ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ Άρης Τσιούνης Κοινωνιολόγος,επιστημολόγος.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Άρης Τσιούνης Κοινωνιολόγος,επιστημολόγος. 

...Ο νόμος 3636/2008, μετά από νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργού Εσωτερικών Παυλόπουλου, τροποποίησε τον 3231/2004, παραχωρώντας στο πρώτο κόμμα 50 επιπλέον έδρες, δηλαδή 10 περισσότερες σε σχέση με το νόμο του 2004.

Ο νόμος εισάγει κατά τα λοιπά νέο σύστημα κατανομής των κοινοβουλευτικών εδρών σε όσους ξεπεράσουν αυτό το ποσοστό (3%).

Ως έγκυρες ψήφοι λογίζονται οι ψήφοι οι οποίες δεν είναι άκυρες (σημαδεμένες, μουντζουρωμένες, φάκελος χωρίς ψηφοδέλτιο κλπ.) ή λευκές.
(Η Αποχή σε όλες τις περιπτώσεις είναι αυτονόητο ότι βοηθάει το πρώτο κόμμα)

Εάν στο τέλος της διανομής μένουν αδιάθετες έδρες λόγω των στρογγυλοποιήσεων, αυτές παραχωρούνται στους συνδυασμούς με τα μεγαλύτερα υπόλοιπα από την παραπάνω διαίρεση. Με βάση αυτόν τον υπολογισμό κατανέμονται & οι έδρες των βουλευτών επικρατείας.

Επίσης δυσχέρανε ιδιαίτερα τις προεκλογικές συνεργασίες κομμάτων, καθότι η επιπλέον παραχώρηση των 50 εδρών σε συνασπισμό συνεργαζόμενων κομμάτων προς διευκόλυνση σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης λαμβάνει χώρα μόνο αν ο μέσος όρος της δύναμης των κομμάτων που τον απαρτίζουν είναι μεγαλύτερος από τη δύναμη του αυτοτελούς κόμματος που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο αριθμό έγκυρων ψήφων. Μέσος όρος θεωρείται το πηλίκο του ποσοστού που έλαβε ο ανωτέρω συνασπισμός προς τον αριθμό των κομμάτων που τον αποτελούν.

Αν για παράδειγμα κατεβούν μαζί ΚΚΕ & ΣΥΡΙΖΑ & ο συνασπισμός των κομμάτων αυτών έχει συνολική δύναμη 35% τότε μέσος όρος καθενός κόμματος είναι το 17,5%. Έτσι, αν το αυτοτελές κόμμα ΝΔ πάρει 18%, στο τελευταίο θα δοθούν οι επιπλέον 50 έδρες!

Είναι λοιπόν προτιμότερο, αντί της δημιουργίας εκλογικού συνασπισμού κομμάτων, να επιλεγεί ένα από αυτά για να υπερψηφιστεί από μεγάλο πλήθος πολιτών ώστε να αναδειχτεί αυτό ως πρώτο κόμμα, να πάρει το πριμ των 50 εδρών & σε συνεργασία με τα υπόλοιπα κόμματα του, τελικά, μη δημιουργηθέντος εκλογικού συνασπισμού, να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Για να αποκτήσει ένα κόμμα την απόλυτη πλειοψηφία των 151 εδρών στο Κοινοβούλιο, δεδομένου ότι είναι πρώτο σε ψήφους & θα εισπράξει τις 50 έδρες, πρέπει να πάρει τουλάχιστον άλλες 101 από τις 250 έδρες που κατανέμονται με την απλή αναλογική. Άρα χρειάζεται ένα ποσοστό 40.4% (101/250) επί του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων των κομμάτων που δικαιούνται έδρες, δηλαδή των κομμάτων που έχουν ποσοστό μεγαλύτερο από το όριο του 3%.

Έτσι, όσο το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων που βρίσκονται κάτω από το 3% αυξάνεται, τόσο μειώνεται το ποσοστό που απαιτείται να λάβει το πρώτο κόμμα, ώστε να αποκτήσει αυτοδυναμία.

Ισχύει δε, ύστερα από υπολογισμούς, ότι για κάθε 1% των συνδυασμών που δεν κατάφεραν να φτάσουν το 3% & να μπουν στη Βουλή, το απαιτούμενο ποσοστό που απαιτείται για να συμπληρώσει 151 έδρες ο πρώτος σε ψήφους συνδυασμός, πέφτει κατά 0,4%!

Ενώ αν το ποσοστό των συνδυασμών που δεν κατάφεραν να φτάσουν το 3% είναι 0%, δηλαδή αν όλα τα κόμματα εκλέξουν βουλευτές, απαιτείται ο πρώτος σε ψήφους συνδυασμός να πάρει τουλάχιστον 40,4%.

Σε περίπτωση συνεργασίας με άλλο ή άλλα κόμματα για να έχουν όλοι μαζί τους απαιτούμενους 151 (τουλάχιστον) βουλευτές, αθροίζουμε τα ποσοστά τους & ισχύει για το τελικό άθροισμα ό,τι ειπώθηκε παραπάνω για τον πρώτο σε ψήφους συνδυασμό, π.χ. το πρώτο κόμμα πήρε 22% & συμφωνεί με το δεύτερο που πήρε 18% (άρα συνολικά & τα δυο μαζί 40%) να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας. Θα πρέπει να έχουν & τα δυο μαζί, τουλάχιστον 151 βουλευτές.

Θα τους έχουν, αν το άθροισμα των ποσοστών των συνδυασμών που δεν κατάφεραν να μπουν στη Βουλή είναι 1% (διότι 40,4% - 0,4% = 40%). Αν το άθροισμα των ποσοστών των συνδυασμών που δεν μπήκαν στη Βουλή είναι 2%, τότε απαιτείται να έχουν 40,4% - 0.8% = 39,6% τα δυο πρώτα κόμματα Αν το άθροισμα των ποσοστών των συνδυασμών που δεν κατάφεραν να μπουν στη Βουλή είναι 3%, απαιτείται να έχουν 40,4% - 1,2% = 39,2% τα δυο πρώτα κόμματα, Αν το άθροισμα των ποσοστών των συνδυασμών που δεν μπήκαν στη Βουλή είναι 6%, τότε τα δυο πρώτα κόμματα απαιτείται να έχουν 40,4% - 2,4% = 38% κ.ο.κ.
Αποσπάσματα από: http://activistika.blogspot.com/2012/04/blog-post_06.html#.T34TrKsN1Fw.facebook

Ανοιχτή επιστολή Βαξεβάνη σε Βενιζέλο

«Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας»
Ανοιχτή επιστολή στον Ευάγγελο Βενιζέλο απευθύνει ο Κώστας Βαξεβάνης, μετά την τηλεοπτική τους κόντρα στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, στο Αlter.

Τη διαμάχη πυροδότησαν οι αναφορές του δημοσιογράφου περί καταθέσεων τριών εκατ. ευρώ του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου.

Ο υπουργός Οικονομικών σε τηλεφωνική του παρέμβαση κατηγόρησε ευθέως τον κ. Βαξεβάνη για μεροληπτική στάση αναφέροντας μάλιστα και την ιδιότητά τού ως δημοσιογράφου σε κρατικό μέσο.

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής του Κ. Βαξεβάνη:

«Κύριε Βενιζέλο,
Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.
Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ. 
Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.
Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. 
Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.
Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.
Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε. Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995. Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». 
Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη; Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. 
Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. 
Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…
Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. 
Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. 
Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε».

Χορεύοντας με τον Μπατατούδη

Από τη ΝΙΝΕΤΤΑ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ - ΡΑΣΣΙΑ

Όταν άκουγα το «διάγγελμα» του αντιπροέδρου της κυβέρνησης την περασμένη Τρίτη για τις απολύσεις, την εργασιακή εφεδρεία, τις καταργήσεις οργανισμών, τις συγχωνεύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, αυτό το χωρίς έλεος σφυροκόπημα επί των κεφαλών μας, άναψαν ξαφνικά μέσα μου οι παλιοί πολυέλαιοι -κλεμμένοι σήμερα- του ξενοδοχείου «Ακροπόλ».

