Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Ντέρμπι θανάτου: έντεκα ποδοσφαιριστές εκτελέστηκαν επειδή δεν έκατσαν να χάσουν από τους ναζί το 1942…


Ντέρμπι θανάτου: έντεκα ποδοσφαιριστές εκτελέστηκαν επειδή δεν έκατσαν να χάσουν από τους ναζί το 1942…
Έντεκα ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου, εκτελέστηκαν το 1942, μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα με επίλεκτη ομάδα της Βέρμαχτ, γιατί δεν κάθισαν να χάσουν…
http://troktiko.eu/2012/06/ntermpi-thanatou-enteka-podosfairistes-ektelesthkan-epeidi-den-ekatsan-na-chasoun-apo-tous-nazi/


Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Ο Μεταξάς ΔΕΝ πολέμησε ποτέ τους Γερμανούς...


Στα πάρτυ γνωριμίας με τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες στην ελληνική τηλεόραση, ιδιωτική & δημόσια, τους ακούμε να επαναλαμβάνουν μονότονα ότι ο χαιρετισμός τους δεν είναι ναζιστικός, είναι ο χαιρετισμός που υιοθέτησε ο Μεταξάς & όπως "ο Μεταξάς πολέμησε τους Γερμανούς", θα τους πολεμούσαν & οι ίδιοι αν ζούσαν τότε. 
Ας πληροφορήσει λοιπόν κάποιος τα λεβεντόπαιδα ότι ο Μεταξάς ΔΕΝ πολέμησε ποτέ τους Γερμανούς.
Ο Μεταξάς πέθανε τον Ιανουάριο του 1941 & οι Γερμανοί εισέβαλαν τον Απρίλιο!

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Στην ίδρυση του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ( Ε.Πα.Μ) προχώρησε σήμερα ο γνωστός οικονομολόγος, Δημήτρης Καζάκης.

Iδρύθηκε το Ε.Πα.Μ από τον Δ.Καζάκη

Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011, 09:29 Σωτήρης Σκουλούδης
Στην ίδρυση του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ( Ε.Πα.Μ) προχώρησε σήμερα ο γνωστός οικονομολόγος, Δημήτρης Καζάκης. Όπως δήλωσε στη zougla.gr η ιδέα «γεννήθηκε» πριν από δύο εβδομάδες, από ανθρώπους της πλατείας Συντάγματος, λόγω του πολιτικού αδιεξόδου στη χώρα. Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο σύμφωνα με το προσχέδιο της ιδρυτικής του διαχείρισης συγκροτείται για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Ο αγώνας είναι απελευθερωτικός, εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός. Φιλοδοξία του Ε.Πα.Μ είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. 
Τα κεντρικά αιτήματά του συνοψίζονται σε πέντε αρχές: 
- Ανατροπή του οικοδομήματος των συμφωνιών δεσμεύσεων παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου. 
- Να τιμωρηθούν τα φυσικά και νομικά πρόσωπα δηλαδή κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα που συμμετείχαν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και δημόσιας περιουσίας ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. 
- Μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους με βάση το Διεθνές Δίκαιο που επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα, τοκογλυφικά και καταχρηστικά χρέη που οδηγούν τον λαό και την χώρα στη χρεοκοπία.
- Αναθεώρηση των σχέσεών μας με την Ε.Ε. με πρώτο βήμα την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει την δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. 
- Τη δημιουργία μιας νέας εξουσίας με το λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας, ώστε να επιτευχθεί η κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή στην επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης, διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο τη σύνταξη και ψήφιση νέου δημοκρατικού συντάγματος. 
Το Ε.Πα.Μ δεσμεύεται να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις, σε κάθε αυθεντικό λαϊκό κίνημα, ενάντια στο σημερινό καθεστώς, και είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή, που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς. 

Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Ο Laserman της Σουηδίας - Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Ο Laserman της Σουηδίας

