σκέφτεται, δυστυχώς, ότι με αυτά της τα καμώματα, στο όνομα των τρεχουσών αναγκών της πολιτικής της, υποσκάπτει μακροχρόνια θεσμούς και δημοκρατία.

Πόσο αυστηρή είναι η Δικαιοσύνη με τους κλέφτες; Πάρα πολύ, όταν μπροστά της στέκονται βιοπαλαιστές...

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

Αυστηρή ποινή


Πόσο αυστηρή είναι η Δικαιοσύνη με τους κλέφτες;
Πάρα πολύ, όταν μπροστά της στέκονται βιοπαλαιστές όπως οι Νίκος και Θόδωρος Τσουβαλάκης. Τα δύο αδέρφια κατηγορούνταν για κλοπή δύο υπολογιστών από πολυκατάστημα και την περασμένη Πέμπτη εκδικάστηκε η ύφεση. Εκεί, όμως, που περίμεναν μείωση των εξοντωτικών ποινών (επτά χρόνια) το δικαστήριο φυλάκισε και τον Θοδωρή (ήταν έξω με περιοριστικούς όρους) παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας (67% αναπηρία) που αντιμετωπίζει, τα οποία μάλιστα αναγνωρίστηκαν πρωτόδικα. Τη δεκαετία του '80 μαζί με τον αδελφό του συμμετείχαν στο κίνημα εναντίον των φυλακών, όταν ήταν κρατούμενοι για ληστεία τράπεζας. Τότε είχε μιλήσει στον -δημοσιογράφο- Γ. Λιάνη («Φυλακές», εκδόσεις Κάκτος) για τη δικαστική εξουσία: «Μας αποκαλεί "πωρωμένους εγκληματίες" και "επικίνδυνους κακοποιούς", με την ίδια λογική που τους ελεύθερους καρχαρίες και τις ύαινες του κεφαλαίου τούς χαρακτηρίζει νομοταγείς πολίτες!». Χωρίς περαιτέρω σχόλια.

Π. Μπ.

Ο άνθρωπος που εξόργισε τον Τρισέ - Μάκης Μπαλαούρας, εκπρόσωπος του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Ιουλίου 2010

Ο άνθρωπος που εξόργισε τον Τρισέ


Ποιος είπε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν ελέγχεται δημοκρατικά;

Δύο φορές το χρόνο καλεί στη Φρανκφούρτη τα συνδικάτα όλων των Κεντρικών Τραπεζών της Ε.Ε., υπό την προεδρία του κ. Τρισέ, κι εκεί ο ίδιος και τα κεντρικά στελέχη της ΕΚΤ συζητούν με τους συνδικαλιστές. Στις συνόδους του «κοινωνικού διαλόγου», όπως τις έχουν ονομάσει, η συζήτηση περιστρέφεται σε τεχνικές λεπτομέρειες, όπως οι γενικές προδιαγραφές ασφαλείας των χαρτονομισμάτων ή η πλατφόρμα ενδοευρωπαϊκών συναλλαγών, αποφεύγοντας ωστόσο να δώσουν το οποιοδήποτε χαρτί, μόνο διαφάνειες στατιστικών στοιχείων.
Τα πολιτικά ζητήματα και την οικονομική στρατηγική τα αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.
Ομως η οικονομική κρίση ανέτρεψε και τον δημοκρατικό διάλογο που υποτίθεται ότι υπηρετούσε η ΕΚΤ.
Ο εκπρόσωπος του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος, Μάκης Μπαλαούρας, πήρε το λόγο και έθεσε πολιτικά ζητήματα με επιχειρήματα, ταράζοντας, όπως μας διαβεβαίωσαν, τα νερά. Οτι για την κρίση στην Ελλάδα δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι, ότι η Κομισιόν και η ΕΚΤ όχι μόνο γνώριζαν αλλά συγκάλυπταν τα παραποιημένα οικονομικά στοιχεία. Κατηγόρησε την Κομισιόν και την ΕΚΤ ότι έχουν τους Ελληνες σαν πειραματόζωα. Αν περάσουν τα μέτρα στην Ελλάδα, που πέρασε ένα γνωστό Δεκέμβρη, η νεοφιλελεύθερη ελίτ θεωρεί ότι θα περάσουν με άνεση σε όλη την Ευρώπη. Θέσεις που οδηγούν σε βαθιά ύφεση και σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας και των μεταπολεμικών κατακτήσεών τους. Και ως εκ τούτου, έφεραν προς ενίσχυση το ΔΝΤ, ενώ παράλληλα συρρικνώνουν τη δημοκρατία, ευτελίζοντάς τησε δημοκρατία μπούφα. Θέλουν να επιστρέψουν την Ευρώπη και τα δικαιώματα των εργαζομένων στην περίοδο του Μεσοπολέμου.
Ο κ. Τρισέ τα έχασε. Για πρώτη φορά σε κοινωνικό διάλογο διέκοψε τον ομιλητή 4 φορές, φωνάζοντας ότι ήταν εκτός θέματος και ότι τα στοιχεία που παραθέτει είναι λαθεμένα. Τότε εξερράγη Γάλλος συνδικαλιστής που τον ήξερε πάρα πολύ καλά, αφότου ήταν διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας. «Αφήστε τον να μιλήσει. Θέλετε ή δεν θέλετε διάλογο;» του φώναξε, βρίσκοντας συμπαράσταση από άλλους συνδικαλιστές. Τότε ο κ. Τρισέ προσπάθησε να δημιουργήσει ρήγματα, φωνάζοντας ότι «οι Ελληνες έπαιρναν για 10 χρόνια μεγάλες αυξήσεις, ενώ για τους Γάλλους και τους Γερμανούς είχαν παγώσει»!
Ο κ. Μπαλαούρας, με τη συμπαράσταση των άλλων συνδικαλιστών, κατάφερε να συνεχίσει κατηγορώντας την Κομισιόν και την ΕΚΤ ότι δεν χρηματοδοτούν τα κράτη-μέλη, οδηγώντας τα στη λεηλασία των αγορών, γιατί το απαγορεύουν οι Συνθήκες, ταυτόχρονα όμως έχουν παραβιάσει δεκάδες άρθρα των Συνθηκών για τις τράπεζες και γενικότερα για τις ανάγκες του κεφαλαίου.
Ο ομιλητής προειδοποίησε τον πρόεδρο της ΕΚΤ ότι το πειραματόζωο Ελλάς μπορεί να γίνει εμβρυουλκός ενός εργατικού και κοινωνικού ντόμινο εξέγερσης. Τα τελευταία λόγια του ομιλητή συνάντησαν την εμφανέστατη συναίνεση των υπόλοιπων συνδικαλιστών.
Ο κ. Τρισέ, βλέποντας την έκρυθμη κατάσταση, έλυσε, μας είπαν, αμέσως τη συνεδρίαση γιατί ήταν η ώρα του καφέ...
Εξερράγη ο συνήθως ψύχραιμος Ζαν - Κλοντ Τρισέ και αργότερα έλυσε τη συνεδρίαση για ένα καφεδάκι
Την άλλη μέρα στο κλείσιμό του προσπάθησε, μας είπαν, να δημιουργήσει ενδοσυνδικαλιστική αντιπαράθεση, λέγοντας ότι «δεν πρέπει η αλληλεγγύη να εκφράζεται μ' αυτόν τον τρόπο και τα συνδικάτα πρέπει να είναι προσεκτικά γιατί η κρίση μπορεί να μεταφερθεί και σε χώρες που δεν έχουν προβλήματα, όπως είναι η Γερμανία και η Γαλλία».
Στο δείπνο, στελέχη της ΕΚΤ πλησίαζαν τον κ. Μπαλαούρα μάλλον χαρούμενα για την εξέλιξη του «διαλόγου» και του έδιναν κρυφίως συγχαρητήρια γιατί, όπως έλεγαν, είναι ο πρώτος άνθρωπος που εκνεύρισε και τσάντισε τον κ. Τρισέ.