Εγινε η νύχτα μέρα και βρέθηκα 12 χρόνια πίσω, τον Φεβρουάριο του 1999, τότε που ο νυν αντιπρόεδρος ως υπουργός Πολιτισμού έπαιρνε το χρυσό κλειδί του παλιού ξενοδοχείου της οδού Πατησίων από τα χέρια του προέδρου της ΠΑΕ ΠΑΟΚ Γιώργου Μπατατούδη.

Ο ΜΕΓΑΣ Ευάγγελος Βενιζέλος μάς είχε πει τότε ότι αγόρασε το ακίνητο για λογαριασμό του Δημοσίου (με δικά μας λεφτά βέβαια) «στην εντυπωσιακά συμφέρουσα τιμή των 4,5 δισ. δρχ.», δίνοντας μπροστάντζα στον Μπατατούδη 1,8 δισ. δραχμές. Τα υπόλοιπα θα τα εισέπραττε ο φίλος του όταν θα παρέδιδε το ακίνητο ανακαινισμένο. Το έργο κόλλησε, σύρθηκε στα δικαστήρια, δεν έγινε ποτέ. Ακόμη ερειπωμένο το «Ακροπόλ», με τον Μπατατούδη να περιφέρεται ελεύθερος στην ίδια γειτονιά (στην οδό Μπουμπουλίνας διάβασα πως είναι το σπίτι του) μετά την επιστροφή του, εξαιτίας της πτώσης του Καντάφι, από τη Λιβύη.

ΔΕΝ ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι πως εκείνο το μαγικό κλειδί του «Ακροπόλ» ακόμη σώζει τον επιχειρηματία. Ας θυμηθούμε την υπόθεσή του. Ο πρώην μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ καταδικάστηκε στις αρχές του 2009 από το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης σε 10ετή κάθειρξη χωρίς αναστολή για υπεξαίρεση 2,5 δισ. δραχμών σε βάρος των μετόχων της εταιρείας Intersat-Interactive. Υστερα από αίτησή του στο Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, κέρδισε την αναστολή εκτέλεσης της ποινής του (δεν πήγε φυλακή) με περιοριστικούς όρους: καταβολή εγγύησης, εμφάνισή του κάθε 1η και 15 του μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.

ΠΑΡ' ΟΛΑ αυτά ο Μπατατούδης πήρε το αεροπλάνο κι έφυγε σαν κύριος. Βρήκε καταφύγιο στις αγκάλες του Καντάφι στη Λιβύη. Οταν αυτό συνέβη, η Εισαγγελία Θεσσαλονίκης κατά παράδοξο τρόπο «ξέχασε» να προβεί σε ανάκληση της αναστολής εκτέλεσης της ποινής του. Ετσι, όταν πέρυσι τον Ιούνιο εμφανίστηκε στην ελληνική πρεσβεία ζητώντας διαβατήριο, δεν υπήρχε γι' αυτόν κανένα ένταλμα σύλληψης. Οι δικαστικές αρχές της Θεσσαλονίκης (εκλογική περιφέρεια του αντιπροέδρου) «λησμονούν» ακόμη να κάνουν το χρέος τους. Ετσι, ο Μπατατούδης κυκλοφορεί ελεύθερος.

ΟΛΑ αυτά σκεφτόμουν εκείνο το βράδυ ακούγοντας τον αποφασιστικό τόνο της φωνής του Βενιζέλου για τα δεινά που μας περιμένουν. Με βαριά καρδιά κι αφού τον είδα σε επανάληψη στην τηλεόραση, πήγα για ύπνο. Και είδα ένα όνειρο. Οτι έλαμπε το «Ακροπόλ», αναστηλωμένο, ολοφώτιστο, με τους αυθεντικούς πολυελαίους του και πλήθος καλοντυμένους να περνάνε από την αστραφτερή είσοδό του. Τρύπωσα δειλά κι εγώ, και τι να δω; Τον Βενιζέλο και τον Μπατατούδη αγκαλιασμένους να χορεύουν ένα τρελό τανγκό και γύρω τους, δικαστές και δημοσιογράφοι να τους κρατούν με χειροκροτήματα το ρυθμό.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=308324

Ο μέγας σπορεύς! Τουλάχιστον 150 γυναίκες στην Καλιφόρνια επέλεξαν το δότη τράπεζας σπέρματος για πατέρα των παιδιών τους

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΝΙΑΩΤΗ

Ψηλός. Ξανθός. Με μπλε μάτια. Με ανώτατη πανεπιστημιακή μόρφωση. Και χιούμορ. Ο κύριος Τέλειος; Ναι, όπως αποδεικνύεται. Τουλάχιστον 150 γυναίκες στην Καλιφόρνια επέλεξαν το δότη ΧΧΧ της τράπεζας σπέρματος Cryobank για πατέρα των παιδιών τους. Τώρα τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά, ηλικίας από 4 έως και 20 ετών, γνωρίζονται μεταξύ τους, πηγαίνουν στα ίδια σχολεία και μεγαλώνουν ως ετεροθαλή αδέρφια. Τι θα συμβεί όμως αν υπάρχουν και άλλα «αδέρφια» και κάποια ερωτευθούν χωρίς να γνωρίζουν την αλήθεια;

Πάνω από 150 ετεροθαλή αδέλφια, ηλικίας από 4 έως 20 ετών, τα περισσότερα των οποίων γνωρίζονται μεταξύ τους, ζουν στην Καλιφόρνια, την Πολιτεία- χωράφι που σπέρνει επί χρόνια ο σούπερ δότης σπέρματος πατέρας τους. Στη φωτογραφία το γλυπτό «Big Baby» του Ron Meuck (φωτ. Reuters)

«Είναι απίστευτο να βλέπεις όλα αυτά τα παιδιά μαζί. Μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους», λέει στους «New York Times» η Σίνθια Ντέιλι, η οποία προσφάτως διαπίστωσε ότι ο επτάχρονος γιος της, που γεννήθηκε με τη χρήση του σπέρματος του «σούπερ δότη», έχει τουλάχιστον 150 ετεροθαλή αδέλφια.

Η Σίνθια και άλλες μαμάδες στην Καλιφόρνια, που έχουν χρησιμοποιήσει τράπεζες σπέρματος, επισκέπτονται τη διευθυνση www.donorsiblingregistry.com προκειμένου να εντοπίσουν ετεροθαλή αδέρφια των παιδιών τους.

Η δημιουργός του μητρώου, Γουέντι Κράμερ, χρησιμοποίησε πριν από 20 χρόνια τράπεζα σπέρματος και απέκτησε τον Ράιαν. «Κάποια στιγμή προβληματίστηκα. Αγνωστος αριθμός παιδιών γεννιέται με χρήση ξένου σπέρματος.

Στις περιπτώσεις δοτών που γίνονται πολύ δημοφιλείς αυτά τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν για να προστατευτούν», λέει η Κράμερ. «Η κόρη μου γνωρίζει τον ειδικό αριθμό δότη που έχει ο μπαμπάς της. Είναι μέρος της σεξουαλικής της διαπαιδαγώγησης, ώστε να αποφευχθούν, εάν γίνεται, αιμομιξίες», λέει μια άλλη μητέρα στους «New York Times».

Σπέρμα χωρίς όρια

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βρετανία, η Γαλλία και η Σουηδία, η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένο όριο για τον αριθμό των παιδιών που επιτρέπεται να γεννηθούν με χρήση σπέρματος από τον ίδιο δότη. Στις ΗΠΑ όμως δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση και δεν ισχύει και η ευρωπαϊκή απαγόρευση για την αγοραπωλησία σπέρματος και ωαρίων.

