Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

Ανοιχτή επιστολή Βαξεβάνη σε Βενιζέλο

«Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας»
Ανοιχτή επιστολή στον Ευάγγελο Βενιζέλο απευθύνει ο Κώστας Βαξεβάνης, μετά την τηλεοπτική τους κόντρα στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, στο Αlter.

Τη διαμάχη πυροδότησαν οι αναφορές του δημοσιογράφου περί καταθέσεων τριών εκατ. ευρώ του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου.

Ο υπουργός Οικονομικών σε τηλεφωνική του παρέμβαση κατηγόρησε ευθέως τον κ. Βαξεβάνη για μεροληπτική στάση αναφέροντας μάλιστα και την ιδιότητά τού ως δημοσιογράφου σε κρατικό μέσο.

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής του Κ. Βαξεβάνη:

«Κύριε Βενιζέλο,
Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.
Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ. 
Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.
Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. 
Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.
Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.
Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε. Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995. Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». 
Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη; Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. 
Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. 
Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…
Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. 
Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. 
Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε».

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011

Χορεύοντας με τον Μπατατούδη


Όταν άκουγα το «διάγγελμα» του αντιπροέδρου της κυβέρνησης την περασμένη Τρίτη για τις απολύσεις, την εργασιακή εφεδρεία, τις καταργήσεις οργανισμών, τις συγχωνεύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, αυτό το χωρίς έλεος σφυροκόπημα επί των κεφαλών μας, άναψαν ξαφνικά μέσα μου οι παλιοί πολυέλαιοι -κλεμμένοι σήμερα- του ξενοδοχείου «Ακροπόλ».
Εγινε η νύχτα μέρα και βρέθηκα 12 χρόνια πίσω, τον Φεβρουάριο του 1999, τότε που ο νυν αντιπρόεδρος ως υπουργός Πολιτισμού έπαιρνε το χρυσό κλειδί του παλιού ξενοδοχείου της οδού Πατησίων από τα χέρια του προέδρου της ΠΑΕ ΠΑΟΚ Γιώργου Μπατατούδη.
Ο ΜΕΓΑΣ Ευάγγελος Βενιζέλος μάς είχε πει τότε ότι αγόρασε το ακίνητο για λογαριασμό του Δημοσίου (με δικά μας λεφτά βέβαια) «στην εντυπωσιακά συμφέρουσα τιμή των 4,5 δισ. δρχ.», δίνοντας μπροστάντζα στον Μπατατούδη 1,8 δισ. δραχμές. Τα υπόλοιπα θα τα εισέπραττε ο φίλος του όταν θα παρέδιδε το ακίνητο ανακαινισμένο. Το έργο κόλλησε, σύρθηκε στα δικαστήρια, δεν έγινε ποτέ. Ακόμη ερειπωμένο το «Ακροπόλ», με τον Μπατατούδη να περιφέρεται ελεύθερος στην ίδια γειτονιά (στην οδό Μπουμπουλίνας διάβασα πως είναι το σπίτι του) μετά την επιστροφή του, εξαιτίας της πτώσης του Καντάφι, από τη Λιβύη.
ΔΕΝ ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι πως εκείνο το μαγικό κλειδί του «Ακροπόλ» ακόμη σώζει τον επιχειρηματία. Ας θυμηθούμε την υπόθεσή του. Ο πρώην μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ καταδικάστηκε στις αρχές του 2009 από το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης σε 10ετή κάθειρξη χωρίς αναστολή για υπεξαίρεση 2,5 δισ. δραχμών σε βάρος των μετόχων της εταιρείας Intersat-Interactive. Υστερα από αίτησή του στο Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, κέρδισε την αναστολή εκτέλεσης της ποινής του (δεν πήγε φυλακή) με περιοριστικούς όρους: καταβολή εγγύησης, εμφάνισή του κάθε 1η και 15 του μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.
ΠΑΡ' ΟΛΑ αυτά ο Μπατατούδης πήρε το αεροπλάνο κι έφυγε σαν κύριος. Βρήκε καταφύγιο στις αγκάλες του Καντάφι στη Λιβύη. Οταν αυτό συνέβη, η Εισαγγελία Θεσσαλονίκης κατά παράδοξο τρόπο «ξέχασε» να προβεί σε ανάκληση της αναστολής εκτέλεσης της ποινής του. Ετσι, όταν πέρυσι τον Ιούνιο εμφανίστηκε στην ελληνική πρεσβεία ζητώντας διαβατήριο, δεν υπήρχε γι' αυτόν κανένα ένταλμα σύλληψης. Οι δικαστικές αρχές της Θεσσαλονίκης (εκλογική περιφέρεια του αντιπροέδρου) «λησμονούν» ακόμη να κάνουν το χρέος τους. Ετσι, ο Μπατατούδης κυκλοφορεί ελεύθερος.
ΟΛΑ αυτά σκεφτόμουν εκείνο το βράδυ ακούγοντας τον αποφασιστικό τόνο της φωνής του Βενιζέλου για τα δεινά που μας περιμένουν. Με βαριά καρδιά κι αφού τον είδα σε επανάληψη στην τηλεόραση, πήγα για ύπνο. Και είδα ένα όνειρο. Οτι έλαμπε το «Ακροπόλ», αναστηλωμένο, ολοφώτιστο, με τους αυθεντικούς πολυελαίους του και πλήθος καλοντυμένους να περνάνε από την αστραφτερή είσοδό του. Τρύπωσα δειλά κι εγώ, και τι να δω; Τον Βενιζέλο και τον Μπατατούδη αγκαλιασμένους να χορεύουν ένα τρελό τανγκό και γύρω τους, δικαστές και δημοσιογράφοι να τους κρατούν με χειροκροτήματα το ρυθμό.

Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί;

Αν κάποιος πιστεύει οτι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πεί πώς, ενώ
έγινε γνωστό τι συνέβη στην Αίγυπτο, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει στην
Ισλανδία:
Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις
μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν
δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής
οικονομικής πολιτικής τους και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για
την αναδιαμόρφωση του συντάγματος.
Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα
στην εξουσία που μας οδήγησε στην παρούσα κρίση.
Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα εδώ και
δύο χρόνια;
Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;
Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:
2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα,
σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση.
2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και
κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού
και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της
χώρας.
Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ.Βρετανία και την
Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι
ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.
2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο.
Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και
ανακοινώνει οτι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία.
Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93%
των ψήφων.
H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι
συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή
και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.
Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το
νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522
που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι
ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.
Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει
μια carta magna λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών
συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται  σε όλη τη χώρα.
Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη
αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.
Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης: Παραίτηση
ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις
κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και
ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.
Μίλησαν για όλ' αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ? Φυσικά ΟΧΙ!
Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο.