Για τους πλούσιους φοροελαφρύνσεις, για τους «λοιπούς» επιβαρύνσεις - Μειώθηκε στην Ε.Ε. η φορολογία επιχειρήσεων από 30% το 1992 σε 23,2%

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Ιουλίου 2010

ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ Ε.Ε. Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΑΠΟ 30% ΤΟ 1992 ΣΕ 23,2%. ΑΥΞΗΘΗΚΕ Ο ΦΠΑ

Για τους πλούσιους φοροελαφρύνσεις, για τους «λοιπούς» επιβαρύνσεις


Λιτότητα για τους πολλούς, ελαφρύνσεις φόρων για τους λίγους. Την ίδια στιγμή που σχεδόν όλοι οι πολίτες της Ε.Ε. καλούνται σε θυσίες, η φορολογία στις επιχειρήσεις και τα υψηλά εισοδήματα συνεχώς μειώνεται.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Eurostat τον Ιούνιο, η φορολόγηση των επιχειρήσεων μειώθηκε κατά μέσο όρο στην Ε.Ε. φέτος στο 23,2% από 23,5% που ήταν πέρυσι. Αντιθέτως ο ΦΠΑ, φόρος που πλήττει άμεσα τα χαμηλά κυρίως εισοδήματα, αυξήθηκε κατά μέσο όρο στην Ε.Ε. στο 20,2% το 2010 από 19,8% το 2009.
Σε βάθος χρόνου η μείωση στη φορολογία των επιχειρήσεων είναι ακόμη πιο μεγάλη. Από 45% κατά μέσο όρο τη δεκαετία του '80, μειώθηκε στο 30% το 1992, για να μειωθεί δέκα ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε δύο δεκαετίες, στο 23,2%. Η μέση φορολόγηση των επιχειρήσεων στην Ε.Ε. είναι, μάλιστα, κατά 10% μικρότερη απ' ό,τι στις ΗΠΑ, που θεωρούνται πιο υπερφιλελεύθερη οικονομία.
Γερμανία: μείωση 27%
Από τα μέσα του '90 η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, η Γερμανία, έχει μειώσει τον φόρο στις επιχειρήσεις κατά 27%, ενώ ο ανώτατος συντελεστής φορολόγησης των υψηλών εισοδημάτων μειώθηκε κατά 9,5%. Την ίδια περίοδο, η Ισπανία και η Γαλλία μείωσαν τη φορολογία στα υψηλά εισοδήματα σχεδόν κατά 13%. Η Ιταλία μείωσε τη φορολόγηση των επιχειρήσεων κατά 20,8% και την ανώτατη κλίμακα στη φορολογία εισοδήματος κατά 6,1%.
Χάνονται 75 δισ. ― κάθε χρόνο
Η συνεχής μείωση της φορολογίας σε επιχειρήσεις και υψηλά εισοδήματα, την ώρα που εργαζόμενοι απολύονται κατά κόρον, μισθοί και συντάξεις μειώνονται και επιπλέον αυξάνεται ο ΦΠΑ και το κόστος ειδών πρώτης ανάγκης, αποτελεί πρόκληση στον κοινό νου. Οπως έγραφε πρόσφατα ο Πίτερ Μπόφινγκερ, του Γερμανικού Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων στην εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung», «αν είχαμε τα ποσοστά φορολόγησης του 1998, θα είχαμε 75 δισ. ευρώ περισσότερα έσοδα το χρόνο».
Μεγάλο μέρος των αυξημένων ελλειμμάτων και δημόσιου χρέους οφείλεται στις ενέσεις πολλών τρισ. ευρώ με τα οποία ενίσχυσαν τις τράπεζες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να μην καταρρεύσουν. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της Μπούντεσμπανκ, το 2008 και το 2009 το 53% του νέου γερμανικού χρέους οφείλεται στα μέτρα στήριξης των τραπεζών.
Από τις αρχές Μαΐου -που οι ηγέτες της Ε.Ε. και το ΔΝΤ ανακοίνωσαν τη συμφωνία για δημιουργία πανευρωπαϊκού πακέτου διάσωσης ύψους 750 δισ. ευρώ- σχεδόν όλες οι χώρες της Ε.Ε. ανακοινώνουν περικοπές στις δημόσιες δαπάνες με μειώσεις μισθών, πάγωμα συντάξεων κ.λπ.
Το ιρλανδικό «δεδικασμένο»
Η πρώτη χώρα που από πολύ νωρίς μπήκε στο δρόμο της λιτότητας, πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση στην Ελλάδα, ήταν η Ιρλανδία. Ηταν μάλιστα η πρώτη χώρα που εφάρμοσε τη μείωση μισθών στον δημόσιο τομέα 5%-15%, με σκοπό να εξοικονομήσει 4 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό του 2010, ο οποίος προβλέπει έλλειμμα 11,6%.
Η μείωση μισθών στην Ιρλανδία δημιούργησε «ευρωπαϊκό δεδικασμένο» για εφαρμογή ανάλογων λύσεων και στα άλλα «προβληματικά» κράτη της ευρωζώνης. Η ιρλανδική κυβέρνηση υπόσχεται μειώσεις μισθών στο Δημόσιο μέχρι το 2014... Από τον Οκτώβριο του 2008 η Ιρλανδία έχει ανακοινώσει τρεις συμπληρωματικούς προϋπολογισμούς λιτότητας. Τη σκυτάλη μετά την Ιρλανδία πήρε ως γνωστόν η χώρα μας, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για υιοθέτηση ανάλογων μέτρων από όλο τον ευρωπαϊκό Νότο, ο οποίος «τρομοκρατήθηκε» με όσα έβλεπε να διαδραματίζονται με την Ελλάδα.
Οι κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Πορτογαλίας προχώρησαν «προληπτικά» στην υιοθέτηση μέτρων λιτότητας, ελπίζοντας να εξευμενίσουν με τον τρόπο αυτό τις αγορές και να μειώσουν το υψηλό κόστος δανεισμού και την αύξηση των spreads.
Πρώτο και κύριο μέλημα της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Ισπανίας ήταν η μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας, με την προώθηση ακόμη πιο ευέλικτων μορφών, μέσω μείωσης των αποζημιώσεων και αύξησης των απολύσεων. Με τα μέτρα αυτά ο Θαπατέρο ελπίζει, υποτίθεται, να πετύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και κατ' επέκταση «εφόδια» για μείωση του υψηλού ελλείμματος, που ανερχόταν στο 11,2% πέρυσι.
Ιβηρικές περικοπές
Μεταξύ των μέτρων της ισπανικής κυβέρνησης για την εξοικονόμηση 15 δισ. ευρώ περιλαμβάνονται η κατά 5% μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα φέτος και το πάγωμα των αποδοχών για το 2011, πάγωμα των συντάξεων από το νέο έτος και κατάργηση του επιδόματος των 2.500 ευρώ για τη γέννηση νέου παιδιού, πάγωμα του 70% των προγραμματισμένων έργων οδοποιίας και η αύξηση από την 1η Ιουλίου του ΦΠΑ από 16% σε 18%.
Στον δρόμο της Ισπανίας βρίσκεται και η άλλη χώρα της Ιβηρικής, η Πορτογαλία, η οποία είχε πέρυσι δημοσιονομικό έλλειμμα 9,4% του ΑΕΠ, με στόχο την εξοικονόμηση 2 δισ. ευρώ για το 2010. Τα μέτρα της πορτογαλικής κυβέρνησης περιλαμβάνουν επίσης μείωση μισθών 5% στον δημόσιο τομέα και αύξηση του ΦΠΑ, αλλά και αύξηση του φόρου εισοδήματος και των κερδών των επιχειρήσεων.
Μέτρα λιτότητας ανακοίνωσε πρόσφατα και η Ιταλία, παρόλο που το δημοσιονομικό της έλλειμμα είναι σχετικά μικρό σε σχέση με τις άλλες χώρες-μέλη της ευρωζώνης, 5,3% του ΑΕΠ το 2009. Ενα από τα μέτρα της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι είναι η αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων από το 2015. Οπως και στην Ελλάδα, από το 2012 το όριο ηλικίας για τις γυναίκες στον δημόσιο τομέα αυξάνεται από τα 60 στα 65 χρόνια, στο πλαίσιο της συμμόρφωσης με την «ισότητα» ανδρών/γυναικών που επιβάλλουν οι κανόνες της Ε.Ε.
Τα μέτρα της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι περιλαμβάνουν ακόμη τη μείωση κατά 10% των δαπανών σε όλα τα υπουργεία για την τριετία 2011-2013, καθώς και τη δραστική μείωση της χρηματοδότησης προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τετραετές πάγωμα (2010-2013) των μισθών στο Δημόσιο. Εξαιρούνται οι εκπαιδευτικοί, οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί. Για τους υψηλόβαθμους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα, συμπεριλαμβανομένων των υπουργών και των βουλευτών, θα υπάρξει μείωση αποδοχών 10%. Περικόπτονται επίσης οι προσλήψεις για μια τριετία στο Δημόσιο, με αντικατάσταση μόνο ενός στους πέντε που αποχωρεί.
Η λιτότητα και οι περικοπές δεν περιορίζονται στον «κακομαθημένο» ευρωπαϊκό Νότο. Γαλλία και Γερμανία προχωρούν σε εξίσου σκληρά μέτρα, με στόχο βέβαια και εκεί τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
40 δισ. περικόπτει ο Σαρκοζί
Η γαλλική κυβέρνηση επιδιώκει να περιορίσει το έλλειμμα κατά 40 δισ. ευρώ μέχρι τα τέλη του 2011. Τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από αύξηση των φορολογικών εσόδων, τερματισμό των μέτρων ενίσχυσης της οικονομίας και μείωση των δαπανών.
Αιχμή του δόρατος και της πολιτικής Σαρκοζί είναι η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 62 από τα 60 χρόνια, σταδιακά μέχρι το 2018. Αυξάνεται επίσης ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής για τα υψηλά εισοδήματα από 40% σε 41% καθώς και ο φόρος επί των κερδών κεφαλαίου και επενδύσεων. Προβλέπεται ακόμη η πώληση περί των 1.700 δημοσίων κτιρίων.
Στη Γερμανία η καγκελάριος Μέρκελ ανακοίνωσε τριετές πρόγραμμα περικοπών ύψους 80 δισ. ευρώ για το 2011-2013. Οι δαπάνες για κοινωνική πρόνοια περικόπτονται κατά 30 δισ. ευρώ και περιορίζεται ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 15.000. Η κυβέρνηση φιλοδοξεί να εξοικονομήσει 5,5 δισ. ευρώ περικόπτοντας επιδοτήσεις.