Τώρα Αμερικανοί ειδικοί της βιοηθικής ζητούν ανάλογη νομοθεσία στις ΗΠΑ και να επανεξεταστεί η «ανωνυμία» του δότη. Εκπρόσωποι των κέντρων γονιμότητας και των τραπεζών σπέρματος υποστηρίζουν ότι κάποιοι δότες γίνονται αναπόφευκτα δημοφιλείς λόγω των χαρακτηριστικών τους και «δεν πρέπει να αρνούμαστε τη φυσική επιλογή». Οσο για την άρση της ανωνυμίας είναι κάθετα αντίθετοι. «Φανταστείτε να είχαμε δότη τον Μπιλ Κλίντον όταν ήταν 20 χρονών. Δεν θα έπρεπε να προστατευτεί;».

(Πηγές: www.nytimes.com, www.news.yahoo.com, www.dailymail.co.uk)

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=09/09/2011&id=308233

Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί;

Αν κάποιος πιστεύει οτι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πεί πώς, ενώ
έγινε γνωστό τι συνέβη στην Αίγυπτο, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει στην
Ισλανδία:
Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις
μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν
δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής
οικονομικής πολιτικής τους και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για
την αναδιαμόρφωση του συντάγματος.
Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα
στην εξουσία που μας οδήγησε στην παρούσα κρίση.
Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα εδώ και
δύο χρόνια;
Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;
Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:
2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα,
σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση.
2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και
κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού
και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της
χώρας.
Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ.Βρετανία και την
Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι
ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.
2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο.
Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και
ανακοινώνει οτι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία.
Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93%
των ψήφων.
H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι
συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή
και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.
Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το
νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522
που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι
ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.
Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει
μια carta magna λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών
συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται  σε όλη τη χώρα.
Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη
αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.
Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης: Παραίτηση
ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις
κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και
ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.
Μίλησαν για όλ' αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ? Φυσικά ΟΧΙ!
Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο.


Nick Karles 

Τι βοηθάει... σε μια κρίση & πότε χάνεται η ελπίδα!!!

Ο Αμερικανός Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:

Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.

Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Άραβες.

Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία.

Αν αγοράσουμε φρούτα & λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα & τη Γουατεμάλα.

Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία.

Τίποτε απ' αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία.

Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες & μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια, που παράγονται στις ΗΠΑ.

-Εγώ κάνω ότι μπορώ...!

Λοιπόν... στην Ελλάδα οι μπύρες είναι Γερμανικές, & οι πουτάνες είναι εισαγόμενες, άρα, χέσε μέσα!!!

ΝΑ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

...Χάθηκε κάθε ελπίδα.

Panos Spiliadis

Ιερές υπερβάσεις - 21/8/11

Φωτιές άναψε την περασμένη εβδομάδα η από... σπόντα αποκάλυψη ότι από το Δημόσιο αμείβονται περίπου 2.000 υπεράριθμοι κληρικοί και ότι θα προσληφθούν 100 νέοι, αφού ο... κλάδος εξαιρέθηκε από τον κανόνα μία πρόσληψη για δέκα αποχωρήσεις.

Λέμε από «σπόντα», καθώς ο υπολογισμός προέκυψε έπειτα από ερώτηση βουλευτών του ΛΑΟΣ ότι, λόγω των περιορισμών στις προσλήψεις του Δημοσίου, «ερημώνουν οι εκκλησίες στην Ελλάδα». Ετσι, λοιπόν, έγινε η καταγραφή και προέκυψε ότι οι οργανικές θέσεις των ιερέων είναι 8.300 και μισθοδοτούνται 10.300.

Επί τη ευκαιρία, τι απέγινε η βούληση της κυβέρνησης να φορολογήσει την περιουσία της Εκκλησίας;

Μπ. Πολ. - Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 21 Αυγούστου 2011

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=303076

Εκκλησία & κράτος. Δ. Παπαχρήστος, συγγραφέας.

Η Εκκλησία λειτουργεί ως παρά- τo - κράτει. Με την έννοια ότι αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοβοηθούνται, αλληλοϋποστηρίζονται, και χρόνια τώρα αποτελούν τις αδιαχώριστες "δυνάμεις" του έθνους. Το κράτος και οι κυβερνήσεις που την υπηρετούν, στο όνομα του φόβου και των ψήφων που θα χάσουν αν συγκρουστούν μαζί της, υποχωρούν και μένουν στις φρούδες ελπίδες και υποσχέσεις που παραπέμπουν στη μετά θάνατον ζωή. Οι αγαθοεργίες, οι ελεημοσύνες, που παίρνουν κοινωνικά χαρακτηριστικά, ακόμα και με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όπως η "Αλληλεγγύη", διαψεύδονται από τη σκανδαλώδη λειτουργία τους, όπως αυτή της διαχείρισης των οικονομικών της από τις επιχορηγήσεις του κράτους που συγκαλύφθηκαν. -Η Εκκλησία αντιδρά σε ό,τι προοδευτικό πάει να γίνει. Ούτε τις μεταμοσχεύσεις και τις δωρεές οργάνων θέλει. Ούτε τις εκτρώσεις, προς αποφυγήν δυσάρεστων καταστάσεων αποδέχεται, ούτε τη μείωση των ωρών των θρησκευτικών στα σχολεία ούτε να γίνει το μάθημα προαιρετικό, ούτε δέχεται οι πρωινές προσευχές να μη γίνονται υποχρεωτικά. Αντιδρά ακόμα και στην καύση - αποτέφρωση των νεκρών, παρόλο που έχει ψηφιστεί ο νόμος, που παραμένει ανενεργός, ελλείψει αποτεφρωτηρίων. -Η Εκκλησία έχει καταντήσει οίκος εμπορίου και χρειάζεται το μαστίγιο του Χριστού για να εκδιωχθούν οι έμποροι, οι υποκριτές και οι φαρισαίοι, που εκμεταλλεύονται την αγάπη και το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών. Η ιδιοκτησία της Εκκλησίας και των μοναστηριών είναι προκλητική σε μετοχές, σε κτίσματα-δωρεές και σε γαιοστρέμματα-οικόπεδα. -Η Εκκλησία ως Ανώνυμη Εταιρεία κάνει ανά τους αιώνες πολύ καλά τη δουλειά της. Οι προσευχές φαίνεται πως πιάνουν τόπο. Αρνείται η ηγεσία της Εκκλησίας τον διαχωρισμό, σιτίζονται και μισθοδοτούνται οι κληρικοί ως δημόσιοι υπάλληλοι και θέλει η Εκκλησία και επιβάλλει πολλές φορές τον λόγο της επί πολλών δημοσίων πεπραγμένων, σε τέτοιο βαθμό που έφτασαν οι αρχιερείς της να επεμβαίνουν και στην εξωτερική πολιτική της χώρας και να κάνουν συλλαλητήρια για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες... -Για όλα αυτά που αναφέρονται και άλλα πολλά που μπορείτε να συμπληρώσετε, η Εκκλησία δείχνει να λειτουργεί ως κράτος εν κράτει. Το τελευταίο κρούσμα είναι αυτό της πλειοψηφίας του Δήμου Γλυφάδας, που έστησε εν μία νυκτί την "επιχείρηση-νεκροταφείο", όπως έγραψε και ο Μανταίος στην "Ελευθεροτυπία", με "συνεργό" τον οικείο μητροπολίτη. Η αυθαίρετη (προκάτ) Εκκλησία αυθαιρετεί και κτίζει αυθαίρετο νεκροταφείο στον Υμηττό. Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του, και δεν αφορά μόνο τον Δήμο Γλυφάδος, αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Και τι να πει κανείς για το σύστημα της ναοδομίας, που χρόνια στις εκτός σχεδίου περιοχές, χωρίς άδεια κτίζονται, με πρόσχημα τα εικονοστάσια, τους ναΐσκους, τις εκκλησούλες, αυθαίρετες βίλες. Καμία κυβέρνηση δυστυχώς δεν έχει τολμήσει όχι μόνο τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, αλλά ούτε να βάλει την Εκκλησία στη λειτουργική θρησκευτική τυπική θέση της μέσα στην κοινωνία...