Nick Karles 

Σάββατο 27 Αυγούστου 2011

Ιερές υπερβάσεις - 21/8/11


Φωτιές άναψε την περασμένη εβδομάδα η από... σπόντα αποκάλυψη ότι από το Δημόσιο αμείβονται περίπου 2.000 υπεράριθμοι κληρικοί και ότι θα προσληφθούν 100 νέοι, αφού ο... κλάδος εξαιρέθηκε από τον κανόνα μία πρόσληψη για δέκα αποχωρήσεις.
Λέμε από «σπόντα», καθώς ο υπολογισμός προέκυψε έπειτα από ερώτηση βουλευτών του ΛΑΟΣ ότι, λόγω των περιορισμών στις προσλήψεις του Δημοσίου, «ερημώνουν οι εκκλησίες στην Ελλάδα». Ετσι, λοιπόν, έγινε η καταγραφή και προέκυψε ότι οι οργανικές θέσεις των ιερέων είναι 8.300 και μισθοδοτούνται 10.300.
Επί τη ευκαιρία, τι απέγινε η βούληση της κυβέρνησης να φορολογήσει την περιουσία της Εκκλησίας;
Μπ. Πολ. - Έντυπη Έκδοση 

Εκκλησία & κράτος. Δ. Παπαχρήστος, συγγραφέας.


Η Εκκλησία λειτουργεί ως παρά- τo - κράτει. Με την έννοια ότι αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοβοηθούνται, αλληλοϋποστηρίζονται, και χρόνια τώρα αποτελούν τις αδιαχώριστες "δυνάμεις" του έθνους. Το κράτος και οι κυβερνήσεις που την υπηρετούν, στο όνομα του φόβου και των ψήφων που θα χάσουν αν συγκρουστούν μαζί της, υποχωρούν και μένουν στις φρούδες ελπίδες και υποσχέσεις που παραπέμπουν στη μετά θάνατον ζωή. Οι αγαθοεργίες, οι ελεημοσύνες, που παίρνουν κοινωνικά χαρακτηριστικά, ακόμα και με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όπως η "Αλληλεγγύη", διαψεύδονται από τη σκανδαλώδη λειτουργία τους, όπως αυτή της διαχείρισης των οικονομικών της από τις επιχορηγήσεις του κράτους που συγκαλύφθηκαν. -Η Εκκλησία αντιδρά σε ό,τι προοδευτικό πάει να γίνει. Ούτε τις μεταμοσχεύσεις και τις δωρεές οργάνων θέλει. Ούτε τις εκτρώσεις, προς αποφυγήν δυσάρεστων καταστάσεων αποδέχεται, ούτε τη μείωση των ωρών των θρησκευτικών στα σχολεία ούτε να γίνει το μάθημα προαιρετικό, ούτε δέχεται οι πρωινές προσευχές να μη γίνονται υποχρεωτικά. Αντιδρά ακόμα και στην καύση - αποτέφρωση των νεκρών, παρόλο που έχει ψηφιστεί ο νόμος, που παραμένει ανενεργός, ελλείψει αποτεφρωτηρίων. -Η Εκκλησία έχει καταντήσει οίκος εμπορίου και χρειάζεται το μαστίγιο του Χριστού για να εκδιωχθούν οι έμποροι, οι υποκριτές και οι φαρισαίοι, που εκμεταλλεύονται την αγάπη και το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών. Η ιδιοκτησία της Εκκλησίας και των μοναστηριών είναι προκλητική σε μετοχές, σε κτίσματα-δωρεές και σε γαιοστρέμματα-οικόπεδα. -Η Εκκλησία ως Ανώνυμη Εταιρεία κάνει ανά τους αιώνες πολύ καλά τη δουλειά της. Οι προσευχές φαίνεται πως πιάνουν τόπο. Αρνείται η ηγεσία της Εκκλησίας τον διαχωρισμό, σιτίζονται και μισθοδοτούνται οι κληρικοί ως δημόσιοι υπάλληλοι και θέλει η Εκκλησία και επιβάλλει πολλές φορές τον λόγο της επί πολλών δημοσίων πεπραγμένων, σε τέτοιο βαθμό που έφτασαν οι αρχιερείς της να επεμβαίνουν και στην εξωτερική πολιτική της χώρας και να κάνουν συλλαλητήρια για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες... -Για όλα αυτά που αναφέρονται και άλλα πολλά που μπορείτε να συμπληρώσετε, η Εκκλησία δείχνει να λειτουργεί ως κράτος εν κράτει. Το τελευταίο κρούσμα είναι αυτό της πλειοψηφίας του Δήμου Γλυφάδας, που έστησε εν μία νυκτί την "επιχείρηση-νεκροταφείο", όπως έγραψε και ο Μανταίος στην "Ελευθεροτυπία", με "συνεργό" τον οικείο μητροπολίτη. Η αυθαίρετη (προκάτ) Εκκλησία αυθαιρετεί και κτίζει αυθαίρετο νεκροταφείο στον Υμηττό. Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του, και δεν αφορά μόνο τον Δήμο Γλυφάδος, αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Και τι να πει κανείς για το σύστημα της ναοδομίας, που χρόνια στις εκτός σχεδίου περιοχές, χωρίς άδεια κτίζονται, με πρόσχημα τα εικονοστάσια, τους ναΐσκους, τις εκκλησούλες, αυθαίρετες βίλες. Καμία κυβέρνηση δυστυχώς δεν έχει τολμήσει όχι μόνο τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, αλλά ούτε να βάλει την Εκκλησία στη λειτουργική θρησκευτική τυπική θέση της μέσα στην κοινωνία...

ΕΘΝΟΣ «E» 27/8. Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο, συγγραφέα.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22788&subid=2&pubid=63335098

Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010

Πολύ καλό για να είναι ...αληθινό, αλλά αν είναι?!!!!!!!

Πολύ καλό για να είναι ...αληθινό, αλλά αν είναι?!!!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=4ewoiiJd4F4&feature=player_embedded

Σού βρίσκει σε ποιο super market θα είναι φθηνότερο το...

Aνήκει στο Υπουργείο (Παρατηρητήριο Τιμών Γενικής Γραμματείας Εμπορίου) & ανακοινώθηκε η λειτουργία της πριν από 4 μέρες (beta version αλλά πολύ καλή). Πέραν τού γεγονότος ότι δεν ανήκει σε ιδιώτες (γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς τι παιχνίδια παίζονται ...), δίνει τη δυνατότητα & να κάνεις λίστα προϊόντων οπότε σού βρίσκει σε ποιό super market θα είναι φθηνότερο το σύνολο τής λίστας. Ας την στηρίξουμε για να σταματήσουν επιτέλους να μάς κοροϊδεύουν & να πληρώνουμε τα ίδια πράγματα διπλάσια από την υπόλοιπη Ευρώπη! (Από e-mail του Γ.Μ.)

http://www.e-prices.gr/search

Η πρώτη μηχανή σύγκρισης τιμών μεταξύ καταναλωτικών ειδών από Supermarkets

Η πρώτη μηχανή σύγκρισης τιμών μεταξύ καταναλωτικών ειδών από Supermarkets. Εξοικονομήστε χρήματα έξυπνα & με απλές κινήσεις. Παίρνουμε τιμές από όλα τα Supermarkets.
http://shopnsave.gr/home.html

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010

Ομιλία Αλ. Παπαδόπουλου Αθήνα, Παλαιά Βουλή, 11/2/2009

(Βιβλιοπαρουσίαση - Τα βήματα του Έστερναχ Ομιλία Αλ. Παπαδόπουλου Αθήνα, Παλαιά Βουλή, 11/2/2009).