Αποτίμηση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού - Γ.ΡΟΥΣΗ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Αποτίμηση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού





Ενα από τα σημαντικά ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν τον αριστερό διάλογο είναι και εκείνο της αποτίμησης του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, και αυτό όχι για καθαρά ιστορικούς λόγους αλλά κυρίως για να διαμορφωθεί και με βάση αυτήν την εμπειρία μια άποψη για τη σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.
Ο γνωστός μαρξιστής στοχαστής Σουίζι έγραφε σχετικά: «Το να κριτικάρει (ο Μπάραν) δημόσια το καθεστώς που προέκυψε από την επανάσταση θα ήταν μια βοήθεια για τους εχθρούς του καθεστώτος που ήταν και δικοί του εχθροί, και ήταν αποφασισμένος να μην το κάνει αυτό».
Αν κάτι τέτοιο ίσχυε για έναν άνθρωπο σαν τον Μπάραν, που κάθε άλλο μπορεί να υποστηριχτεί ότι αποτελούσε υπόδειγμα φιλοσοβιετικού μαρξιστή, είναι θεμιτό και στην εποχή μας να αναπτύσσεται ένα αμυντικό ρεφλέξ απέναντι στα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Η λογική «όταν με μαστιγώνουν οι άλλοι δεν θα πρέπει παράλληλα να αρχίσω το αυτομαστίγωμα» δεν είναι εντελώς αβάσιμη. Από την άλλη, όμως, είμαι πεπεισμένος ότι ακριβώς όσοι πονάμε την υπόθεση του σοσιαλισμού είμαστε οι πιο κατάλληλοι να ασκήσουμε κριτική σε αυτόν στα πλαίσια της νιτσεϊκής συλλογιστικής κατά την οποία «μια μεγάλη αλήθεια απαιτεί να της ασκείται κριτική και όχι να τη λατρεύουν».
Βεβαίως και προς αυτή την κατεύθυνση δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε στην εύκολη λύση τού να μηδενίζουμε τις όποιες κατακτήσεις(1) της πρώτης προσπάθειας διαμόρφωσης μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, ούτε να περιοριζόμαστε στην καταγγελία και μόνο ορισμένων προσώπων, αναθεωρώντας έτσι τη μαρξική περί Ιστορίας αντίληψη κατά την οποία σημασία δεν έχει να καταγγέλλεται ο Χ ή ο Ψ σαν προδότης αλλά να αναζητούνται οι αιτίες που ο λαός αφέθηκε να προδοθεί.
Αν λοιπόν ανατρέξουμε στις αντικειμενικές συνθήκες πάνω στις οποίες επιδιώχθηκε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού αρχικά στην Ρωσία, τέσσερα είναι τα κοινώς αποδεκτά από όλους τους σημαντικούς στοχαστές, ξεκινώντας από τον ίδιο τον Λένιν, κρίσιμα δεδομένα.
1 Το ένα ήταν η πασιφανής, σε σχέση με τις απαραίτητες για το πέρασμα στην κυριαρχία της ελεύθερης δημιουργικής δραστηριότητας, υστέρηση της ανάπτυξης των παραγωγικών της δυνάμεων. Αυτή η υστέρηση είχε σαν συνέπεια από τη μια να αποδοθεί υπέρμετρο αν όχι μονόπλευρο βάρος σε αυτή την ανάπτυξη, και από την άλλη να παρατείνεται η σοσιαλιστική κατώτερη φάση με όλους τους κινδύνους που αυτό εγκυμονεί για μια πιθανή αυτονόμηση των διαχειριστών.
2 Το δεύτερο ήταν το χαμηλό επίπεδο γνώσεων και πολιτιστικής ανάπτυξης της ίδιας της εργατικής τάξης, που οδηγούσε στην προσφυγή σε αστούς ειδικούς, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που αυτό επέφερε.
3 Το τρίτο ήταν η έλλειψη δημοκρατικών παραδόσεων, η οποία καθιστούσε πιο ευάλωτη την κοινωνία σε αντιδημοκρατικές εκτροπές που μπορούσε να συμβούν και στα πλαίσια της μετάβασης.
4 Και το τέταρτο ήταν η απομόνωση της Ρωσίας, ή η επαναστατική μοναδικότητα της όπως θα έλεγε ο Γκράμσι, στο βαθμό που η σοσιαλιστική επανάσταση σε αυτήν δεν ακολουθήθηκε ως ήταν αναμενόμενο από ανάλογες επαναστάσεις στις πιο αναπτυγμένες χώρες και δη στη Γερμανία.
Αυτά τα δεδομένα σε συνδυασμό με υποκειμενικές τραγικές παρεκτροπές κατά τη μετά Λένιν περίοδο, από το σοσιαλισμό ως μισοκράτος υπό απονέκρωση, οδήγησαν εκεί που οδήγησαν.
Στην εποχή μας είναι σαφές ότι από πολλές από τις παραπάνω σκοπιές οι συνθήκες είναι πιο θετικές, από την άλλη, όμως, είναι δεδομένο ότι η αποξένωση έχει διαβρώσει σε μεγάλο βαθμό και την ίδια την εργατική τάξη, με συνέπεια την ενσωμάτωση σημαντικών τμημάτων της στο σύστημα.
Από το κατά πόσο, λοιπόν, αυτός ο διαβρωμένος υποκειμενικός παράγοντας θα μπορέσει, υπερβαίνοντας τη σημερινή του κατάσταση, να αξιοποιήσει τις πρόσφορες αντικειμενικές συνθήκες, εξαρτάται και η κομμουνιστική προοπτική.
ΥΓ.: Σχετικά με την παρανόηση που υπήρξε με την υποτιθέμενη υπογραφή μου στο κείμενο στήριξης της «Δημοκρατικής Αριστεράς» του κ. Κουβέλη θα ήθελα να διευκρινίσω ότι ουδέποτε θα στήριζα κάτι που εκτιμώ ότι είναι μια κίνηση πασόκων με πολιτικά.
(1) Σε επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές.

Η Αθήνα της άμεσης δημοκρατίας είναι κατά πολλούς το πρότυπο...- Ν. Κοτζιάς

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Ιδεολογικές μεταμορφώσεις του ΠΑΣΟΚ