«Ακονίστε τα μεγάλα μαχαίρια στα πεζοδρόμια. Βυθίστε τα στη σάρκα του Εβραίου... Κρεμάστε τους σοσιαλδημοκράτες στις κολόνες... Στη συναγωγή κρέμεται ένα γουρούνι. Ρίξτε χειροβομβίδες στη Βουλή». 
Αυτοί οι στίχοι ανήκουν στον ύμνο της ένοπλης σουηδικής οργάνωσης «Λευκή Αρία Αντίσταση» και μπορούσες να το ακούσεις να άδεται στις συγκεντρώσεις τους ή στα συλλαλητήριά τους. Η εικόνα γίνεται καλύτερη με τους εκατοντάδες αστυνομικούς να τους παρακολουθούν ατάραχοι, και εν πλήρει γνώσει πως παραβιάζουν το νόμο. Και ενώ ξέρουν πως μετά τη διάλυσή τους, οι νεοναζί θα συγκροτηθούν σε ομάδες και θα αρχίσουν να χτυπούν μετανάστες, οι αστυνομικοί θα επιβιβαστούν με τη δέουσα τάξη στις κλούβες τους για να γυρίσουν πίσω στα γραφεία τους. Το καθήκον τους το 'καναν. Και αν κάποιοι μαυροκέφαλοι μετανάστες στραπατσαριστούν, δεν έχουν παρά να υποβάλουν μήνυση, η οποία κατά κανόνα δεν θα φτάσει ποτέ στα δικαστήρια.
Και όσοι εξεπλάγησαν με την είσοδο της σουηδικής ακροδεξιάς στη Βουλή μάλλον είχαν μια ειδυλλιακή εικόνα για τη χώρα που έρχεται δεύτερη σε βιαιοπραγίες, εμπρησμούς καταυλισμών προσφύγων, μολότοφ σε μαγαζιά μεταναστών, με πρώτη τη Γερμανία. Και ακόμη, αγνοούν τη συνεργασία της Σουηδίας με τους ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, γεγονός που προκάλεσε τον βομβαρδισμό της χώρας. Μία φορά οι Σοβιετικοί και μία φορά οι Αγγλοι σε μη κατοικημένες περιοχές. Στο περίφημο πανεπιστήμιο της Ουψάλα δημιουργήθηκε ήδη από τη δεκαετία του '20 τμήμα για την έρευνα της καθαρότητας και της ανωτερότητας της λευκής φυλής. Εδώ ερχόταν και ο Γκέμπελς για να βελτιώσει τις γνώσεις του. Ακόμα υπήρχε και ο νόμος για την αναγκαστική στείρωση, σε όσους Σουηδούς δεν ανταποκρίνονταν στα κριτήρια της σουηδικής φυλής. Σε αυτή την κατηγορία υπέπιπταν και νεαρά κορίτσια που πήγαιναν συχνά σε μπάλους. Γι' αυτό αρκούσε η καταγγελία ενός παπά.
Η ναζιστική ρίζα της Σουηδίας ουδέποτε ξεριζώθηκε. Και τα χοντρά κλαδιά της πήγαν στον στρατό, στη δικαιοσύνη και την αστυνομία. Μια σοσιαλδημοκρατία πανίσχυρη με περίπου επτά δεκαετίες στην εξουσία στάθηκε ανίσχυρη να δώσει ένα τέλος σε αυτό τον ναζισμό και το πλήρωσε ακριβά και η ίδια με τη δολοφονία του Ούλοφ Πάλμε. Σύμφωνα με μια μεγάλη και εμπεριστατωμένη έρευνα του δημοσιογράφου, Λαρς Μπορνιές, αυτό το έγκλημα ήταν έργο ναζί Σουηδών αστυνομικών.
Η έρευνά του έχει εκδοθεί και σε βιβλίο («En iskall vind drog genom sverige» - Ενας παγωμένος άνεμος διαπέρασε τη Σουηδία).
Η ακροδεξιά μπήκε για πρώτη φορά στο σουηδικό Κοινοβούλιο το 1991. Ενας ξεπεσμένος κόμης και ένας πλούσιος παραγωγός σκυλάδικων τέθηκαν επικεφαλής του κόμματος «Νέα Δημοκρατία» (άγνωστο από πού το εμπνεύστηκαν). Με απόψεις πως το Ισλάμ και φυσικά οι πιστοί του στη Σουηδία κάνουν τελετουργικές θυσίες σκοτώνοντας τα παιδιά τους, πήρε 6,7%. Ενας ενθουσιώδης οπαδός του κόμματος, ο Τζον Αουσένιους, εφαρμόζοντας τη γραμμή του κόμματος, γίνεται σίριαλ κίλερ, αφήνει ανάπηρους δέκα μετανάστες και σκοτώνει τον ενδέκατο. Ανάμεσά τους και ένας Ελληνας αντιστασιακός, πολιτικός πρόσφυγας επί χούντας, ο Δημήτρης Καραμαλέγκος. Ολους τούς πυροβολούσε με ένα όπλο με ακτίνα λέιζερ. Εξ ου και το Laserman. Φόβος και τρόμος για τους μετανάστες, που δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν πεζοί.
Πολλές επιχειρήσεις πλήρωναν ταξί για τους μετανάστες υπαλλήλους τους. Τελικά συλλαμβάνεται, αλλά δεν παραδέχεται τίποτα. Αλλά τα στοιχεία ήταν επαρκή για να καταδικαστεί ισόβια.
Ενας δημοσιογράφος, ο Γέλερτ Τάμας, αναλαμβάνει να ψάξει όλη την υπόθεση με μια εξονυχιστική έρευνα, που κράτησε χρόνια. Η μεγάλη του επιτυχία ήταν που πήρε συνέντευξη από τον Αουσένιους και τον μαγνητοφώνησε για σαράντα ώρες. Εκεί παραδέχτηκε την ενοχή του και του ομολόγησε πως είχε ληστέψει 20 τράπεζες. Αυτά ύστερα από εννέα χρόνια. Ολο αυτό το υλικό απέδωσε ένα εξαίρετο βιβλίο, με τίτλο «Laserman» που πούλησε αμέσως 100.000 αντίτυπα στη Σουηδία. Ευτυχώς, αυτό το βιβλίο εκδόθηκε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Κ. Αδάμ Εκδοτική» σε μια θαυμάσια μετάφραση της Σιμέλας Αθανασιάδου κατευθείαν από τα σουηδικά.
ΥΓ. Αν για κάποιους αυτά που γράφω για τη Σουηδία φαίνονται υπερβολικά, τους συνιστώ θερμά αυτό το βιβλίο που κάνει μια ακτινογραφία της χώρας με απολύτως ακριβή στοιχεία, με αντικειμενικότητα και με απόσταση. Παρατηρεί και καταγράφει.