ΕΘΝΟΣ «E» 27/8. Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο, συγγραφέα.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22788&subid=2&pubid=63335098

Μέτρησα τα χρόνια μου...

Από τον Mario de Andrade

(Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφος και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:

τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 

Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

από τον Γιώργο Μουτσάκη, με e-mail

Στην ίδρυση του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ( Ε.Πα.Μ) προχώρησε σήμερα ο γνωστός οικονομολόγος, Δημήτρης Καζάκης.

Iδρύθηκε το Ε.Πα.Μ από τον Δ.Καζάκη

Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011, 09:29 Σωτήρης Σκουλούδης

Στην ίδρυση του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ( Ε.Πα.Μ) προχώρησε σήμερα ο γνωστός οικονομολόγος, Δημήτρης Καζάκης. Όπως δήλωσε στη zougla.gr η ιδέα «γεννήθηκε» πριν από δύο εβδομάδες, από ανθρώπους της πλατείας Συντάγματος, λόγω του πολιτικού αδιεξόδου στη χώρα. Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο σύμφωνα με το προσχέδιο της ιδρυτικής του διαχείρισης συγκροτείται για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Ο αγώνας είναι απελευθερωτικός, εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός. Φιλοδοξία του Ε.Πα.Μ είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. 

Τα κεντρικά αιτήματά του συνοψίζονται σε πέντε αρχές: 

- Ανατροπή του οικοδομήματος των συμφωνιών δεσμεύσεων παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου. 

- Να τιμωρηθούν τα φυσικά και νομικά πρόσωπα δηλαδή κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα που συμμετείχαν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και δημόσιας περιουσίας ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. 

- Μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους με βάση το Διεθνές Δίκαιο που επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα, τοκογλυφικά και καταχρηστικά χρέη που οδηγούν τον λαό και την χώρα στη χρεοκοπία.

- Αναθεώρηση των σχέσεών μας με την Ε.Ε. με πρώτο βήμα την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει την δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. 

- Τη δημιουργία μιας νέας εξουσίας με το λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας, ώστε να επιτευχθεί η κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή στην επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης, διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο τη σύνταξη και ψήφιση νέου δημοκρατικού συντάγματος. 

Το Ε.Πα.Μ δεσμεύεται να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις, σε κάθε αυθεντικό λαϊκό κίνημα, ενάντια στο σημερινό καθεστώς, και είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή, που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς. 

Περισσότερα: http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=349681&cid=4

http://24712.blogspot.com/2011/07/blog-post_17.html

Οι «κοπρίτες» χρειάζονται «κοπρίτες»!

Οι «κοπρίτες» χρειάζονται «κοπρίτες»!

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*

H αμετροεπής ελευθεροστομία του ενδέχεται να εκληφθεί ως παρρησία. Δεν είναι. Ο παρρησιαστής λέει τα πάντα (παν-ρήμα) και αντιπαρατίθεται σε κυρίαρχες αντιλήψεις, διακινδυνεύοντας κάτι πολύτιμο με τον τολμηρό λόγο του· όχι απαραίτητα τη ζωή του ή την ελευθερία του, αλλά τη σταδιοδρομία του, τις ανέσεις του. Είναι αμφίβολο τι από όλα αυτά χαρακτηρίζει τον Θ. Πάγκαλο.

Διακεκριμένο μέλος του παρακμιακού κατεστημένου που χρεοκόπησε τη χώρα, εκφράζει επιλεκτικώς καυστικά αυτά που πολλοί συζητούν ιδιωτικά. Διανθίζοντας τον πολιτικό του λόγο με χολερικούς χαρακτηρισμούς, ο κ. Πάγκαλος συνδέει τον θεσμικό (και γι’ αυτό αναγκαστικά αφηρημένο) λόγο των πολιτικών με τον βιόκοσμο του Νεοέλληνα, για τον οποίο η πολιτική δεν είναι τόσο γενικές αρχές όσο εμπρόσωπες συμπεριφορές. Η γλώσσα του συνήθως διαθέτει τη ζωντάνια του ανθρώπου των καφενείων, επιλεκτικά στηλιτεύοντας στρεβλώσεις, ταμπού και πολιτικές ασημαντότητες του δημόσιου βίου, αλλά διαπερνάται και από τον αφοριστικό ισοπεδωτισμό, την έλλειψη αναλυτικότητας και, κυρίως, την απουσία αναστοχαστικότητας που διακρίνει τον καφενειακό λόγο.

Αυτό που ο κ. Πάγκαλος δείχνει να απολαμβάνει περισσότερο δεν είναι τόσο η ικανοποίηση που παρέχει η αποτελεσματικότητα του κυβερνήτη όσο η προσοχή που προσελκύει ο ναρκισσιστής θορυβοποιός. Είναι υπουργός, αλλά συμπεριφέρεται κυρίως σαν αυτάρεσκος τηλεσχολιαστής. Η πείρα που η βιολογική γήρανση επισωρεύει του προσέδωσε λιγότερο φρόνηση και αυτογνωσία και περισσότερο γεροντική έλλειψη ανεκτικότητας και επηρμένη αυταρέσκεια. Σίγουρα γνωρίζει ότι η διακυβέρνηση, για να είναι αποτελεσματική, απαιτεί στρατηγική και αθόρυβη μεθοδικότητα, αλλά αυτή η εγκεφαλική γνώση σπάνια μετατρέπεται σε βιωμένη πράξη. Ο κ. Πάγκαλος ζει για τον θόρυβο (χειροκρότημα ή αποδοκιμασία, αδιάφορο), το θυμικό ξέσπασμα, όχι την πλήξη της προσήλωσης στον στόχο που διακρίνει τον συνετό κυβερνήτη.

Δεν είναι γνωστό από πού αντλεί την έπαρση που αποπνέει ο λόγος του και η σωματική του παρουσία. Μήπως από τον εθνικά επωφελή χειρισμό κρίσιμων θεμάτων, όπως οι S300, η κρίση στα Ιμια ή το φιάσκο Οτσαλάν; Για ποιες σημαντικές πολιτικές επιτυχίες μπορεί να υπερηφανεύεται; Στη δημιουργία ποιων θεσμών που έκαναν τον δημόσιο βίο καλύτερο καθοριστικά συνέβαλε; Στο πρόσφατο βιβλίο του ομολογεί ότι το πρόγραμμα εξυγίανσης της Ολυμπιακής που διαπραγματεύτηκε με την Ε. Ε. ως υπουργός Μεταφορών δεν εφαρμόστηκε ποτέ!

Ο ναρκισσισμός του δεν του επιτρέπει να δει ότι, σε τελική ανάλυση, είναι κι αυτός ένα ακόμη δείγμα του θλιβερού ελλαδικού πολιτικαντισμού: πολλά λόγια και λίγα έργα· ο υπουργός που αστόχαστα θορυβεί αλλά δεν επιλύει προβλήματα· ο πολιτικός που σχολιάζει τα πολιτικά δρώμενα ως παρατηρητής, αντί να τα συν-διαμορφώνει αναστοχαστικά ως συμμέτοχος. Αυτό που, τελικά, προσδίδει συνοχή στις ανερμάτιστες εκρήξεις, τις ηχηρές σιωπές ή τις κυνικές σοφιστείες του κ. Πάγκαλου είναι κάτι πολύ πεζό: η ναρκισσιστική απόλαυση της δημοσιότητας και η επιθυμία του να έχει διηνεκώς πρωταγωνιστικό ρόλο στον κομματικό-κυβερνητικό «πράσινο» θίασο.

Οταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, στη δεκαετία του 1980, κομματικοποιούσε ασύστολα το κράτος, ανεχόταν την κλεπτοκρατία και εξαγόραζε πολιτική πελατεία με δανεικά, δεν καταγράφηκε ο αντιρρητικός λόγος του κ. Πάγκαλου. Το 2001 αντιτάχθηκε καιροσκοπικά στην τολμηρή μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού από την κυβέρνηση Σημίτη, για να καταπιεί αδιαμαρτύρητα τις πολύ αγριότερες σχετικές αλλαγές της κυβέρνησης Παπανδρέου, κατ’ επιταγή των δανειστών μας. Πριν από το 2004 διακήρυσσε ότι ο Παπανδρέου Γ΄ δεν ήταν κατάλληλος για αρχηγός του κόμματός του και απειλούσε με αποχώρηση σε περίπτωση που εκλεγόταν. Σήμερα είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησής του! Οταν ο Τσοχατζόπουλος και οι όμοιοί του στο ΠΑΣΟΚ πλούτιζαν την εποχή της παντοδυναμίας τους, ο λαλίστατος κ. Πάγκαλος είχε καταπιεί τη γλώσσα του. Οταν ο Τσουκάτος ομολόγησε ότι πήρε 1 εκατ. μάρκα από τη Siemens και τα μετέφερε στο ΠΑΣΟΚ, ο σοφιστής κ. Πάγκαλος απεφάνθη ότι αυτή η πράξη «δεν ήταν παράνομη» και, σαν Πόντιος Πιλάτος, εξέφρασε την αδυναμία του ποιον να πιστέψει - τον Τσουκάτο ή τον ταμία του κόμματός του! Τις πολιτικές «χορηγίες» της Siemens από τα μαύρα ταμεία της τις απενοχοποίησε κυνικά ως «έξοδα παραστάσεως» μιας ανώνυμης εταιρείας!

Το τελευταίο πυροτέχνημα του κ. Πάγκαλου είναι οι «κοπρίτες», που πολιτικοί σαν κι αυτόν συστηματικά διόριζαν στο Δημόσιο! Ομολογεί τη συμμετοχή του σε ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας και, ενώ η αναμενόμενη συνέπεια της παραδοχής του θα ήταν η παραίτηση από το δημόσιο αξίωμά του, μέμφεται αυτοαπαλλακτικά τους «διεφθαρμένους πολίτες»! Δεν βλέπει ότι η «κόπρος» που η κυβέρνησή του σήμερα πασχίζει να καθαρίσει παρήχθη και από το ίδιο του το κόμμα. Οι «κοπρίτες» διορίζονταν στο Δημόσιο από ένα φαύλο πολιτικό σύστημα, του οποίου κύριο έργο ήταν να λειτουργεί ως κοπρομηχανή: να κατασκευάζει «κοπρίτες» με την, μέσω κομματικοποίησης και συνδικαλιστικής παραδιοίκησης, παράκαμψη επαγγελματικών κριτηρίων και την αλλοίωση κινήτρων και κυρώσεων. Οι «κοπρίτες» χρειάζονται «κοπρίτες»!

Ως ευφυής άνθρωπος, ο κ. Πάγκαλος είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι, σε μια πρακτική τέχνη όπως η πολιτική, η αλήθεια ενός ισχυρισμού δεν εξαρτάται μόνο από το περιεχόμενό του αλλά και από την «πίστη» που απολαμβάνει ο ομιλητής. Οπως δεν θα εμπιστευόμασταν τον Αλ Καπόνε αν επέκρινε την αστυνομία του Σικάγου για υπαρκτή διαφθορά, έτσι δυσπιστούμε σε έναν πρωταγωνιστή του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος που εγκαλεί τώρα τους «πελάτες» του για φαυλότητα! Η αλήθεια τσαλακώνεται όταν εκφέρεται από λάθος χείλη. Αν η «α-λήθεια» είναι η απουσία της λήθης, δυστυχώς για τον ναρκισσιστή θορυβοποιό ακόμη θυμόμαστε…

* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Μόνο ένα κτήνος μπορεί να συνιστά στους φτωχούς να κάνουν οικονομία…

Μόνο ένα κτήνος μπορεί να συνιστά στους φτωχούς να κάνουν οικονομία…

Ραφαήλ: Η Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας

Ραφαήλ: Η Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας

Διακίνηση...

Διακίνηση...

http://24712.blogspot.com/

ΙΣΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ !: Η ΚΡΥΦΗ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΙΣΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ !: Η ΚΡΥΦΗ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΣΆΒΒΑΤΟ, 18 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2010

YouTube - ΔΝΤ ....ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

YouTube - ΔΝΤ ....ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το απόσπασμα αυτό είναι απο το ελληνικό ντοκιμαντέρ του Σ.Κούλογλου -Η εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου-.

Αν το δείτε όλο θα έχετε το 100% της εικόνας!!!

Νίκος Κορκίδης Γαληνός

Νίκος Κορκίδης Γαληνός

Πολύ καλό για να είναι ...αληθινό, αλλά αν είναι?!!!!!!!

Πολύ καλό για να είναι ...αληθινό, αλλά αν είναι?!!!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=4ewoiiJd4F4&feature=player_embedded

Σού βρίσκει σε ποιο super market θα είναι φθηνότερο το...

Aνήκει στο Υπουργείο (Παρατηρητήριο Τιμών Γενικής Γραμματείας Εμπορίου) & ανακοινώθηκε η λειτουργία της πριν από 4 μέρες (beta version αλλά πολύ καλή). Πέραν τού γεγονότος ότι δεν ανήκει σε ιδιώτες (γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς τι παιχνίδια παίζονται ...), δίνει τη δυνατότητα & να κάνεις λίστα προϊόντων οπότε σού βρίσκει σε ποιό super market θα είναι φθηνότερο το σύνολο τής λίστας. Ας την στηρίξουμε για να σταματήσουν επιτέλους να μάς κοροϊδεύουν & να πληρώνουμε τα ίδια πράγματα διπλάσια από την υπόλοιπη Ευρώπη! (Από e-mail του Γ.Μ.)

http://www.e-prices.gr/search

Η πρώτη μηχανή σύγκρισης τιμών μεταξύ καταναλωτικών ειδών από Supermarkets

Η πρώτη μηχανή σύγκρισης τιμών μεταξύ καταναλωτικών ειδών από Supermarkets. Εξοικονομήστε χρήματα έξυπνα & με απλές κινήσεις. Παίρνουμε τιμές από όλα τα Supermarkets.

http://shopnsave.gr/home.html

Ομιλία Αλ. Παπαδόπουλου Αθήνα, Παλαιά Βουλή, 11/2/2009

(Βιβλιοπαρουσίαση - Τα βήματα του Έστερναχ Ομιλία Αλ. Παπαδόπουλου Αθήνα, Παλαιά Βουλή, 11/2/2009).

Κυρίες & κύριοι,

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την παρουσία σας. Με τιμά & με συγκινεί. Θερμά ευχαριστώ & αυτούς που πραγματοποίησαν & επιμελήθηκαν με τόση φροντίδα αυτή την έκδοση. Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλω & στους εξέχοντες πνευματικούς ανθρώπους που τόσο εύστοχα παρουσίασαν εδώ αυτό το βιβλίο.

 Η παρουσία σας όμως σήμερα αποδεικνύει & το ενδιαφέρον σας για τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο τούτο. & αυτό ακριβώς με κάνει να αισθάνομαι ότι όλοι μας έχουμε τις ίδιες έγνοιες & τις ίδιες αγωνίες για το μέλλον του τόπου. Άλλωστε, κι η δική μου προσπάθεια σ’ αυτό το βιβλίο ήταν να επιχειρήσω μια ανάλυση της σημερινής κατάστασης της χώρας & να διατυπώσω μια πρόταση για «το δέον γενέσθαι» κατά την επόμενη δεκαετία.

 Νομίζω ότι μετά τις καίριες παρατηρήσεις & τους σχολιασμούς των διακεκριμένων ομιλητών που προηγήθηκαν, δεν απομένει για μένα να προσθέσω τίποτε.