Η Αθήνα της άμεσης δημοκρατίας είναι κατά πολλούς το πρότυπο με το οποίο οφείλει να αναμετράται κάθε σύγχρονο πολιτικό σύστημα.
Στηρίχθηκε κριτικά από το θέατρο και πολεμήθηκε από τους πολιτικούς φιλοσόφους της εποχής, όπως τον Σωκράτη. Η αθηναϊκή δημοκρατία μας έχει κληροδοτήσει ως κύριο πλούτο την αντίληψη της αυτοθέσμισης. Οτι οι θεσμοί είναι έργο των πολιτών και όχι των θεών ή κάποιων διαμεσολαβητών στο όνομα των θεών. Αυτή η παραδοχή συνεπάγεται ότι οι άνθρωποι δικαιούνται και είναι ικανοί να αλλάζουν τους θεσμούς, αρκεί να διασφαλίζεται η όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των υποθέσεων του δημόσιου χώρου. Θα μπορούσε κανείς να αξιολογήσει ότι το ΠΑΣΟΚ της εποχής που διεκδικούσε τη διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών, αλλά και της αυτοδιαχείρισης και του δημοκρατικού προγραμματισμού, έξεφραζε σε ένα βαθμό «την αθηναϊκή λογική». Οχι τόσο από τη σκοπιά της άμεσης δημοκρατίας, όσο από τη σκοπιά της όσο το δυνατό ισχυρότερης προσέλκυσης των πολιτών στις κοινές υποθέσεις, στη δημόσια σφαίρα αποφάσεων.
Μια σημαντική κριτική στο πρότυπο της αθηναϊκής δημοκρατίας έγινε από τη σκοπιά του ανερχόμενου φιλελευθερισμού στον 18ο και 19ο αιώνα. Ο φιλελευθερισμός θεωρούσε ότι η αθηναϊκή δημοκρατία υπέρεβαλε στο ρόλο του κράτους και στην αναγκαιότητα της συμμετοχής των πολιτών στις υποθέσεις του. Οτι το ίδιο το θεμέλιο αυτής της αντίληψης, της συνεχώς διευρυνόμενης συμμετοχής των πολιτών στα κοινά, υπέσκαπτε τα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Οτι προσδιόριζε τη δημοκρατία και την ελευθερία περισσότερο από τη σκοπιά του δικαιώματος της συμμετοχής στα κοινά και καθόλου από τη σκοπιά των ατομικών δικαιωμάτων, ιδιαίτερα σε αναφορά προς την ιδιωτική σφαίρα ζωής. Από μια σκοπιά, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι διακηρυκτικά το ΠΑΣΟΚ της εποχής του εκσυγχρονισμού έξεφραζε μια τέτοια προσέγγιση. Ισως, μάλιστα, αυτή να αποτελούσε τη φιλοσοφική (έστω και ασυνείδητα) αιτιολόγηση ενός ισχυρού αντικρατισμού. Αυτός ο αντικρατισμός διαπερνούσε και τα σχήματα σκέψης πολλών που σήμερα κυβερνάνε τη χώρα, αν και στην εποχή της αντιπολίτευσης προβαλλόταν ισχυρά και το αίτημα της συμμετοχής.
Μια δεύτερη, διαφορετική, κριτική στην αθηναϊκή δημοκρατία στηριζόταν στο επιχείρημα ότι η άμεση δημοκρατία ήταν μια δημοκρατία του όχλου και μπορούσε να εξελιχθεί σε «δικτατορία της πλειοψηφίας». Στη βάση αυτής της κριτικής αναπτύχθηκε το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αλλά υιοθετήθηκαν και οι λεγόμενες μεικτές μορφές πολιτεύματος, όπως αυτές είχαν αναδειχτεί στη Σπάρτη και με διαφορετικό τρόπο στη Ρώμη. Μορφές πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν αργότερα σειρά ομοσπονδιακών συστημάτων, όπως αυτό των ΗΠΑ, αλλά και η εισαγωγή δύο θεσμών κοινοβουλίου, όπως η Βουλή και η Γερουσία.
Η σημερινή οικονομική πολιτική που ορίζεται από ξένα κέντρα και τις τράπεζες και τη διεκπεραιώνει ένα οικονομικό επιτελείο που προτρέχει της θέλησής τους, είναι μια πολιτική ενάντια στη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, η οποία στηρίζεται στη λογική ότι η πλειοψηφία δεν γνωρίζει, δεν δικαιούται, δεν μπορεί να καταλάβει, αποτελεί ένα είδος «όχλου». Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη αλλού, δεν προτείνει την εισαγωγή ενός μεικτού πολιτικού συστήματος, αλλά υπονομεύει τις ίδιες τις δημοκρατικές διαδικασίες. Πρόκειται για νοοτροπία και μεθόδευση που πρέπει να αποτραπεί και να ανατραπεί.

«Ιδιώνυμο» Ελ. Βενιζέλος 1929

Τέτοια μέρα
1929

Επιμέλεια Έφη Μαρίνου

Το «Ιδιώνυμο», ο νόμος «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος & προστασίας των ελευθεριών» ψηφίζεται από τη Βουλή ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου. Στόχος του η δίωξη των κομμουνιστών & η καταστολή των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων.

Κυριακάτική Ελευθεροτυπία 25/07/2010

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ -Αν οι κανόνες του παιχνιδιού μπαίνουν μέσα στο παιχνίδι, το παιχνίδι καταστρέφεται.- ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ

Ο καπιταλισμός μετά την κρίση


Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Η τωρινή οικονομική κρίση, που είναι αναμφίβολα από τις σοβαρότερες στην ιστορία του καπιταλισμού, κλείνει μια φάση που διήρκεσε σαράντα περίπου χρόνια. Κλείνει δηλαδή τη φάση που διαδέχθηκε εκείνη που ο μαρξιστής ιστορικός Ερικ Χομπσμπάουμ όρισε ως «χρυσή εποχή», την εποχή που ξεκινάει από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και φτάνει μέχρι και τη δεκαετία του 1970.
Ακολούθησε έπειτα η εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, μια εποχή που προκάλεσε μεγάλες ανισορροπίες στις σχέσεις οικονομίας και πολιτικής. Το ενδιαφέρον σχετικά με τη σημερινή παγκόσμια κρίση επικεντρώνεται κυρίως στο θέμα της διάρκειάς της. Λίγοι αναρωτιούνται αν και πώς, μετά την κρίση, θα αλλάξει η καπιταλιστική οικονομία. Στη διάρκεια της μεγάλης κρίσης της δεκαετίας του 1930 -εκείνης που μοιάζει περισσότερο με την τωρινή- ήταν πολλοί εκείνοι που πίστεψαν ότι το τέλος της κρίσης θα συνέπιπτε με το τέλος του καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, λίγο έλειψε να επαληθευτεί αυτή η πρόβλεψη.
Σήμερα όμως, όπως σημειώνει σε ένα άρθρο του στη «Repubblica» ο Τζόρτζιο Ρούφολο: «Δεν υπάρχει κανείς που θα στοιχημάτιζε έστω και ένα ευρώ στην πιθανότητα της κατάρρευσης του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός δεν θα διαρκέσει αιώνια -συνεχίζει ο ιταλός οικονομολόγος- αλλά είναι σίγουρο ότι δεν πνέει τα λοίσθια. Υπάρχουν τρεις εδραιωμένες μορφές που ο καπιταλισμός εισήγαγε στη σύγχρονη κοινωνία και που φαίνεται να διαθέτουν ιστορική διάρκεια: ο πρωταρχικός ρόλος της οικονομίας ως κινητήριας δύναμης της ιστορίας, ο πρωταρχικός ρόλος του κεφαλαίου στη δομή της οικονομίας και ο πρωταρχικός ρόλος της αγοράς στη ρύθμιση της οικονομίας. Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά αποτελούν το θεμέλιο του τέταρτου: της κίνησης διαρκούς ανάπτυξης που ο καπιταλισμός έχει επιβάλει στην παγκόσμια οικονομία. Αυτά τα χαρακτηριστικά, κυρίως τα τρία πρώτα, καθιστούν τον καπιταλισμό ένα σύστημα πρακτικά αναντικατάστατο. Η πιο μεγαλειώδης εναλλακτική λύση προς τον καπιταλισμό, η κομμουνιστική, ναυάγησε. Και δεν αξίζει να τη νοσταλγούμε. Αυτό δσεν σημαίνει ότι μετά την κρίση όλα πρέπει να ξαναγίνουν όπως πριν. Ο καπιταλισμός μετράει αιώνες, αλλά αλλάζει κάθε τόσο. Υπήρξε ένας καπιταλισμός φιλελεύθερος, ένας προστατευτικός καπιταλισμός, ένας κεϊνσιανός καπιταλισμός και ένας νεφιλελεύθερος καπιταλισμός. Καθένας τους βαθιά διαφορετικός από τον άλλον. Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός βγαίνει από την κρίση τσακισμένος. Φαίνεται λογικό επομένως να αναρωτιόμαστε αν ο καπιταλισμός που θα προκύψει ύστερα απ' αυτή την κρίση θα είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον που μας οδήγησε στην κρίση. Και ποια θα είναι αυτή η διαφορά. Ας διατρέξουμε γρήγορα τα τρία μόνιμα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού. Είναι (σχεδόν) βέβαιο ότι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας θα συνεχίσει να είναι η οικονομία. Αλλά ο κινητήρας λειτουργεί σε μια μηχανή που μπορεί να αλλάζει. Οι πολιτικές μηχανές μέσα στις οποίες έδρασε ο καπιταλισμός χαρακτηρίζονταν από διαφορετικές εθνικές ηγεμονίες: την ιταλική, την ολλανδική, τη βρετανική, την αμερικανική. Στον περασμένο αιώνα η αμερικανική ηγεμονία ήταν αδιαμφισβήτητη. Θα είναι και στο μέλλον; Η κρίση την έβαλε σε σκληρή δοκιμασία. Και στο μεταξύ αναδύθηκαν νέες πολιτικές δυνάμεις: η Ινδία και η Κίνα.
Για να μη μιλήσουμε για τις πολυεθνικές οικονομικές δυνάμεις, που είναι σε θέση να αποφεύγουν ακόμα και την επιρροή της πολιτικής υπερδύναμης. Ολα αυτά προκαλούν μια κατάσταση παγκόσμιας οικονομικής αταξίας, που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ελέγξουν πλήρως. Δεύτερο σημείο. Μέσα από την παγκοσμιοποίηση και την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού τομέα, η κατίσχυση του κεφαλαίου έγινε απόλυτη κυριαρχία με ανεξέλεγκτες συνέπειες αστάθειας και επικίνδυνα συγκρουσιακές καταστάσεις αδικίας. Μια οικονομία που είναι διαρκώς εκτεθειμένη στον κίνδυνο διόγκωσης και έκρηξης της κερδοσκοπικής φούσκας δεν είναι το ιδεώδες πλαίσιο για τη διάδοση της ευημερίας.
Τρίτο σημείο. Η εμπορευματοποίηση της οικονομίας εισήγαγε στο σύστημα δύο κοινωνικά διαλυτικούς παράγοντες. Ο πρώτος είναι η ανισορροπία ανάμεσα στην υπεραφθονία των ιδιωτικών καταναλώσεων και στην ένδεια των κοινωνικών αγαθών (εκπαίδευση, υγεία, κουλτούρα, αλληλεγγύη, περιβάλλον). Ο δεύτερος, ακόμα χειρότερος, είναι η εμπορευματοποίηση των κανόνων. Αν οι κανόνες του παιχνιδιού μπαίνουν μέσα στο παιχνίδι, το παιχνίδι καταστρέφεται. Αν οι διαιτητές μπορεί να εξαγοράζονται, όχι περιστασιακά και εγκληματικά, αλλά «κανονικά», τότε δεν υπάρχει πλέον αγώνας. Αυτό έγινε επιδεικτικά με τα φαινόμενα εξαπάτησης στην τωρινή κρίση και με την εμπορευματοποίηση των τίτλων, οι οποίοι έπρεπε να είναι εργαλεία εγγύησης και όχι αντικείμενα κερδοσκοπίας.
Αυτές οι τρεις πλευρές της κρίσης θα δικαιολογούσαν από μόνες τους μια ριζική αλλαγή στις σχέσεις οικονομίας και πολιτικής: στο πεδίο των διεθνών σχέσεων, των συναλλαγών και των νομισματικών ισοτιμιών· σε εκείνο της κατανομής των πόρων ανάμεσα σε πραγματική και χρηματοπιστωτική οικονομία, ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία· σε εκείνο του επιμερισμού των πόρων ανάμεσα σε ιδιωτικά αγαθά και δημόσια αγαθά και της διάκρισης ανάμεσα σε συμβόλαια και προϊόντα, ανάμεσα σε εμπορεύματα και κανόνες ανταλλαγής. Απομένει το τέταρτο αποφασιστικό σημείο, που σήμερα συσκοτίζεται από το κυρίαρχο ενδιαφέρον να βγούμε το συντομότερο από την κρίση: εκείνο της βιωσιμότητας της ανάπτυξης. Επρεπε να είναι το κυρίαρχο ζήτημα. Σήμερα καθοδηγούμαστε από έναν παραπλανητικό δείκτη, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), που παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή της οικονομίας, τη διάκριση των εισοδημάτων από τα κόστη. Πρόκειται για αληθινό παραλογισμό, για να μη μιλήσουμε για ντροπή».