Κυρίες & κύριοι,
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την παρουσία σας. Με τιμά & με συγκινεί. Θερμά ευχαριστώ & αυτούς που πραγματοποίησαν & επιμελήθηκαν με τόση φροντίδα αυτή την έκδοση. Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλω & στους εξέχοντες πνευματικούς ανθρώπους που τόσο εύστοχα παρουσίασαν εδώ αυτό το βιβλίο.
 Η παρουσία σας όμως σήμερα αποδεικνύει & το ενδιαφέρον σας για τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο τούτο. & αυτό ακριβώς με κάνει να αισθάνομαι ότι όλοι μας έχουμε τις ίδιες έγνοιες & τις ίδιες αγωνίες για το μέλλον του τόπου. Άλλωστε, κι η δική μου προσπάθεια σ’ αυτό το βιβλίο ήταν να επιχειρήσω μια ανάλυση της σημερινής κατάστασης της χώρας & να διατυπώσω μια πρόταση για «το δέον γενέσθαι» κατά την επόμενη δεκαετία.
 Νομίζω ότι μετά τις καίριες παρατηρήσεις & τους σχολιασμούς των διακεκριμένων ομιλητών που προηγήθηκαν, δεν απομένει για μένα να προσθέσω τίποτε.
 Αισθάνομαι όμως την ανάγκη, με αυτή την ευκαιρία, να κάνω μερικές εξομολογήσεις:

Εξομολόγηση πρώτη

Εδώ & δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου με όρισε Υπουργό Οικονομικών – σε πολλή δύσκολη στιγμή για τη χώρα – προσπαθώ να καταλάβω τι πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων.
Σας λέω ειλικρινά ότι εξέτασα το πρόβλημα από όλες τις πλευρές.
- Το έπιασα από τα έσοδα. Από τους φόρους, από τη φοροδιαφυγή, από τη μαύρη οικονομία, από τη διαφθορά, από τους εφοριακούς & ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
- Το έπιασα από τις δαπάνες. Από τη σπατάλη, από τα ρουσφέτια, από την εν γένει λεηλασία των δημοσίων πόρων, από τις προσλήψεις, από τη λειτουργία των δημοσίων οργανισμών & από που δεν το έπιασα.
- Το έπιασα από τη πλευρά της οικονομικής ανάπτυξης & μεγέθυνσης. Από την αύξηση του ΑΕΠ από τη μείωση του πληθωρισμού & της ανεργίας, από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας & της παραγωγικότητας.
- Το έπιασα από την ανάγκη να εισέλθουμε στην Ευρωζώνη. Από τα προγράμματα σύγκλισης & σταθερότητας, από τα κριτήρια της ΟΝΕ, από το σύμφωνο σταθερότητας αλλά & από τις εμπειρίες άλλων χωρών.
- Το έπιασα από την πλευρά της ηθικής διάστασης. Από την ενοχή απέναντι στις επερχόμενες γενιές, από το ύψος των τόκων που θα πνίξουν τα παιδιά μας τα επόμενα χρόνια, από την απαράδεκτη κατάσταση του να ζει ένα ολόκληρό έθνος με δανεικά.
- Το ανέλυσα & από την πλευρά της εθνικής αξιοπρέπειας.
Όλα αυτά τα πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις & μάλιστα πολλές φορές συγκρούστηκα για αυτά ακόμα & με αγαπημένους μου φίλους.
Μέσα από όλη αυτή τη διαπάλη που έγινε στο μυαλό μου, αυτό που κατέληξα, δεν ήταν απλά το συμπέρασμα σύνθετων συλλογισμών, ούτε μόνο το απόσταγμα πλούσιων εμπειριών ήταν, ας μου επιτρέψετε να το χαρακτηρίσω έτσι, μία φοβερή αποκάλυψη.
Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος. Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα!!!
Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί δαπάνες για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του.
Αυτό είναι που με λεονταρισμούς καταγγέλλει τη φοροδιαφυγή & ταυτόχρονα απολογείται όταν θα πρέπει να τη συλλάβει ή να ζητήσει & κανένα φόρο για τη λειτουργία του κράτους. Αυτό το σύστημα είναι που σε κάθε του βήμα ασχολείται μόνο με το περιβόητο πολιτικό κόστος & τις δημοσκοπήσεις, που είναι έρμαιο του λαϊκισμού & του κυνηγητού των εντυπώσεων, που όχι μόνο δημιουργεί τα ελλείμματα & το χρέος αλλά θεωρεί την αντιμετώπισή τους σαν απειλή της ύπαρξής του.
Αυτή η πατερναλιστική ή, καλύτερα, ψευδό-πατερναλιστική αντίληψη του πολιτικού συστήματος είναι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας.


Εξομολόγηση δεύτερη
Ως Υπουργός Εσωτερικών & Δημόσιας Διοίκησης ασχολήθηκα με τη λειτουργία του κράτους & προσπαθούσα να αντιληφθώ την παθογένεια της Κρατικής  Διοίκησης, της Αυτοδιοίκησης & των Δημόσιων Οργανισμών. & εδώ προσπάθησα να αντιμετωπίσω τα προβλήματα από πολλές πλευρές.
- Το είδα από την πλευρά της βελτίωσης της ποιότητας των δημοσίων υπαλλήλων, όπως από την πλευρά της κατάρτισης, των νέων τεχνολογιών, του νέου δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, του κώδικα διοικητικής διαδικασίας κλπ
- Το είδα από την πλευρά της δημιουργίας νέων & σύγχρονων αποκεντρωμένων διοικητικών σχημάτων όπως η εσωτερική αναμόρφωση των 13 περιφερειών, ο «Καποδίστριας», οι νέοι οργανισμοί των Υπουργείων.
- Το είδα από την πλευρά της δημιουργίας σύγχρονων ελεγκτικών μηχανισμών για τον περιορισμό της διαφθοράς & τη ποιοτική βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών όπως ο συνήγορος του πολίτη, οι επιθεωρητές του κράτους, οι επιθεωρητές δημόσιας υγείας, οι δημοσιονομικοί ελεγκτές, το ΣΔΟΕ, τα ελεγκτικά κέντρα κλπ
Το είδα & από άλλες πλευρές. Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι το εξής:


Το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που από την εθνική ανεξαρτησία μέχρι σήμερα, θεωρεί τη δημόσια διοίκηση ως δεξαμενή ψηφοθηρικής πελατείας για την αναπαραγωγή του. Είναι αυτό που καταρρακώνει γενιές ολάκερες ελληνοπαίδων συναλλασσόμενο μαζί τους για μια θέση στο Δημόσιο & στη συνέχεια για όλες τις δια βίου προαγωγές τους.
Είναι αυτό το οποίο εξοβέλισε κάθε έννοια αξιοκρατίας & αξιολόγησης του παραγόμενου έργου στη Δημόσια Διοίκηση την οποία έχει υποκαταστήσει με την κομματική αξιολόγηση & υποταγή.
Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να αντιληφθεί ότι το σύνταγμα καθιέρωσε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων προκειμένου να κατοχυρώσει την ανεξαρτησία τους από το πολιτικό σύστημα & όχι την υποταγή τους σε αυτό.
Η μονιμότητα θεσπίστηκε υπέρ της Δημόσιας Διοίκησης & του Δημοσίου συμφέροντος & όχι υπέρ του υπαλλήλου για να μένει ανεξέλεγκτος & ατιμώρητος.
Είναι τέλος αυτό που έχει υιοθετήσει παρωχημένες ιδέες, αναγόρευσε τον εκσυγχρονισμό της χώρας βασικό του ιδεολογικό εχθρό & έγινε έρμαιο των δυνάμεων της καθήλωσης & του αναχρονισμού.


Εξομολόγηση Τρίτη
Ως Υπουργός Υγείας & Πρόνοιας προσπάθησα να καταλάβω πώς τελοσπάντων λειτουργεί το ανοργάνωτο & πολυ-διαχυμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας της χώρας καθώς & ποιες είναι οι αιτίες της συνεχούς καταβύθισης & απαξίωσης του Δημόσιου συστήματος υγείας. & εδώ προσπάθησα να αντιμετωπίσω τα προβλήματα από πολλές μεριές.
- Το αντιμετώπισα από την πλευρά των δαπανών, όπως είναι η αδιαφάνεια της διαχείρισης τους & η αναποτελεσματικότητά τους.
- Το αντιμετώπισα από την πλευρά των ιατρικών εξοπλισμών & των προμηθειών, διαπιστώνοντας την έλλειψη οργάνωσης & κανόνων στις δημόσιες συμβάσεις.
- Το αντιμετώπισα από την πλευρά της διοίκησης, διαπιστώνοντας έλλειψη σύγχρονου management & την ύπαρξη διοικητικών δομών της δεκαετίας του ‘50.
- Το αντιμετώπισα από την πλευρά των ανθρώπινων πόρων, της αξιολόγησης του προσωπικού καθώς & από την πλευρά της πιστοποίησης των παρεχομένων υπηρεσιών
- Τέλος το αντιμετώπισα & από την πλευρά της διόγκωσης των ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας σε βάρος του Δημόσιου συστήματος υγείας.
Ίσως φανώ κουραστικός αλλά & εδώ η εξομολόγησή μου δεν διαφέρει από τις προηγούμενες εξομολογήσεις.
Το αδύναμο κοινωνικό κράτος δεν οφείλεται στην έλλειψη πόρων ούτε σε κάποιους κακούς υπαλλήλους ούτε σε κάποιους ιδιοτελείς γιατρούς του ΕΣΥ.
Οφείλεται στην έλλειψη σταθερής πολιτικής βούλησης να εξυγιάνει το σύστημα & να το προσαρμόσει στα σύγχρονα δεδομένα.
Το ίδιο το πολιτικό σύστημα, σε κάθε απόπειρα εκσυγχρονισμού των διοικητικών δομών αισθάνεται ότι απειλείται η αναπαραγωγή των πελατειακών του σχέσεων, τόσο στη διοίκηση του συστήματος μέσω των κομματικών εντεταλμένων, όσο & στην διασφάλιση της πολιτικής διαμεσολάβησης για την παροχή υπηρεσιών υγείας


Κυρίες & κύριοι,
Μετά απ’ όλα αυτά θα με ρωτήσει κάποιος «Καλά κυρ Αλέκο, & εσύ τι έκανες για όλα αυτά;»
Θα απαντήσω λοιπόν:
Όλο αυτό το κατηγορητήριο κατά του πολιτικού μας συστήματος απαιτεί τρεις  σοβαρές διευκρινίσεις:
- Πρώτον, είμαι & εγώ μέρος αυτού του συστήματος, συμμέτοχος διαμορφωτής & άρα συνυπεύθυνος.
- Δεύτερον, δεν επιδιώκω την πλήρη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος ούτε ακυρώνω τα επιτεύγματά του από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Απαξίωση, άλλωστε, του πολιτικού μας συστήματος δεν είναι η κριτική του, όσο σκληρή κι αν είναι. Είναι η ανοχή & η σύμπραξη στα ανομήματά του.
- & τρίτον, μίλησα σκληρά γιατί νοιώθω ότι στην ουσία μίλησα για τον αμφιλεγόμενο πολιτισμό μας, δηλαδή, για τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι πολίτες & οι εκπρόσωποί τους.
Επισημαίνω, λοιπόν, με έμφαση & με πάθος τις αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος γιατί στην όποια ιεράρχηση των πολλών προβλημάτων των χώρας θεωρώ πρώτη προτεραιότητα  & αναγκαίο πρόκριμα την αναμόρφωση αυτού του συστήματος.
Θα μπορούσε κανείς να προτείνει μία διαφορετική ιεράρχηση. Για παράδειγμα θα μπορούσε να θέσει ως προτεραιότητα την οικονομία ή τις κοινωνικές ανισότητες ή ακόμα & την διεθνή θέση της χώρας. Θα διαφωνούσα κατηγορηματικά. & τούτο όχι διότι αμφισβητώ την οξύτητα αυτών, & πολλών άλλων ακόμη, προβλημάτων & αδιεξόδων, αλλά επειδή προέχει ένα μείζον πρόβλημα, στο οποίο εντάσσονται & το οποίο εν πολλοίς δημιουργεί όλα τα υπόλοιπα.
Όλα τα προβλήματά μας απαιτούν σε πρώτη αλλά & σε τελευταία ανάλυση πολιτική αντιμετώπιση. Αλλιώς αφήνονται στην τύχη τους.
Δεν θα επαναλάβω όλες τις προτάσεις που καταθέτω στο βιβλίο. Θα διαλέξω & θ’ αναφέρω μόνο δύο που τις θεωρώ κρίσιμες & καθοριστικά στοιχεία αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος.
- Πρώτον, είναι απαράδεκτο να έχουμε ένα εκλογικό σύστημα πολλών ταχυτήτων (από μονοεδρικές μέχρι τεσσαρακονταεδρικές) με το οποίο να αναδεικνύονται βουλευτές πολλών ταχυτήτων & ανάλογων οικονομικών & επικοινωνιακών δυνατοτήτων & το χειρότερο από ψηφοφόρους πολλών ταχυτήτων (οι μεγάλες περιφέρειες κατά κανόνα εκλέγουν τους Υπουργούς).
- Χρειάζεται ένα σύστημα απόλυτης ομοιομορφίας κατά την εκλογή των βουλευτών με την καθιέρωση μονοεδρικών περιφερειών.
- Δεύτερον οι εκλογές να γίνονται σε συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε τέσσερα χρόνια & αν για οποιοδήποτε λόγο προκύψει η ανάγκη εκλογών κατά τη διάρκεια της τετραετίας ,αυτές να γίνονται μόνο για το υπόλοιπο της τετραετίας. Με αυτό τον τρόπο σταματάει η συνεχής εκλογολογία, η πολιτική ζωή δεν θα είναι έρμαιο των δημοσκοπήσεων. Οι πολιτικές ηγεσίες θα υποχρεώνονται να αποκτήσουν στρατηγική για τη χώρα & όχι για την εκλογική τους αναπαραγωγή.
- Διασφαλίζεται η πολιτική σταθερότητα & δεν αναστατώνεται η οικονομική ζωή από τους τυχοδιωκτισμούς του κάθε φορά κυβερνώντος κόμματος. Αυτή η διάταξη συμπεριελήφθηκε στο Σουηδικό σύνταγμα & απεδείχθη σοφή, αφού από τότε μόνο μία φορά έχουν προκηρυχθεί πρόωρες εκλογές, το 1958.
Κυρίες & κύριοι,