 Αισθάνομαι όμως την ανάγκη, με αυτή την ευκαιρία, να κάνω μερικές εξομολογήσεις:

Εξομολόγηση πρώτη

Εδώ & δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου με όρισε Υπουργό Οικονομικών – σε πολλή δύσκολη στιγμή για τη χώρα – προσπαθώ να καταλάβω τι πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων.

Σας λέω ειλικρινά ότι εξέτασα το πρόβλημα από όλες τις πλευρές.

- Το έπιασα από τα έσοδα. Από τους φόρους, από τη φοροδιαφυγή, από τη μαύρη οικονομία, από τη διαφθορά, από τους εφοριακούς & ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

- Το έπιασα από τις δαπάνες. Από τη σπατάλη, από τα ρουσφέτια, από την εν γένει λεηλασία των δημοσίων πόρων, από τις προσλήψεις, από τη λειτουργία των δημοσίων οργανισμών & από που δεν το έπιασα.

- Το έπιασα από τη πλευρά της οικονομικής ανάπτυξης & μεγέθυνσης. Από την αύξηση του ΑΕΠ από τη μείωση του πληθωρισμού & της ανεργίας, από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας & της παραγωγικότητας.

- Το έπιασα από την ανάγκη να εισέλθουμε στην Ευρωζώνη. Από τα προγράμματα σύγκλισης & σταθερότητας, από τα κριτήρια της ΟΝΕ, από το σύμφωνο σταθερότητας αλλά & από τις εμπειρίες άλλων χωρών.

- Το έπιασα από την πλευρά της ηθικής διάστασης. Από την ενοχή απέναντι στις επερχόμενες γενιές, από το ύψος των τόκων που θα πνίξουν τα παιδιά μας τα επόμενα χρόνια, από την απαράδεκτη κατάσταση του να ζει ένα ολόκληρό έθνος με δανεικά.

- Το ανέλυσα & από την πλευρά της εθνικής αξιοπρέπειας.

Όλα αυτά τα πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις & μάλιστα πολλές φορές συγκρούστηκα για αυτά ακόμα & με αγαπημένους μου φίλους.

Μέσα από όλη αυτή τη διαπάλη που έγινε στο μυαλό μου, αυτό που κατέληξα, δεν ήταν απλά το συμπέρασμα σύνθετων συλλογισμών, ούτε μόνο το απόσταγμα πλούσιων εμπειριών ήταν, ας μου επιτρέψετε να το χαρακτηρίσω έτσι, μία φοβερή αποκάλυψη.

Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος. Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα!!!

Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί δαπάνες για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του.

Αυτό είναι που με λεονταρισμούς καταγγέλλει τη φοροδιαφυγή & ταυτόχρονα απολογείται όταν θα πρέπει να τη συλλάβει ή να ζητήσει & κανένα φόρο για τη λειτουργία του κράτους. Αυτό το σύστημα είναι που σε κάθε του βήμα ασχολείται μόνο με το περιβόητο πολιτικό κόστος & τις δημοσκοπήσεις, που είναι έρμαιο του λαϊκισμού & του κυνηγητού των εντυπώσεων, που όχι μόνο δημιουργεί τα ελλείμματα & το χρέος αλλά θεωρεί την αντιμετώπισή τους σαν απειλή της ύπαρξής του.

Αυτή η πατερναλιστική ή, καλύτερα, ψευδό-πατερναλιστική αντίληψη του πολιτικού συστήματος είναι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας.

Εξομολόγηση δεύτερη

Ως Υπουργός Εσωτερικών & Δημόσιας Διοίκησης ασχολήθηκα με τη λειτουργία του κράτους & προσπαθούσα να αντιληφθώ την παθογένεια της Κρατικής  Διοίκησης, της Αυτοδιοίκησης & των Δημόσιων Οργανισμών. & εδώ προσπάθησα να αντιμετωπίσω τα προβλήματα από πολλές πλευρές.

- Το είδα από την πλευρά της βελτίωσης της ποιότητας των δημοσίων υπαλλήλων, όπως από την πλευρά της κατάρτισης, των νέων τεχνολογιών, του νέου δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, του κώδικα διοικητικής διαδικασίας κλπ

- Το είδα από την πλευρά της δημιουργίας νέων & σύγχρονων αποκεντρωμένων διοικητικών σχημάτων όπως η εσωτερική αναμόρφωση των 13 περιφερειών, ο «Καποδίστριας», οι νέοι οργανισμοί των Υπουργείων.

- Το είδα από την πλευρά της δημιουργίας σύγχρονων ελεγκτικών μηχανισμών για τον περιορισμό της διαφθοράς & τη ποιοτική βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών όπως ο συνήγορος του πολίτη, οι επιθεωρητές του κράτους, οι επιθεωρητές δημόσιας υγείας, οι δημοσιονομικοί ελεγκτές, το ΣΔΟΕ, τα ελεγκτικά κέντρα κλπ

Το είδα & από άλλες πλευρές. Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι το εξής:

Το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που από την εθνική ανεξαρτησία μέχρι σήμερα, θεωρεί τη δημόσια διοίκηση ως δεξαμενή ψηφοθηρικής πελατείας για την αναπαραγωγή του. Είναι αυτό που καταρρακώνει γενιές ολάκερες ελληνοπαίδων συναλλασσόμενο μαζί τους για μια θέση στο Δημόσιο & στη συνέχεια για όλες τις δια βίου προαγωγές τους.

Είναι αυτό το οποίο εξοβέλισε κάθε έννοια αξιοκρατίας & αξιολόγησης του παραγόμενου έργου στη Δημόσια Διοίκηση την οποία έχει υποκαταστήσει με την κομματική αξιολόγηση & υποταγή.

Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να αντιληφθεί ότι το σύνταγμα καθιέρωσε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων προκειμένου να κατοχυρώσει την ανεξαρτησία τους από το πολιτικό σύστημα & όχι την υποταγή τους σε αυτό.

Η μονιμότητα θεσπίστηκε υπέρ της Δημόσιας Διοίκησης & του Δημοσίου συμφέροντος & όχι υπέρ του υπαλλήλου για να μένει ανεξέλεγκτος & ατιμώρητος.

Είναι τέλος αυτό που έχει υιοθετήσει παρωχημένες ιδέες, αναγόρευσε τον εκσυγχρονισμό της χώρας βασικό του ιδεολογικό εχθρό & έγινε έρμαιο των δυνάμεων της καθήλωσης & του αναχρονισμού.

Εξομολόγηση Τρίτη

Ως Υπουργός Υγείας & Πρόνοιας προσπάθησα να καταλάβω πώς τελοσπάντων λειτουργεί το ανοργάνωτο & πολυ-διαχυμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας της χώρας καθώς & ποιες είναι οι αιτίες της συνεχούς καταβύθισης & απαξίωσης του Δημόσιου συστήματος υγείας. & εδώ προσπάθησα να αντιμετωπίσω τα προβλήματα από πολλές μεριές.

- Το αντιμετώπισα από την πλευρά των δαπανών, όπως είναι η αδιαφάνεια της διαχείρισης τους & η αναποτελεσματικότητά τους.

- Το αντιμετώπισα από την πλευρά των ιατρικών εξοπλισμών & των προμηθειών, διαπιστώνοντας την έλλειψη οργάνωσης & κανόνων στις δημόσιες συμβάσεις.

- Το αντιμετώπισα από την πλευρά της διοίκησης, διαπιστώνοντας έλλειψη σύγχρονου management & την ύπαρξη διοικητικών δομών της δεκαετίας του ‘50.

- Το αντιμετώπισα από την πλευρά των ανθρώπινων πόρων, της αξιολόγησης του προσωπικού καθώς & από την πλευρά της πιστοποίησης των παρεχομένων υπηρεσιών

- Τέλος το αντιμετώπισα & από την πλευρά της διόγκωσης των ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας σε βάρος του Δημόσιου συστήματος υγείας.