Έντυπη Έκδοση Επτά, Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων από τα διάφορα, βασιλικότερα του βασιλέως, φερέφωνα της κυβέρνησης, είναι όλο και πιο προκλητικός

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Επίσημοι παλιάτσοι



Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων από τα διάφορα, βασιλικότερα του βασιλέως, φερέφωνα της κυβέρνησης, είναι όλο και πιο προκλητικός.
Στην πραγματικότητα ενώ όλοι τους καμώνονται πως αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην απεργία και την κινητοποίηση, όταν αυτά τα δικαιώματα εφαρμόζονται στην πράξη, τα καταγγέλλουν από τη μια ως αντιδημοκρατικά και από την άλλη διότι πλήττουν άλλες κατηγορίες πολιτών από εκείνες που κινητοποιούνται, ενώ η αιτία της κινητοποίησης, τα αιτήματα εκείνων που κινητοποιούνται, παραμένουν συνήθως άγνωστα.
Ετσι οι αγωνιζόμενοι παρουσιάζονται ως αντικοινωνική ομάδα που στρέφεται κατά της υπόλοιπης κοινωνίας, η οποία όμως αντιμετωπίζεται ως νομιμόφρων και μη αντικοινωνική όσο βρίσκεται σε χειμερία νάρκη.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, θυμίζω ότι οι αγρότες κατηγορούνται διότι εμποδίζουν τη διέλευση των οχημάτων και των εμπορευμάτων.
Οι καταληψίες φοιτητές διότι παρεμποδίζουν όσους θέλουν να εργαστούν ή να διδαχτούν να μπουν στις αίθουσες.
Οι όποιοι διαδηλωτές διότι πλήττουν τους μαγαζάτορες και δημιουργούν κυκλοφοριακό .
Οι οδοκαθαριστές διότι πλήττουν τη δημόσια υγεία και την εικόνα των πόλεων. Οι ναυτεργάτες διότι πλήττουν τον τουρισμό και τη ναυτιλία.
Υποθέτω, οι δημοσιογράφοι επειδή μας στερούν τις ειδήσεις... και πάει λέγοντας.
Στην πραγματικότητα εκείνο που επιδιώκεται είναι:
*Να θαφτούν οι αιτίες που γεννούν τις κινητοποιήσεις.
*Να στραφεί η υπόλοιπη κοινωνία ενάντια σε όποιον κινητοποιείται, και να υποσκαφτεί η έκφραση αλληλεγγύης στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων.
*Να αναχθούν σε κυρίαρχες οι παράπλευρες απώλειες της όποιας κινητοποίησης και όχι οι απώλειες που προκύπτουν από τα αντιλαϊκά μέτρα που οδηγούν στις κινητοποιήσεις, μέτρα τα οποία υποστηρίζεται ξεδιάντροπα ότι λαμβάνονται για το καλό των εργαζομένων. Ετσι για παράδειγμα συνέβη με την «απελευθέρωση» των απολύσεων η οποία, όπως δήλωνε ανερυθρίαστα ο κ. Μανώλης Καψής στο δελτίο του Mega της 19/6/2010, καταπολεμά την ανεργία.
*Και κυρίως και πάνω απ' όλα επιδιώκεται να περιοριστούν ακόμη και τα λειψά αστικά δικαιώματα σε απλές διακηρύξεις αρχών, οι οποίες από τη στιγμή που πλήττουν στην πράξη την αστική τάξη και την εξουσία της, αυτή τα καταπολεμά είτε άμεσα καταστέλλοντάς τα, είτε δικαστικά, είτε χρησιμοποιώντας τα ιδεολογικά βαποράκια της.
Με αυτόν τον τρόπο όμως αποδεικνύουν τα πραγματικά όρια των αστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αποδεικνύουν ότι ο σεβασμός τους όχι μόνον μπαίνει σε δεύτερη μοίρα απ' ό,τι η υπεράσπιση του αστικού καθεστώτος, αλλά ακόμη ότι η ουσιαστικοποίησή τους προϋποθέτει την υπέρβασή του.
Είναι σαφές ότι η βαθύτατα ταξική, αντιδραστική, πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για να μπορέσει να εφαρμοστεί στην πράξη, θα συνοδευτεί από την ένταση του αυταρχισμού και της άμεσης βίας. Αυτό όμως όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά είναι και επικίνδυνο για το ίδιο το σύστημα, στο βαθμό που είναι απαράβατος νόμος η βία να γεννά βία. Γι' αυτό και επιδιώκεται ταυτόχρονα να αποσπαστεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, αν όχι άμεσα υπέρ των «κακών» μεν «αναγκαίων» δε για τη «σωτηρία της πατρίδας» αντιλαϊκών μέτρων , τουλάχιστον έμμεσα κατά όσων κινητοποιούνται εναντίον τους.
Σε αυτόν το θλιβερό ρόλο έχουν ενταχθεί και όλοι εκείνοι οι κατά Νίτσε «επίσημοι παλιάτσοι», εκείνοι οι «περιττοί» και «ευκίνητοι πίθηκοι» που κάθε βράδυ εκ του ασφαλούς «χύνουνε τη χολή τους» κατά των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των κινητοποιήσεών τους και αυτό το ονομάζουν ειδήσεις.
Μια και μοναδική απάντηση μπορεί να τους δοθεί. Να αντιδράσουμε σύσσωμοι ως «αντικοινωνικοί» γι' αυτούς πολίτες, και να τους αφήσουμε με μοναδικό σύμμαχο την τάξη που κάποτε πολλοί απ' αυτούς έφτυναν και σήμερα γλείφουν.