Τελειώνοντας, με την ευκαιρία αυτής της παρουσίασης του βιβλίου θα ήθελα πολύ σύντομα & τηλεγραφικά να πω δυο λόγια για την τρέχουσα οικονομική κρίση, για τις επιπτώσεις της στη χώρα μας & για την αντιμετώπισή της.
Πρώτον, η διεθνής κρίση δεν έχει ακόμα πλήρως εξελιχθεί. Τα διεθνώς πρωτοφανή μέτρα αντιμετώπισής της με κυβερνητικές παρεμβάσεις μέχρι στιγμής χάνονται στον «Πίθο των Δαναΐδων».
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα ποια θα είναι & πότε θα έρθει η έξοδος από αυτή τη κρίση. Το μόνο που προβλέπεται με βεβαιότητα είναι η συνεχιζόμενη επιδείνωση της κατάστασης & μία όλο & αυξανόμενη αμηχανία αντιμετώπισής της.
Δεύτερον, η χώρα μας βρίσκεται στη διάθεση των γεγονότων. Η κρίση έχει ήδη εισβάλλει παρόλο που εισέρχεται με σχετική χρονική υστέρηση λόγω των αναχρονιστικών δομών της οικονομίας μας & όχι βέβαια λόγω της θωράκισής της, όπως λέει η κυβέρνηση. Έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε σοβαρά γιατί η κρίση μας βρίσκει με τις περισσότερες αδυναμίες από όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Με το μεγαλύτερο έλλειμμα, το μεγαλύτερο χρέος, την χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα, την ασθενέστερη παραγωγική βάση & τη μεγαλύτερη αναλογικά εξάρτηση από τις, νοσούσες πλέον, διεθνείς κεφαλαιαγορές.
Τρίτον, αυτή τη στιγμή η χώρα δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις. Το πολιτικό σύστημα έχει επιλέξει να αγνοεί το βάθος της κρίσης. Είτε γιατί δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει είτε γιατί την χρησιμοποιεί στον πολιτικό ανταγωνισμό. Δεν τολμά να εξηγήσει ότι με την εξέλιξη της κρίσης το πρόβλημα δεν θα είναι πόσα παραπάνω θα πάρει ο καθένας, αλλά πόσα λιγότερα θα χάσει από αυτά – λίγα ή πολλά  – που είχε. & κυρίως πως δεν θα επιδεινωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των ασθενέστερων τάξεων.
Κάπως πρέπει να εξηγήσουμε επίσης ότι σε όλες τις εποχές & σε όλες τις χώρες, σε περιόδους μεγάλης οικονομικής κρίσης, κατισχύει το αξίωμα ότι το πρώτο καθήκον είναι να συγκρατήσεις την καταρρέουσα οικονομία σου.
{Μετά, αν είσαι στην Ελλάδα, αν θέλεις μπορείς να την ρημάξεις με την πλειοδοσία του προεκλογικού ανταγωνισμού!!}


Αν αυτά δεν κατανοηθούν καλά, τότε πολύ φοβάμαι ότι αργά ή γρήγορα – & μάλλον γρήγορα - θα οδηγηθούμε σε δύο δυσμενέστατες εξελίξεις, όπου η μία είναι κυριολεκτικά χειρότερη από την άλλη
Η πρώτη είναι να βρεθούμε στην προκρούστεια κλίνη των διεθνών οργανισμών για διεθνή οικονομικό έλεγχο & όχι απλή επιτήρηση. Αποφεύγοντας οι ίδιοι να κάνουμε επιλογές, θα μας επιβάλλουν οι τρίτοι δυστυχώς το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε.
Εγώ, στην προσπάθειά μου να αποφύγουμε τέτοιες επώδυνες καταστάσεις, είπα έγκαιρα ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να προκαλέσουμε μόνοι μας κάποια μορφή διεθνούς συνδρομής & ελέγχου, σαν έσχατο μέσο για να τεθούμε προ των ευθυνών μας & να πάρουμε οι ίδιοι αποφάσεις για τη χώρα μας.
Τώρα όμως, πολύ φοβούμαι ότι δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για μια τέτοια νηφάλια προσέγγιση.
Η δεύτερη είναι μία ακόμα χειρότερη εξέλιξη.
Να μας αφήσει η διεθνής κοινότητα στη τύχη μας.
Στην κατάσταση που βρίσκονται σήμερα όλες οι χώρες, ελλοχεύει ο κίνδυνος της αναβίωσης του γενικευμένου προστατευτισμού & της λογικής του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». 
Παρακολουθώντας τις εξελίξεις ακόμα & στις χώρες της Ε.Ε. ή & της Ευρωζώνης, ακούμε φωνές για καθαρά εθνικές πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής το σύστημα συλλογικής συνεργασίας & κάποιας, έστω & περιορισμένης αλληλεγγύης αντέχει. Μέχρι πότε όμως & για πόσο; Εξαρτάται από το βάθος & τη διάρκεια της διεθνούς κρίσης. Εμείς δεν είμαστε μέρος της αντοχής του συστήματος, αλλά μέρος των προβλημάτων του.
Όσοι λοιπόν σήμερα, άπρακτοι, άβουλοι & κρυπτόμενοι απλώς εξορκίζουν αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις, τουλάχιστον ας μην προσπαθούν να συγκαλύψουν την ιδιοτελή απροθυμία τους να ληφθούν αποφάσεις για την συνολική αντιμετώπιση της κρίσης με «χωριάτικου τύπου» διακηρύξεις περί δήθεν εθνικής υπερηφάνειας, διεκδικώντας & πάλι ρόλους σε ψευδεπίγραφα σενάρια.
Ε! Πάει πολύ, οι φοβικές συμπεριφορές να αναγορεύονται & ως στάση πολιτικής αρετής, εθνικοφροσύνης & φιλολαϊκότητας.
Αυτές οι πρακτικές δεν συνιστούν ούτε σεβασμό προς την κοινή γνώμη ούτε μεγαλοθυμία προς τις αγωνίες της. Υποκρύπτουν την πιο απόλυτη υστεροβουλία δείχνοντας τη χειρότερη περιφρόνηση απέναντι στην κοινωνία & τις ανάγκες της.