Ίσως φανώ κουραστικός αλλά & εδώ η εξομολόγησή μου δεν διαφέρει από τις προηγούμενες εξομολογήσεις.

Το αδύναμο κοινωνικό κράτος δεν οφείλεται στην έλλειψη πόρων ούτε σε κάποιους κακούς υπαλλήλους ούτε σε κάποιους ιδιοτελείς γιατρούς του ΕΣΥ.

Οφείλεται στην έλλειψη σταθερής πολιτικής βούλησης να εξυγιάνει το σύστημα & να το προσαρμόσει στα σύγχρονα δεδομένα.

Το ίδιο το πολιτικό σύστημα, σε κάθε απόπειρα εκσυγχρονισμού των διοικητικών δομών αισθάνεται ότι απειλείται η αναπαραγωγή των πελατειακών του σχέσεων, τόσο στη διοίκηση του συστήματος μέσω των κομματικών εντεταλμένων, όσο & στην διασφάλιση της πολιτικής διαμεσολάβησης για την παροχή υπηρεσιών υγείας

Κυρίες & κύριοι,

Μετά απ’ όλα αυτά θα με ρωτήσει κάποιος «Καλά κυρ Αλέκο, & εσύ τι έκανες για όλα αυτά;»

Θα απαντήσω λοιπόν:

Όλο αυτό το κατηγορητήριο κατά του πολιτικού μας συστήματος απαιτεί τρεις  σοβαρές διευκρινίσεις:

- Πρώτον, είμαι & εγώ μέρος αυτού του συστήματος, συμμέτοχος διαμορφωτής & άρα συνυπεύθυνος.

- Δεύτερον, δεν επιδιώκω την πλήρη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος ούτε ακυρώνω τα επιτεύγματά του από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Απαξίωση, άλλωστε, του πολιτικού μας συστήματος δεν είναι η κριτική του, όσο σκληρή κι αν είναι. Είναι η ανοχή & η σύμπραξη στα ανομήματά του.

- & τρίτον, μίλησα σκληρά γιατί νοιώθω ότι στην ουσία μίλησα για τον αμφιλεγόμενο πολιτισμό μας, δηλαδή, για τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι πολίτες & οι εκπρόσωποί τους.

Επισημαίνω, λοιπόν, με έμφαση & με πάθος τις αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος γιατί στην όποια ιεράρχηση των πολλών προβλημάτων των χώρας θεωρώ πρώτη προτεραιότητα  & αναγκαίο πρόκριμα την αναμόρφωση αυτού του συστήματος.

Θα μπορούσε κανείς να προτείνει μία διαφορετική ιεράρχηση. Για παράδειγμα θα μπορούσε να θέσει ως προτεραιότητα την οικονομία ή τις κοινωνικές ανισότητες ή ακόμα & την διεθνή θέση της χώρας. Θα διαφωνούσα κατηγορηματικά. & τούτο όχι διότι αμφισβητώ την οξύτητα αυτών, & πολλών άλλων ακόμη, προβλημάτων & αδιεξόδων, αλλά επειδή προέχει ένα μείζον πρόβλημα, στο οποίο εντάσσονται & το οποίο εν πολλοίς δημιουργεί όλα τα υπόλοιπα.

Όλα τα προβλήματά μας απαιτούν σε πρώτη αλλά & σε τελευταία ανάλυση πολιτική αντιμετώπιση. Αλλιώς αφήνονται στην τύχη τους.

Δεν θα επαναλάβω όλες τις προτάσεις που καταθέτω στο βιβλίο. Θα διαλέξω & θ’ αναφέρω μόνο δύο που τις θεωρώ κρίσιμες & καθοριστικά στοιχεία αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος.

- Πρώτον, είναι απαράδεκτο να έχουμε ένα εκλογικό σύστημα πολλών ταχυτήτων (από μονοεδρικές μέχρι τεσσαρακονταεδρικές) με το οποίο να αναδεικνύονται βουλευτές πολλών ταχυτήτων & ανάλογων οικονομικών & επικοινωνιακών δυνατοτήτων & το χειρότερο από ψηφοφόρους πολλών ταχυτήτων (οι μεγάλες περιφέρειες κατά κανόνα εκλέγουν τους Υπουργούς).

- Χρειάζεται ένα σύστημα απόλυτης ομοιομορφίας κατά την εκλογή των βουλευτών με την καθιέρωση μονοεδρικών περιφερειών.

- Δεύτερον οι εκλογές να γίνονται σε συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε τέσσερα χρόνια & αν για οποιοδήποτε λόγο προκύψει η ανάγκη εκλογών κατά τη διάρκεια της τετραετίας ,αυτές να γίνονται μόνο για το υπόλοιπο της τετραετίας. Με αυτό τον τρόπο σταματάει η συνεχής εκλογολογία, η πολιτική ζωή δεν θα είναι έρμαιο των δημοσκοπήσεων. Οι πολιτικές ηγεσίες θα υποχρεώνονται να αποκτήσουν στρατηγική για τη χώρα & όχι για την εκλογική τους αναπαραγωγή.

- Διασφαλίζεται η πολιτική σταθερότητα & δεν αναστατώνεται η οικονομική ζωή από τους τυχοδιωκτισμούς του κάθε φορά κυβερνώντος κόμματος. Αυτή η διάταξη συμπεριελήφθηκε στο Σουηδικό σύνταγμα & απεδείχθη σοφή, αφού από τότε μόνο μία φορά έχουν προκηρυχθεί πρόωρες εκλογές, το 1958.

Κυρίες & κύριοι,

Τελειώνοντας, με την ευκαιρία αυτής της παρουσίασης του βιβλίου θα ήθελα πολύ σύντομα & τηλεγραφικά να πω δυο λόγια για την τρέχουσα οικονομική κρίση, για τις επιπτώσεις της στη χώρα μας & για την αντιμετώπισή της.

Πρώτον, η διεθνής κρίση δεν έχει ακόμα πλήρως εξελιχθεί. Τα διεθνώς πρωτοφανή μέτρα αντιμετώπισής της με κυβερνητικές παρεμβάσεις μέχρι στιγμής χάνονται στον «Πίθο των Δαναΐδων».

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα ποια θα είναι & πότε θα έρθει η έξοδος από αυτή τη κρίση. Το μόνο που προβλέπεται με βεβαιότητα είναι η συνεχιζόμενη επιδείνωση της κατάστασης & μία όλο & αυξανόμενη αμηχανία αντιμετώπισής της.

Δεύτερον, η χώρα μας βρίσκεται στη διάθεση των γεγονότων. Η κρίση έχει ήδη εισβάλλει παρόλο που εισέρχεται με σχετική χρονική υστέρηση λόγω των αναχρονιστικών δομών της οικονομίας μας & όχι βέβαια λόγω της θωράκισής της, όπως λέει η κυβέρνηση. Έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε σοβαρά γιατί η κρίση μας βρίσκει με τις περισσότερες αδυναμίες από όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Με το μεγαλύτερο έλλειμμα, το μεγαλύτερο χρέος, την χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα, την ασθενέστερη παραγωγική βάση & τη μεγαλύτερη αναλογικά εξάρτηση από τις, νοσούσες πλέον, διεθνείς κεφαλαιαγορές.

Τρίτον, αυτή τη στιγμή η χώρα δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις. Το πολιτικό σύστημα έχει επιλέξει να αγνοεί το βάθος της κρίσης. Είτε γιατί δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει είτε γιατί την χρησιμοποιεί στον πολιτικό ανταγωνισμό. Δεν τολμά να εξηγήσει ότι με την εξέλιξη της κρίσης το πρόβλημα δεν θα είναι πόσα παραπάνω θα πάρει ο καθένας, αλλά πόσα λιγότερα θα χάσει από αυτά – λίγα ή πολλά  – που είχε. & κυρίως πως δεν θα επιδεινωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των ασθενέστερων τάξεων.