Η Ελλάδα οδηγήθηκε σε πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους 4 φορές (1843, 1860, 1893,1932)

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Τότε και τώρα



«Η Ελλάδα θα πτωχεύσει», «θα επιστρέψει στη δραχμή», «η κατάσταση τα επόμενα χρόνια θα γίνει αφόρητη», λένε οι απαισιόδοξοι για το μέλλον της χώρας. «Μην τους ακούτε.
Με τις αλλαγές που γίνονται, λύνονται προβλήματα δεκαετιών και σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι πολύ καλύτερη. Θα έρθει οικονομική ανάπτυξη σε υγιή βάση και οι αδικίες από τα μέτρα που λαμβάνονται σήμερα θα αρθούν», ισχυρίζονται οι αισιόδοξοι. Ποιοι έχουν δίκιο;
Η απάντηση δεν θα δοθεί τώρα, αλλά σε 2-3 χρόνια. Και για να δοθεί είναι χρήσιμη μια σύντομη ανασκόπηση στην ιστορία διαμόρφωσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα είναι σήμερα μέλος της Ε.Ε. και της ΟΝΕ και βρίσκεται ανάμεσα στις 25 πιο πλούσιες χώρες του κόσμου, όμως η πορεία είχε πολλά σκαμπανεβάσματα. Το ελληνικό κράτος είχε σοβαρά προβλήματα από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα σε καθεστώς πτώχευσης και αναδιάρθρωσης του χρέους.
Σε αυτή την κατάσταση βρισκόταν η χώρα το 50,6% της «ζωής» της, που είναι το πιο υψηλό στην Ευρώπη σύμφωνα με τη μελέτη που περιλαμβάνεται στο βιβλίο των C. Reinhart & Κ. Rogoff «This Time is Different, Eight Centuries of Financial Folly», με δεύτερη τη Ρωσία με 39,1% και τρίτη την Ουγγαρία με 37,1%. Η Ελλάδα οδηγήθηκε σε πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους 4 φορές (1843, 1860, 1893,1932), η Ρωσία 5, η Ουγγαρία 7. Το ότι οι χώρες αυτές έχουν μόνιμο αλισβερίσι με ξένους πιστωτές και πρόσφατα με το ΔΝΤ δεν είναι τυχαίο.
Δείχνει ότι οι δομικές αδυναμίες μιας οικονομίας συνήθως δεν είναι αποτέλεσμα μια ειδικής συγκυρίας (η Γερμανία οδηγήθηκε σε πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους της 8 φορές, αλλά αυτό έγινε το 1932 και το 1939, ενώ η Γαλλία έκανε το ίδιο το 1812 για την προετοιμασία της εκστρατείας του Ναπολέοντα στη Ρωσία), οφείλεται σε χρόνια προβλήματα, που ανάγονται στην ιστορία, στον τρόπο σχηματισμού μιας κοινωνίας, στις δομές, τους θεσμούς και τη νοοτροπία. Η Ελλάδα με όλα τα προβλήματά της έχει δείξει στη διάρκεια του χρόνου ότι μπορεί να ξεπερνάει τις δυσκολίες και να προχωράει.
Οι Ελληνες έχουν δείξει ότι είναι δημιουργικοί κι αυτό το χάρισμα το απελευθερώνουν όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες. Ελληνες κατείχαν το 45% του κεφαλαίου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ού αιώνα (C. Issawi, «The Economic History of the Middle East and North Africa», Columbia University Press 1984), ενώ μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο και παρά τα τεράστια πολιτικά προβλήματα, η χώρα μας είχε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στον κόσμο. Κι αυτό παρότι οι δομικές αδυναμίες εξακολουθούσαν να υπάρχουν.
Βεβαίως κάθε εποχή είναι διαφορετική. Ομως κάποια χαρακτηριστικά δεν αλλάζουν και, αν ενεργοποιηθούν, μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερες μέρες, παρότι τα απαισιόδοξα σενάρια είναι πάντα στο προσκήνιο. Πρόσφατα το αμερικανικό ινστιτούτο Stratfor, σε μια πολυσυζητημένη ανάλυσή του με τίτλο «The Geopolitics of Greece», εκτιμούσε ότι «η πτώχευση της Ελλάδας είναι σχεδόν σίγουρη λόγω του χρέους που σύντομα θα είναι πάνω από το 150% του ΑΕΠ. Το μόνο ερώτημα είναι όχι το αν, αλλά το πότε, οι Ευρωπαίοι θα "βγάλουν την πρίζα", πράγμα που θα γίνει στην πρώτη ευκαιρία όταν η Ελλάδα δεν θα συνιστά συστημικό ρίσκο για την υπόλοιπη Ευρώπη».
Συνεχίζεται η ανάλυση με το ακραίο σενάριο ότι «η Ελλάδα δίχως πρόσβαση σε διεθνή κεφάλαια θα οδηγηθεί σε πλήρη πολιτική κατάρρευση και σε κοινωνική βία που δεν έχει ξαναδεί από την εποχή της χούντας». Αλλοι πιο μετριοπαθείς, αλλά επίσης απαισιόδοξοι, συμφωνούν ότι είναι αναπόφευκτη η πτώχευση και η έξοδος από την ευρωζώνη.
Τα τελευταία στοιχεία τούς διαψεύδουν και δείχνουν ότι η χώρα το πιθανότερο είναι πως θα κινηθεί όπως έκανε σε ολόκληρη τη σύγχρονη Ιστορία της: Με μια εποχή ανάπτυξης ύστερα από μια μεγάλη κρίση. Αυτό όμως δεν είναι νομοτέλεια. Για να το πετύχει δεν αρκεί η προσήλωση στους αριθμούς από τους κυβερνώντες. Χρειάζεται όραμα και δικαιοσύνη στον επιμερισμό των βαρών. Η μάχη θα δοθεί από τους πολίτες. Και για να τη δώσουν πρέπει στην «Ελλάδα του αύριο», για την οποία μιλούν οι κυβερνώντες, να βλέπουν και τον εαυτό τους.
tsiodras@enet.gr

Τρίτωσε το κακό για τον γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου Στ. Ξυνίδη. Το σαμάρι του ΠΑΣΟΚ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Το σαμάρι του ΠΑΣΟΚ

*Τρίτωσε το κακό για τον γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου Στ. Ξυνίδη.
Δύο φορές απειλήθηκε με προπηλακισμό από τους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ μέσα στα γραφεία της Ιπποκράτους, την τρίτη φορά άκουσε τις γκρίνιες από τους γραμματείς των νομαρχιακών οργανώσεων. Εχει γίνει ο εύκολος στόχος ο κ. Ξυνίδης. Προφανώς τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αφού δεν βρίσκουν τους υπεύθυνους για να τα «χώσουν», εκτονώνονται στον γραμματέα. Μάλλον δεν περίμενε ότι θα παίξει αυτόν το ρόλο όταν αναλάμβανε την ευθύνη καθοδήγησης του κόμματος.
Τ. Π.

Επικίνδυνα πεδία βολής - Η κυβέρνηση Ερντογάν - Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Επικίνδυνα πεδία βολής