Η άποψή μου συνεπώς είναι ότι απαιτούνται επειγόντως δύο πράγματα:
- Πρώτον Η άμεση προσφυγή σε εκλογές. Η χώρα βρίσκεται σε δεινή θέση, όχι μόνο εξαιτίας αυτής καθαυτής της οικονομικής κρίσης, αλλά & από την πασιφανή κοινωνικοπολιτική αδυναμία της να πάρει αποφάσεις για να την αντιμετωπίσει.  Γι’ αυτό είναι ίσως η μοναδική φορά μετά την μεταπολίτευση, που είναι απολύτως δικαιολογημένη η πρόωρη προσφυγή σε εκλογές.
- Δεύτερον & ακόμα πιο σημαντικό. Χρειάζονται σύντομα εκλογές επί τη βάσει αυτής της αλήθειας, δηλαδή για τη άμεση λήψη σημαντικών αποφάσεων. Δεν χρειάζονται σύντομα εκλογές για τις εκλογές, αλλά για να προκύψει μία κυβέρνηση που θα έχει το σθένος να πάρει αποφάσεις, ίσως αρκετά οδυνηρές, για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Αν οι εκλογές γίνουν χωρίς να τεθούν από τις πολιτικές δυνάμεις τα πραγματικά διλήμματα - καθαρά & όχι νοθευμένα από την όποια σκοπιμότητα - ο λαός δεν θα δώσει στη νέα κυβέρνηση καμιά πολιτική νομιμοποίηση.
- Πιστεύω ότι οι αλήθειες αυτές πρέπει να διατυπωθούν πριν τις εκλογές & όχι αφού γίνουν οι εκλογές προκειμένου να κερδιθεί η εμπιστοσύνη της υποψιασμένης πλέον κοινωνίας & να προκύψει ισχυρή κυβέρνηση με ισχυρή πολιτική εντολή για βαθύτερες τομές.
Κυρίες & κύριοι
Σε ό,τι με αφορά, θα ήθελα το ΠΑΣΟΚ να διατυπώσει έναν τέτοιο πολιτικό λόγο πριν τις εκλογές. Δηλαδή, απαιτείται μία νέα πολιτική πλατφόρμα σε αυτή τη βάση. Σε αυτή τη διαδικασία θέλησα να συμβάλλω με τη συγγραφή αυτού του βιβλίου.
Το ΠΑΣΟΚ έχει  τη μοναδική ευκαιρία να κερδίσει εκείνο το επιφυλακτικό, μέχρι σήμερα, αλλά & ψύχραιμο τμήμα της κοινωνίας που διαθέτει γνωστικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, επιστημονικό & πολιτισμικό κεφάλαιο, το οποίο θα προσδιορίσει την τελική στάση του στις επερχόμενες εκλογές μόνο με ρεαλιστικά κριτήρια όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης & την εν συνεχεία εξέλιξη της χώρας, & δεν θα παρασυρθεί από τις γνωστές πλειοδοσίες του προεκλογικού ανταγωνισμού.
Πρέπει δε να είναι σαφές σε όλους ότι αυτό το τμήμα της κοινωνίας δεν θα είναι μόνο «χρήσιμο» εκλογικά, αλλά απαραίτητο κυρίως μετεκλογικά για να οικοδομηθούν οι αναγκαίες συναινέσεις & κοινωνικές συμμαχίες.
Ο άτεγκτος νόμος των κοινωνικών φαινομένων μας διδάσκει ότι ακόμα & αν κάποιος κερδίσει τις εκλογές με τους νόμους της μηχανικής & όχι της πολιτικής ευθύνης, είναι βέβαιο ότι θα γνωρίσει τη συντριβή μετά τις εκλογές. & αυτό θα είναι άδικο για τη χώρα μας, σε αυτή τη φάση.
Κυρίες & κύριοι,
Εγώ αυτά θεωρώ στην παρούσα φάση ως τον ορισμό της πολιτικής ευθύνης & δεν περιμένω την γονιμοποίηση της απελπισίας για να προκύψουν οι νέες προϋποθέσεις στη χώρα μου.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Από e-mail

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Έσωσαν την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε όπλα Γερμανία-Γαλλία;

Έσωσαν την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε όπλα Γερμανία-Γαλλία;Όλες οι λεπτομέρειες δημοσιεύματος της έγκυρης “El Pais”. Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου.
 

Αποκαλυπτικό είναι το δημοσίευμα της έγκυρης ισπανικής εφημερίδας “El Pais” με τίτλο “Διέσωσαν την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε οπλισμό;” και υπότιτλο “ Η εισαγγελία του Μονάχου ερευνά αν μεσολάβησαν Γερμανοί για να δωροδοκήσουν ΄Ελληνες πολιτικούς για την πώληση υποβρυχίων, ενώ την ίδια ώρα η Μέρκελ ενέκρινε βοήθεια 22 δισ. 400 εκατ. ευρώ”. Πολλές λεπτομέρειες είναι άγνωστες, όπως η αρχή του ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Laura Lucchini: “Δύο φορές την εβδομάδα όλο τον Αύγουστο, κάπου 20 πρόσωπα συγκεντρωνόντουσαν στο ελληνικό υπουργείο ΄Αμυνας. Υψηλόβαθμα στελέχη του ελληνικού Ναυτικού, οικονομικοί σύμβουλοι και δημόσιοι υπάλληλοι καθόντουσαν με διευθυντικά στελέχη της γερμανικής κατασκευαστικής εταιρίας Thyssenkrupp Marine System και τους συνεργάτες τους της Abu Dhabi Mar”.
Το δημοσίευμα τονίζει ότι οι πολύχρονες διαπραγματεύσεις αγοραπωλησίας των υποβρυχίων έγιναν γνωστές στη κοινή γνώμη της Γερμανίας, με τους εισαγγελείς αυτής της χώρας να ερευνούν τους μεσολαβητές Γερμανούς οι οποίοι πλήρωσαν εκατομμύρια ευρώ σε ΄Ελληνες πολιτικούς για να εξασφαλίσουν την πώληση των υποβρυχίων (στη φωτογραφία γερμανικό υποβρύχιο U31). Οι έρευνες άρχισαν τον περασμένο Μάιο και επικεντρώνονται σε μια συμφωνία μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας το 2000 για την πώληση 6 υποβρυχίων. Παρά την δεινή οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η Γερμανία (και κατά ένα μέρος η Γαλλία) συνεχίζουν να θέλουν να πουλάνε όπλα στην Ελλάδα, που φαίνεται πρόθυμη να αγοράσει.