Κάπως πρέπει να εξηγήσουμε επίσης ότι σε όλες τις εποχές & σε όλες τις χώρες, σε περιόδους μεγάλης οικονομικής κρίσης, κατισχύει το αξίωμα ότι το πρώτο καθήκον είναι να συγκρατήσεις την καταρρέουσα οικονομία σου.

{Μετά, αν είσαι στην Ελλάδα, αν θέλεις μπορείς να την ρημάξεις με την πλειοδοσία του προεκλογικού ανταγωνισμού!!}

Αν αυτά δεν κατανοηθούν καλά, τότε πολύ φοβάμαι ότι αργά ή γρήγορα – & μάλλον γρήγορα - θα οδηγηθούμε σε δύο δυσμενέστατες εξελίξεις, όπου η μία είναι κυριολεκτικά χειρότερη από την άλλη

Η πρώτη είναι να βρεθούμε στην προκρούστεια κλίνη των διεθνών οργανισμών για διεθνή οικονομικό έλεγχο & όχι απλή επιτήρηση. Αποφεύγοντας οι ίδιοι να κάνουμε επιλογές, θα μας επιβάλλουν οι τρίτοι δυστυχώς το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε.

Εγώ, στην προσπάθειά μου να αποφύγουμε τέτοιες επώδυνες καταστάσεις, είπα έγκαιρα ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να προκαλέσουμε μόνοι μας κάποια μορφή διεθνούς συνδρομής & ελέγχου, σαν έσχατο μέσο για να τεθούμε προ των ευθυνών μας & να πάρουμε οι ίδιοι αποφάσεις για τη χώρα μας.

Τώρα όμως, πολύ φοβούμαι ότι δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για μια τέτοια νηφάλια προσέγγιση.

Η δεύτερη είναι μία ακόμα χειρότερη εξέλιξη.

Να μας αφήσει η διεθνής κοινότητα στη τύχη μας.

Στην κατάσταση που βρίσκονται σήμερα όλες οι χώρες, ελλοχεύει ο κίνδυνος της αναβίωσης του γενικευμένου προστατευτισμού & της λογικής του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». 

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις ακόμα & στις χώρες της Ε.Ε. ή & της Ευρωζώνης, ακούμε φωνές για καθαρά εθνικές πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής το σύστημα συλλογικής συνεργασίας & κάποιας, έστω & περιορισμένης αλληλεγγύης αντέχει. Μέχρι πότε όμως & για πόσο; Εξαρτάται από το βάθος & τη διάρκεια της διεθνούς κρίσης. Εμείς δεν είμαστε μέρος της αντοχής του συστήματος, αλλά μέρος των προβλημάτων του.

Όσοι λοιπόν σήμερα, άπρακτοι, άβουλοι & κρυπτόμενοι απλώς εξορκίζουν αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις, τουλάχιστον ας μην προσπαθούν να συγκαλύψουν την ιδιοτελή απροθυμία τους να ληφθούν αποφάσεις για την συνολική αντιμετώπιση της κρίσης με «χωριάτικου τύπου» διακηρύξεις περί δήθεν εθνικής υπερηφάνειας, διεκδικώντας & πάλι ρόλους σε ψευδεπίγραφα σενάρια.

Ε! Πάει πολύ, οι φοβικές συμπεριφορές να αναγορεύονται & ως στάση πολιτικής αρετής, εθνικοφροσύνης & φιλολαϊκότητας.

Αυτές οι πρακτικές δεν συνιστούν ούτε σεβασμό προς την κοινή γνώμη ούτε μεγαλοθυμία προς τις αγωνίες της. Υποκρύπτουν την πιο απόλυτη υστεροβουλία δείχνοντας τη χειρότερη περιφρόνηση απέναντι στην κοινωνία & τις ανάγκες της.

Η άποψή μου συνεπώς είναι ότι απαιτούνται επειγόντως δύο πράγματα:

- Πρώτον Η άμεση προσφυγή σε εκλογές. Η χώρα βρίσκεται σε δεινή θέση, όχι μόνο εξαιτίας αυτής καθαυτής της οικονομικής κρίσης, αλλά & από την πασιφανή κοινωνικοπολιτική αδυναμία της να πάρει αποφάσεις για να την αντιμετωπίσει.  Γι’ αυτό είναι ίσως η μοναδική φορά μετά την μεταπολίτευση, που είναι απολύτως δικαιολογημένη η πρόωρη προσφυγή σε εκλογές.

- Δεύτερον & ακόμα πιο σημαντικό. Χρειάζονται σύντομα εκλογές επί τη βάσει αυτής της αλήθειας, δηλαδή για τη άμεση λήψη σημαντικών αποφάσεων. Δεν χρειάζονται σύντομα εκλογές για τις εκλογές, αλλά για να προκύψει μία κυβέρνηση που θα έχει το σθένος να πάρει αποφάσεις, ίσως αρκετά οδυνηρές, για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Αν οι εκλογές γίνουν χωρίς να τεθούν από τις πολιτικές δυνάμεις τα πραγματικά διλήμματα - καθαρά & όχι νοθευμένα από την όποια σκοπιμότητα - ο λαός δεν θα δώσει στη νέα κυβέρνηση καμιά πολιτική νομιμοποίηση.

- Πιστεύω ότι οι αλήθειες αυτές πρέπει να διατυπωθούν πριν τις εκλογές & όχι αφού γίνουν οι εκλογές προκειμένου να κερδιθεί η εμπιστοσύνη της υποψιασμένης πλέον κοινωνίας & να προκύψει ισχυρή κυβέρνηση με ισχυρή πολιτική εντολή για βαθύτερες τομές.

Κυρίες & κύριοι

Σε ό,τι με αφορά, θα ήθελα το ΠΑΣΟΚ να διατυπώσει έναν τέτοιο πολιτικό λόγο πριν τις εκλογές. Δηλαδή, απαιτείται μία νέα πολιτική πλατφόρμα σε αυτή τη βάση. Σε αυτή τη διαδικασία θέλησα να συμβάλλω με τη συγγραφή αυτού του βιβλίου.

Το ΠΑΣΟΚ έχει  τη μοναδική ευκαιρία να κερδίσει εκείνο το επιφυλακτικό, μέχρι σήμερα, αλλά & ψύχραιμο τμήμα της κοινωνίας που διαθέτει γνωστικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, επιστημονικό & πολιτισμικό κεφάλαιο, το οποίο θα προσδιορίσει την τελική στάση του στις επερχόμενες εκλογές μόνο με ρεαλιστικά κριτήρια όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης & την εν συνεχεία εξέλιξη της χώρας, & δεν θα παρασυρθεί από τις γνωστές πλειοδοσίες του προεκλογικού ανταγωνισμού.

Πρέπει δε να είναι σαφές σε όλους ότι αυτό το τμήμα της κοινωνίας δεν θα είναι μόνο «χρήσιμο» εκλογικά, αλλά απαραίτητο κυρίως μετεκλογικά για να οικοδομηθούν οι αναγκαίες συναινέσεις & κοινωνικές συμμαχίες.

Ο άτεγκτος νόμος των κοινωνικών φαινομένων μας διδάσκει ότι ακόμα & αν κάποιος κερδίσει τις εκλογές με τους νόμους της μηχανικής & όχι της πολιτικής ευθύνης, είναι βέβαιο ότι θα γνωρίσει τη συντριβή μετά τις εκλογές. & αυτό θα είναι άδικο για τη χώρα μας, σε αυτή τη φάση.

Κυρίες & κύριοι,

Εγώ αυτά θεωρώ στην παρούσα φάση ως τον ορισμό της πολιτικής ευθύνης & δεν περιμένω την γονιμοποίηση της απελπισίας για να προκύψουν οι νέες προϋποθέσεις στη χώρα μου.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Από e-mail