Η κυβέρνηση Ερντογάν, με αφορμή τις βόλτες του ερευνητικού πλοίου «Τσεσμέ» στα διεθνή ύδατα στο Βόρειο Αιγαίο και σε τμήματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, έδειξε σαφώς στην Αθήνα ότι δεν αναγνωρίζει ελληνική υφαλοκρηπίδα πέραν των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ. από τις ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας. «Φρεσκάρισε» έτσι η Αγκυρα τον ισχυρισμό της ότι τα νησιά του Αιγαίου στερούνται υφαλοκρηπίδας, η οποία πρέπει να οριοθετηθεί εξ ολοκλήρου μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών των δύο χωρών.
Ο επικίνδυνος αυτός τουρκικός παραλογισμός αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η Αθηνα επιμένει να προσκαλεί την Αγκυρα «να λύσουν το θέμα της υφαλοκρηπίδας». Η ελληνική κυβέρνηση απάντησε μελαγχολικά ότι «εξαντλείται το απόθεμα εμπιστοσύνης απέναντι στην Αγκυρα», αλλά πέραν αυτού αποφάσισε και πάλι να κρατήσει χαμηλούς τόνους. Το ίδιο ακριβώς που κάνει απέναντι και σε άλλες κινήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, τις οποίες και σιωπηλώς αποδέχεται. Συγκεκριμένα η Αθήνα ενέκρινε στην Τουρκία να εκτελέσει από τις 3 Μαΐου μέχρι τις 11 Ιουνίου αεροναυτική άσκηση σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα, στο πεδίο βολής Ανδρου, το οποίο απέχει μόνον 21 ν.μ. από την Αθήνα.
Ετσι για 40 ημέρες η Αγκυρα εκπαιδεύει τις στρατιωτικές δυνάμεις της στην ευαίσθητη αυτή περιοχή, λες και δεν υπάρχουν άλλες περιοχές στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο ή ακόμα και στη Μαύρη Θάλασσα για το σκοπό αυτό. Κατ' αυτόν τον τρόπο, έστω και σιωπηρώς, η κυβέρνηση δείχνει να αποδέχεται ότι δεν μπορεί να διατηρεί τα πεδία βολής στην Ανδρο και την Ψαθούρα.
Τα δύο αυτά κύρια πεδία βολής δημιουργήθηκαν το 1952 για την εκπαίδευση των πιλότων σε πεδίο μάχης με πραγματικά πυρά και αποτελούσαν ασπίδα για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, διότι απαγόρευαν την προσπέλαση των αεροσκαφών από τα ανατολικά προς την ηπειρωτική Ελλάδα.
Σημειώνεται ότι από το 1952 έως το 2000 καμιά χώρα, ούτε και η Τουρκία, δεν είχαν αντιδράσει στη δημιουργία και λειτουργία αυτών των δύο πεδίων βολής. Ομως το 2000, ύστερα από σχετική διαμαρτυρία της Τουρκίας, η τότε ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από το ΥΕΘΑ να εξετάσει την κατάργηση του πεδίου βολής Ανδρου, με την αιτιολογία ότι το συγκεκριμένο πεδίο βολής επικαλύπτει πέραν του εθνικού και διεθνή εναέριο χώρο, τον οποίο μπορούν να χρησιμοποιούν και χρήστες από κάθε άλλη χώρα.
Ωστόσο το υπουργείο Αμυνας αντέτεινε τότε ότι για να καταργηθεί το πεδίο βολής Ανδρου προϋπόθεση είναι να καταργήσει η Τουρκία ταυτοχρόνως την απαγορευμένη περιοχή LTP1 στα Στενά, η οποία επίσης επικαλύπτει και διεθνή εναέριο χώρο πέραν του τουρκικού εθνικού χώρου. Η προϋπόθεση αυτή δεν άρεσε στην Αγκυρα , η οποία για τα επόμενα 10 χρόνια δεν επανήλθε στο θέμα του πεδίου βολής. Παρά ταύτα, το 2010, στο πλαίσιο της πολιτικής της «Ευέλικτης Χρήσης του Εναερίου Χώρου» (FUA) η κυβέρνηση ενέδωσε στην κατάργηση του πεδίου βολής Ανδρου, ενώ έχει ήδη αποδεχθεί τις ανεξέλεγχτες τουρκικές πτήσεις και το κλείσιμο των αεροδιαδρόμων στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα να στερείται το ελληνικό κράτος πολλών εκατομμυρίων ευρώ από τα τέλη υπερπτήσης, τα οποία πηγαίνουν στην Τουρκία.
Επιπροσθέτως η Αθήνα τήρησε σιγή ιχθύος στην ενέργεια της Αγκυρας να εγκαταστήσει μόνιμο δικό της πεδίο βολής στο Β. Αιγαίο, δεσμεύοντας για ασκήσεις περιοχή 5,6 ν.μ. από τις ακτές της Λήμνου, της Σαμοθράκης και της Χαλκιδικής, 365 ημέρες τον χρόνο. Με την απουσία ελληνικής αντίδρασης νομιμοποιείται στην πράξη η δημιουργία του παράνομου τουρκικού πεδίου βολής στο Β. Αιγαίο σε... απάντηση της παραχώρησης του πεδίου βολής Ανδρου.
Επιπροσθέτως η Αγκυρα κινείται σαφέστατα προς τη δημιουργία και νέων πεδίων βολής στο Αιγαίο, στις περιοχές της Λήμνου και της Καλύμνου. Κατ' αυτόν τον τρόπο η Τουρκία δημιουργεί πρόσθετο μείζον πρόβλημα στην ασφάλεια της χώρας αλλά και στην ασφάλεια των πτήσεων των πολιτικών αεροσκαφών. Με την ενέργειά της αυτή παραβιάζει κατάφωρα τη διεθνή νομιμότητα αλλά και το Μνημόνιο Παπούλια - Γιλμάζ, το οποίο έχει ενεργοποιηθεί εκ νέου αυτές τις ημέρες για την παρατεταμένη θερινή περίοδο. Και οι πρόσφατες κινήσεις της Αγκυρας με το ερευνητικό πλοίο «Τσεσμέ» δείχνουν ότι η τουρκική κυβέρνηση, παρά τις δημόσιες δηλώσεις προσέγγισης με την Ελλάδα, δεν πολυυπολογίζει τις παρελθούσες «υποχρεώσεις» ή δεσμεύσεις της απέναντι στην Αθήνα.

18.156 άνθρωποι πέθαναν σε όλο τον κόσμο από την πανδημία της γρίπης των χοίρων...

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Οι άνθρωποι κάνουν τους αριθμούς


18.156 άνθρωποι πέθαναν σε όλο τον κόσμο από την πανδημία της γρίπης των χοίρων, σύμφωνα με στοιχεία του ΠΟΥ, που δημοσιεύθηκαν στις αρχές Ιουνίου του 2010, τη στιγμή που οι θάνατοι από τις διάφορες μορφές εποχικής γρίπης κάθε χρόνο κυμαίνονται από 250.000-500.000 παγκοσμίως.
3 από τους 22 επιστήμονες που συμμετείχαν στην ειδική επιτροπή του ΠΟΥ για τη γρίπη των χοίρων πληρώθηκαν από φαρμακευτικές εταιρείες για διαλέξεις σε συνέδρια στα οποία ήταν χορηγοί, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση British Medical Journal.
40 εκατομμύρια εμβόλια για τη γρίπη των χοίρων έληξαν και θα καταστραφούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ηταν το 1/4 όσων παράχθηκαν και η αξία τους ανέρχεται στο ποσόν των 263 εκατομμυρίων δολαρίων. Ακόμη 30 εκατομμύρια εμβόλια βρίσκονται κοντά στο όριο λήξης και αν δεν χρησιμοποιηθούν, το ποσοστό των αδιάθετων εμβολίων για τη γρίπη θα ανέλθει στο 43%.

Κράτος δικαίου και «νομιμότητα» δανειστών - Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Κράτος δικαίου και «νομιμότητα» δανειστών



Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, έλεγε ο παραπεμφθείς για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, πρώην υπουργός Γ. Βουλγαράκης. Και λοιδορήθηκε γι' αυτό. Προφανώς γιατί παραδέχτηκε δημόσια πως η αντίληψη περί δικαίου σε μια κοινωνία δεν συμβαδίζει υποχρεωτικά με την αποτυπωμένη τυπική «νομιμότητα» του δικαιικού της πολιτισμού.
Σχετικοποιώντας όμως την αίσθηση δικαίου των πολιτών, η πολιτική εξουσία καταχράται την εμπιστοσύνη τους. Μοιάζει να τους ξεγελά κατάμουτρα, κάνοντας χρήση πολύπλοκων νομικών διατυπώσεων που οι «τεχνοκράτες» εισάγουν κατ' εντολήν της.
Ως έννοια εύπλαστη και σχετική, η νομιμότητα αποκρυσταλλώνει θεσμικά τον εκάστοτε συσχετισμό κοινωνικής και οικονομικής δύναμης. Ο,τι είναι σήμερα νόμιμο μπορεί αύριο να θεωρηθεί παράνομο και τανάπαλιν. Αρκεί αυτό να βολεύει τους «ισχυρούς». Η «νομιμότητα» γίνεται εργαλείο της ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας των οικονομικά κυρίαρχων τάξεων. Είναι μία από τις τεχνικές δυνατότητες που μεταχειρίζεται η εξουσία για να ελέγχει τις κοινωνικές αντιθέσεις και να «νομιμοποιήσει» την αδικία.
Οταν η πολιτική ελίτ επικαλείται τη νομιμότητα, το κάνει σχεδόν πάντα υποκριτικά. Χρησιμοποιεί τον λαβύρινθο των νομικών διατάξεων, την ανυπαρξία ελέγχων και τη γενικευμένη ατιμωρησία, για να κρύβει τις μικρές ή μεγάλες ανομίες της.
Σήμερα ακόμη και η γενική ιδέα περί δικαιοσύνης, το παλαιό θεμέλιο του αστικού κράτους δικαίου, παραχωρεί τη θέση της στη νέα, άδικη «νομιμότητα» που επιβάλλουν οι ισχυροί δανειστές μας. Η σωτηρία της χώρας αποκτά εσχατολογικά χαρακτηριστικά και ανατρέπει ολόκληρο το οικοδόμημα δικαίου που μας κληρονόμησε η νεωτερικότητα. Οι δικαστές καλούνται να υπακούσουν τυφλά στη νέα τάξη πραγμάτων. Η τήρηση του Συντάγματος και των ευρωπαϊκών συνθηκών θεωρείται πολυτέλεια. Η έννοια του ψευδεπίγραφου «δημόσιου συμφέροντος» είναι το νέο σλόγκαν που κυριαρχεί. Ο Ευ. Βενιζέλος το είπε καθαρά: «Το θέμα (της εφαρμογής του Μνημονίου) δεν είναι νομικό, είναι πολιτικό».
Στη ρίζα αυτής της λογικής, η νέα πραγματικότητα αμφισβητεί ανοιχτά την παλαιά. Αλλάζει άρδην τις κοινωνικές σταθερές. Το δικαίωμα της απεργίας είναι νόμιμο, εκτός εάν κριθεί παράνομο από τα δικαστήρια (όπως γίνεται άλλωστε στο 90% των περιπτώσεων).
Η άσκηση του δικαιώματος της απεργίας προστατεύεται, εκτός εάν θίγονται υπέρτερα οικονομικά συμφέροντα, οπότε οι απεργοί εξοβελίζονται στο πυρ το εξώτερον.
Το δικαίωμα στην εργασία είναι σεβαστό, αρκεί να είναι φτηνή και ευέλικτη.
Η κοινωνική ασφάλιση είναι συνταγματικό δικαίωμα του πολίτη και νόμιμη υποχρέωση του κράτους, έως εκεί που δεν απειλεί τη δημοσιονομική σταθερότητα και την αποπληρωμή του χρέους.
Η υποβολή ειλικρινών δηλώσεων «πόθεν έσχες» είναι νόμιμη υποχρέωση των πολιτικών, εκτός κι αν μπορούν να κρύψουν τα παράνομα εισοδήματά τους με κάποιο άλλο «νόμιμο» μέσο (π.χ. off shore εταιρείες), αφού κανείς μέχρι τώρα δεν μπορεί να τους ελέγξει.
Βασικές πολιτικές ελευθερίες μπορούν να εξασκούνται, αρκεί να το επιτρέπει ο «Μεγάλος Αδελφός». Η μαζική καταστολή, οι προληπτικές συλλήψεις, η γενικευμένη επιτήρηση αντικαθιστούν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα.
Η υπεράσπιση της συνταγματικής νομιμότητας απέναντι σε όσους την παραβιάζουν ανοιχτά και απροκάλυπτα είναι υποχρέωση του πολίτη. Οποιος όμως την επικαλείται σήμερα χαρακτηρίζεται τουλάχιστον γραφικός.
Τη θέση του κοινωνικού κράτους καταλαμβάνει το κράτος-παρίας της μετανεωτερικότητας. Ο πολίτης-υποκείμενο δικαιωμάτων γίνεται υπήκοος-αντικείμενο υποχρεώσεων και οφειλών. Τα πρώτα δείγματα της ολοκληρωτικής νίκης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού πάνω στην κοινωνία είναι πλέον ορατά. Επιβάλλουν τη δική τους βάρβαρη «νομιμότητα».
Και το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ στέργει απλά να βάλει την υπογραφή του, αναλαμβάνοντας πλήρως, με αστεία επιχειρήματα και αστήρικτες προφάσεις, την ευθύνη του πρωτοφανούς κοινωνικού εκβαρβαρισμού. Τώρα, όμως, δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια. Εφτασε η ώρα των αποφάσεων και της δράσης. Για όλους.