Το πλήρες δημοσίευμα της “
El Pais” στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.elpais.com/articulo/reportajes/Rescatar/Grecia/seguir/vendiendole/armas/elpepusocdmg/20100926elpdmgrep_5/Tes
από e-mail

Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι - Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία -

ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΪΝ "Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι"

Η διάσημη καναδέζα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, συγγραφέας του «Δόγματος του σοκ» που κατακρίνει τον «καπιταλισμό της καταστροφής», μιλάει για τον ρόλο του ΔΝΤ και τους κινδύνους για την Ελλάδα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΓΓ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟ | Αθήνα - Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια 
απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι. 
Οταν λοιπόν τη ρωτήσαμε ποια είναι η άποψή της για την εμπλοκή του ΔιεθνούςΝομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, υπήρξε καταπέλτης: 
«Η 
 
Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει, σας εκπαιδεύουννα αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Εχουν ήδη διαγνώσει ότι είστεάρρωστοι». Η κυρία Κλάιν μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της Αβι Λιούις. Σε 
λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το δόγμα του σοκ» («Τhe Shock Doctrine»), το οποίο αποτελεί μια σκληρή πολεμική εναντίον του 
«καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον αποκαλεί. 
Στο βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν υπάρχει μια λεπτομερέστατη καταγραφή της δράσης του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες την τελευταία 30ετία, όπου αποτυπώνονται οι δραματικές επιπτώσεις της παρέμβασής του, κυρίως στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βολιβία), αλλά επίσης στη Ρωσία. 
«Παρακολουθώ από πολύ κοντά την ελληνική κρίση και φυσικά την παρέμβαση της τρόικας του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» λέει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» η κυρία Κλάιν. «Αυτό που με εντυπωσίασε»σημειώνει, «ιδιαίτερα στην αρχή της κρίσης, ήταν ότι οι Ελληνες αντιστάθηκαν στα όσα πήγαιναν να τους επιβληθούν. Οταν μάλιστα και στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε την κρίσημε τις τράπεζες, επεσήμαινα το γεγονός αυτό σε αμερικανούς συνομιλητές μου». 
Μετά βέβαια το κλίμα σταδιακά άλλαξε. «Οταν τα πράγματα δυσκόλεψαν,άρχισε η “εκπαίδευση”. Κατ΄ αρχάς,το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι,ότι ο χαρακτήρας τωνΕλλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίαςη οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου».«Πρόκειται»τονίζει η γνωστή συγγραφέας «για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμεκάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς». 
Κατά μία έννοια, «η περίπτωση της Ελλάδας είναι εμβληματική. Στην πορεία,ο στόχος από την παρέμβαση της τρόικας άλλαξε» υπογραμμίζει. «Αν το δει κανείς σε παγκόσμιοεπίπεδο,δεν μιλάμε πλέον απλώς για την ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων της οικονομίας. Oσκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών,η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων» λέει η κυρία Κλάιν. 
«Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία»


«Στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα ταμπού και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό» λέει η κυρία Κλάιν για τον αμερικανό πρόεδρο
«Γιατί το κοστούμι του ΔΝΤ δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε χώρας και είναι ίδιο για όλες;» ήταν μία από τις ερωτήσεις προς την κυρία Κλάιν. «Πραγματικάδεν μπορώ να σας δώσω ξεκάθαρη απάντηση» παραδέχεται με μια μικρή δόση ενοχής. «Είναι απορίας άξιο πώς δεν κατάλαβαν ας πούμε ότι, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε υποτίμηση, ο πληθωρισμός λογικά θα ανέβαινε.Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο» προσθέτει. «Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008,οι περισσότεροι ανέμεναν ότι το ΔΝΤ θα άλλαζε μυαλά. Περιμέναμε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο θα υπερίσχυε του αμερικανικού.Τώρα γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιοπαραμένει άγνωστο.Ισως οι άνθρωποι του ΔΝΤ να έχουν πέσει όλα αυτά τα χρόνια σε μια ιδεολογική παγίδα». 

Ωστόσο, όπως εξηγεί η κυρία Κλάιν, μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, «το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεοκοπήσει,τόσο ιδεολογικά όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και βέβαιαη εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους». «Τώρα όμως» επισημαίνει «το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”:την Ευρώπη.Κατά έναν περίεργο τρόπο,σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία». 

Τι λέει για τον Ομπάμα
«Οι νέοι άνθρωποι έχουν χάσει πλέον τον ενθουσιασμό που είχαν για τον Μπαράκ Ομπάμα » δηλώνει η κυρία Κλάιν. «Ο Ομπάμα ήταν εκπληκτικός στην προεκλογική εκστρατεία του. Εκανε τους Αμερικανούς να αισθάνονται ότι μπορούν να γίνουν καλύτεροι.Ωστόσο, στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι ταμπού,όπως η Γουόλ Στριτ ή το Ισραήλ.Και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Δημοκρατικοί να χάσουν την εμπιστοσύνη της βάσης τους.Πάρτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα που έφυγε από τον Λευκό Οίκο ο Λάρι Σάμερς οι φήμες λένε ότι θα τον αντικαταστήσει ένα στέλεχος της Γουόλ Στριτ.Ολα αυτά θα κριθούν στις επικείμενες εκλογέςγια το Κογκρέσο» καταλήγει. 
Η «Πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης

«Δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο. “Εκείνο” το αποφάσισε για μένα» λέει για το «Το δόγμα του σοκ» η Ναόμι Κλάιν
Οταν ήταν μικρή, η Ναόμι Κλάιν συνήθιζε να ψωνίζει συνέχεια. Ποιος να φανταζόταν ότι αρκετά χρόνια αργότερα θα έγραφε ένα βιβλίο που από πολλούς χαρακτηρίστηκε η «Βίβλος» κατά των πολυεθνικών. Το «Νo Logo: Νo Space, no choice, no jobs: Η βίβλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού», που εκδόθηκε το 2000, τη μετέτρεψε ουσιαστικά σε «πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης. 