Τζάμπα μάγκες οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ



Ποια συνταγματική νομιμότητα θα υπερασπιστούν, άραγε, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή;
Πώς θα δικαιολογήσουν την πιο βίαιη ανατροπή ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων; Πώς θα ανεχτούν την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους; Το να ψηφίσουν «όχι» στο έκτρωμα Λοβέρδου σημαίνει ότι επιλέγουν να ρίξουν την κυβέρνηση, αφού θα της στερήσουν σε μια κρίσιμη ψηφοφορία την αρχή της δεδηλωμένης. Αρκετοί από εκείνους που έβλεπαν αντισυνταγματικές διατάξεις, τις τελευταίες ημέρες, αναδιπλώθηκαν. Πρέπει ασφαλώς να σταθμίσουν τις ανάγκες της κυβέρνησης, τη δύσκολη συγκυρία, τη συνείδησή τους, αλλά και τη λαϊκή εντολή που πήραν. Το έργο τους είναι δύσκολο. Και για αυτό σημαντικό. Ο,τι και να κάνουν, ο ελληνικός λαός θα τους θυμάται. Και για καλό και για κακό, όπως έγραφε αυτοσχέδια αφίσα στην πορεία της Τρίτης.

Ο αριστερισμός της Νορβηγίας - Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Ο αριστερισμός της Νορβηγίας



Για να δεις την πραγματικότητα, πρέπει να έχεις τα μάτια σου κλειστά σε πολλά πράγματα.
Δεν θυμάμαι ποιος το είπε αυτό, αλλά είναι μια σοφή κουβέντα. Και ο καλύτερος τρόπος να χάσεις επαφή με την πραγματικότητα είναι να βλέπεις τηλεόραση. Αυτό το θαυμάσιο μέσο, που θα μπορούσε να ήταν πηγή γνώσης και πολιτισμού, είναι στην ουσία ο πραγματικός χωροφύλακας. Και μάλιστα σε μια περιοχή που δεν μπορεί να φτάσει ποτέ η αστυνομία: στο μυαλό του ανθρώπου. Από τα διαφημιστικά σποτ, τα σίριαλ, τις ειδήσεις και τα πάνελ είναι μια συνδυασμένη επίθεση κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με σκοπό να μετατρέψουν τον πολίτη σε καταναλωτή, όχι μόνο αγαθών αλλά και ιδεών. Η ιδεολογία της εξουσίας διανέμεται σαν δωρεάν πίτσα.
Η τηλεόραση σήμερα αντικαθιστά τη θρησκεία και γίνεται η ίδια θρησκεία του κατεστημένου. Και προσηλυτίζει μαζικά τον κόσμο και ασχολείται με προβλήματα που δεν είναι δικά του και δεν μπορεί να λύσει. Το μεμονωμένο άτομο μέσα στην ανυπαρξία του νιώθει ότι συμμετέχει στα κοινά αν επαναλάβει στη δουλειά του ή στο καφενείο αυτά που άκουσε στην τηλεόραση. Ακόμα και σε κύκλους που διαθέτουν άλλες πηγές πληροφόρησης, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, πάλι η τηλεόραση είναι μέρος της ζωής τους. Και το κομφούζιο γενικεύεται. Λίγες πια είναι οι παρέες που μπορούν να μιλήσουν ήρεμα και με επιχειρήματα. Συνήθως είναι παράλληλοι εριστικοί μονόλογοι.
Σίγουρα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, που δυστυχώς όμως δεν αλλάζουν τον κανόνα. Υπάρχει και το κανάλι της Βουλής, που το θεωρώ εξαιρετικό. Στη διάρκεια της βουλευτικής μου θητείας διαπίστωσα πως ελάχιστοι βουλευτές το έβλεπαν. Αντίθετα, όλοι είχαν δει την προηγούμενη μέρα το MEGA ή τον ΑΝΤΕΝΝΑ, που τα θεωρούσαν σαν μια εξουσία ανώτερη από τη δική τους. Κάτι σαν το δεύτερο αρχηγό τους, που ήθελαν να έχουν προνομιακές σχέσεις μαζί του. Και κάποιοι πολιτικοί της Αριστεράς στο ίδιο παιχνίδι. Κάποιος φίλος μου με ρώτησε αν μπορώ να προσδιορίσω τι σημαίνει «αριστερός» και τι «αναρχικός». Και η απάντηση δεν ήταν εύκολη. Είναι τόσο μεγάλη η γκάμα και δεν συνιστούν ένα ενιαίο σύνολο. Ο Γκάντι και ο Κουφοντίνας έκαναν την ίδια επαναστατική δουλειά; Σίγουρα υπάρχει μια Αριστερά και μια Δεξιά. Αλλά πρέπει να επαναπροσδιοριστούν οι έννοιες. Αλλιώτικα είναι λέξεις που τις λέμε από συνήθεια.
Είναι αριστερισμός να φύγουμε από την Ε.Ε.; Αν ναι, τότε ο αριστερισμός έχει κατακτήσει μια χώρα της Ευρώπης. Τη Νορβηγία, που βρίσκεται εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης και έχει εξασφαλίσει το υψηλότερο βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο του κόσμου. Θα μου πείτε πως έχει πετρέλαιο. Αλλά και η Νιγηρία έχει πετρέλαιο. Γιατί δεν έγινε και εκεί το ίδιο; Θα είναι καταστροφή αν φύγουμε από το ευρώ; Τότε γιατί δεν καταστράφηκαν η Αγγλία και η Σουηδία, που έχουν κρατήσει το εθνικό τους νόμισμα; Η Ευρώπη είναι ένωση λαών ή μονοπωλίων;
Και μάλιστα με τις ίδιες βιομηχανίες και τράπεζες που έκαναν τους δύο παγκόσμιους πολέμους και σφάγιασαν την Ευρώπη με την ίδια σκληρότητα που ρίχνουν σήμερα τους λαούς της στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Για μένα όλα αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα. Θα ήταν πραγματικά προβλήματα για μια κυβέρνηση που θα έπρεπε να πάρει αυτές τις αποφάσεις. Για μας τους υπόλοιπους, όλα αυτά είναι λόγια.
Και αν αυτή η έκφραση μοιάζει υποτιμητική, να βρω μια καλύτερη. Είναι πολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις. Αλλά με τη φιλοσοφία και τη θεολογία δεν κάνεις πολιτική. Κάνεις μόνο διασπάσεις στο όνομα του σωστού και της μοναδικής αλήθειας.
Για μένα τα πράγματα είναι πιο απλά. Μας χρειάζεται ένα Μέτωπο με ένα μόνο στόχο: Να ακυρωθούν όλα τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση Παπανδρέου, εδώ και τώρα. Σε αυτό δεν υπάρχει κανείς που να διαφωνεί και δεν έχει καμία σημασία η πολιτική του τοποθέτηση.
Αλλά ποιος μπορεί να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία; Η Αριστερά, όποια και να είναι αυτή; Τα συνδικάτα; Οι πρωτοβουλίες πολιτών; Ή ο άγνωστος θεός;
perkor29@gmail.com