Γεννηθείσα το 1970 στο Μόντρεαλ από αριστερή οικογένεια που μετανάστευσε το 1967 από τις ΗΠΑ στον Καναδά λόγω αντίθεσης στον πόλεμο στο Βιετνάμ, η νεαρή Ναόμι μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον. Σήμερα ερευνά μανιωδώς διάφορα θέματα και προσφέρει μια εναλλακτική ματιά στα πράγματα. Το 2007 εκδόθηκε «Το δόγμα του σοκ» και, όπως λέει η ίδια, «δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο.“Εκείνο” το αποφάσισε για μένα. Είχα πάει στο Ιράκ όταν ο Πολ Μπρέμερ διοικούσε τη χώρα αμέσως μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει ναεφαρμόσουν την τακτική του “σοκ και δέους” με την οποία κέρδισαντον πόλεμο και στην οικονομία. Αδιαφόρησαν πλήρως για το τι συνέβαινε στο Ιράκ και ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν αμέσως τα πάντα. Να φανταστείτε ότι ο διερμηνέας μου δεν γνώριζε να υπάρχει λέξη για την ιδιωτικοποίηση στα ιρακινά.Ετσι άρχισα να γράφω για τον καπιταλισμό της καταστροφής γνωρίζοντας από πρώτο χέρι και την εμπειρία της Αργεντινής». 

Το νέο βιβλίο της θα έχει θέμα την κλιματική αλλαγή και έχει ήδη αρχίσει έρευνα. Για αυτό και έχει περιορίσει τις διαλέξεις της ανά τον κόσμο αλλά προλαβαίνει να γράφει άρθρα για έντυπα όπως η βρετανική εφημερίδα «Guardian» και το αμερικανικό περιοδικό «Τhe Νation». 

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=357999&dt=02%2F10%2F2010

Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Αν δεν αντιδράσουμε στη μεγάλη επίθεση του καπιταλισμού εναντίον της κοινωνίας, θα οδηγηθούμε σε ολοκληρωτικά καθεστώτα & επιπλέον θα είμαστε άξιοι της μοίρας αυτής

Κοινωνία αμήχανη

Ισχυρίζονται πολλοί ότι αν δεν αντιδράσουμε στη μεγάλη επίθεση του καπιταλισμού εναντίον της κοινωνίας, θα οδηγηθούμε σε ολοκληρωτικά καθεστώτα κι επιπλέον θα είμαστε άξιοι της μοίρας αυτής.
Μάλλον έχουν δίκιο. Η συνεχής μείωση των αποδοχών συρρικνώνει και την ελάχιστη κατανάλωση και ταυτόχρονα φουντώνει τον θυμό και τη θλίψη. Οταν ο θυμός δεν ξεσπά και η θλίψη συμπήγνυται και αποσκληρύνεται, το μέλλον δεν φαίνεται και τόσο ήπιο.
Υπάρχουν όμως κι άλλοι που πιστεύουν ότι αυτό το αδιέξοδο θα ξυπνήσει κοιμισμένες συνειδήσεις και θα αναδυθούν μέσα από την κοινωνία δυνάμεις ικανές να πάρουν στα χέρια τους την πολιτική εξουσία. Δεν είναι ανάγκη -λένε- να πολιορκήσουμε το Κοινοβούλιο ή να βγούμε αρματωμένοι στους δρόμους. Αρκεί μια ειρηνική μετάβαση της κοινωνίας στον θεσμικό ρόλο της πολιτικής ζωής. Είναι αλήθεια ότι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία η κοινωνία συναντάται με την πολιτική μόνο εξωθεσμικά (είναι αστείο να νομίζουμε ότι η ψηφοφορία κατά τις εκλογές είναι άσκηση δικαιώματος και συμμετοχής στο πολίτευμα), στο πεδίο δηλαδή της ταξικής αναφοράς ή ιδεολογίας. Με άλλα λόγια, νόμιζε και νομίζει (η κοινωνία) ότι τα κόμματα τα οποία υποστήριζε μπορούσαν να μεταφέρουν στην εξουσία τη βούλησή της.
Μεγάλη πλάνη την οποία συντηρούν και τα κόμματα της Αριστεράς (ορθόδοξης, συστημικής, αντισυστημικής, εξωκοινοβουλευτικής κ.λπ.). Ουδέποτε τα κόμματα αυτά προσπάθησαν να ανασυγκροτήσουν το πολιτικό σύστημα έτσι ώστε να εγγράψουν την κοινωνία στο πολιτικό γίγνεσθαι. Καταγγέλλουν ενίοτε την έλλειψη της αντιπροσώπευσης, το έλλειμμα δημοκρατίας, συμμετέχοντας όμως στο απατηλό τούτο παιχνίδι, συλλέγοντας ψήφους, που σημαίνουν έδρες και πολλαπλές θέσεις εξουσίας στο «δημόσιο». Βιώνουμε εντούτοις ένα σκληρό, μεταιχμιακό πεδίο πολιτικής σύγκρουσης. Από τη μια η καπιταλιστική λαίλαπα και από την άλλη η αμηχανία (;) του εργατικού κινήματος.
Αλλά τι να πει κανείς όταν αυτού του κινήματος ηγείται πολίτης που λέει ότι δεν έχουν νόημα πλέον οι απεργίες και ότι το Μνημόνιο είναι μονόδρομος; Οταν την ημέρα του πανευρωπαϊκού εργατικού ξεσηκωμού ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ πάει ταξιδάκι στις Βρυξέλλες ή ξέρω 'γώ πού, αδιαφορώντας για τις κινητοποιήσεις των Ελλήνων εργαζομένων; Στη χώρα παίζεται η σωματική και ψυχική ακεραιότητα των ασθενών και ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων και ο κ. Παναγόπουλος ενσπείρει την ηττοπάθεια και το μάταιον κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης.
Υπάρχουν και μερικοί που θεωρούν ότι ο κόσμος δεν αντιδρά όσο θα έπρεπε, επειδή κατά βάθος νιώθει συνένοχος, έστω συνυπεύθυνος για την οικονομική κατάντια της χώρας. Καθωσπρεπικές, ανόητες ερμηνείες που, επιπλέον, δεν φωτίζουν το κύριο αίτιο της κατάντιας και το οποίο δεν είναι άλλο παρά η απουσία της κοινωνίας από την όντως πολιτική, η μη υποστασιοποίησή της δηλαδή ως πολιτικού θεσμικού παράγοντα, ως συναποφασίζουσας για την τύχη της. Αλλά πού θα πάει; Οπως τονίζει ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης («Οικονομικά συστήματα και ελευθερία», εκδ. Ι. Σιδέρης) «όσο ο πολίτης θα αποξενώνεται από την οικονομική διαδικασία ή θα υποβιβάζεται η εργασιακή του δύναμη σε εμπόρευμα τόσο θα αναζητεί με πολιτικούς όρους τη συμμετοχή του στην οικονομική αναδιανομή». Οψόμεθα.
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