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Στο εδώλιο για την οικονομική κατάρρευση της χώρας - Στην Ελλάδα μας πότε θα γίνει?

Στο εδώλιο για την οικονομική κατάρρευση της χώρας.

Αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη θα βρεθούν ο πρώην συντηρητικός πρωθυπουργός της Ισλανδίας Γκέιρ Χάαρντε & τρία μέλη του υπουργικού του συμβουλίου, οι οποίοι κατηγορούνται για την οικονομική κατάρρευση της χώρας το 2008.
Συγκεκριμένα, η επιτροπή επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα της «έκθεσης Αλήθεια» που δημοσιοποιήθηκε τον Απρίλιο & που υπογραμμίζει την εξαιρετικά μεγάλη αμέλεια των βασικών πολιτικών ηγετών της χώρας καθώς & τραπεζιτών της εποχής της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος της Ισλανδίας, που την οδήγησαν σε μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση.
Στην πολυσέλιδα έκθεσή της, η κοινοβουλευτική επιτροπή εκτιμά ότι εκτός τον πρώην πρωθυπουργό στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας θα πρέπει να οδηγηθούν οι πρώην υπουργοί Οικονομικών Αρνι Μάτιενσεν, Εμπορίου Μπιοργκβιν Σίγκουρντσον & Εξωτερικών Σόλρουν Γισλαντότιρ.
Η επιτροπή αποφαίνεται ότι οι ανωτέρω επέδειξαν αμέλεια & ζητά «να δικαστούν & να τιμωρηθούν καταλλήλως από το Ανώτατο Δικαστήριο».
Τις επόμενες μέρες το κοινοβούλιο θα μελετήσει την έκθεση & θα διορίσει έναν εισαγγελέα καθώς & δικαστές που θα αποτελέσουν το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο θα λειτουργήσει για πρώτη φορά από την ίδρυσή του, το 1905.
«Πρόκειται για μια σοβαρότατη κατηγορία κατά του πολιτικού μας συστήματος, των πολιτικών ανδρών, του κοινοβουλίου, του Χρηματιστηρίου & άλλων, πρόκειται για ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε» ανέφερε η πρωθυπουργός Γιοχάνα Σιγκουρντατότιρ, που ανήκει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Τελευταία ενημέρωση: Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010, 02:40

Τρίτη 10 Αυγούστου 2010

Ο Ε. Χεμινγκγουέι αποδίδει ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή στον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο. Ως & τον θάνατό του επέμενε ότι οι Έλληνες δεν νικήθηκαν από τους Τούρκους, νικήθηκαν από την προδοσία

Χεμινγκγουέι συνέχεια...

Με την ανταπόκρισή του, από την Ανατολική Θράκη, στην εφημερίδα του Τορόντο «Daily Star», με ημερομηνία 3 Νοεμβρίου 1922, ο νεαρός τότε δημοσιογράφος, νομπελίστας συγγραφέας Ερνεστ Χεμινγκγουέι αποδίδει ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή στον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο. Οπως είχε αναφερθεί στο προηγούμενο άρθρο, ο Ερνεστ Χεμινγκγουέι ως και τον θάνατό του επέμενε ότι «οι Ελληνες δεν νικήθηκαν από τους Τούρκους, νικήθηκαν από την προδοσία». Το κείμενο της ανταπόκρισης: 
«Καθώς γράφω, ο ελληνικός στρατός ξεκινάει την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης. Με τις αμερικάνικες στολές τους, που δεν τους μπαίνουν και πολύ καλά, βαδίζουν κατά μήκος της υπαίθρου, το ιππικό περιπολεί μπροστά, οι στρατιώτες παρελαύνουν σκυθρωπά, αλλά ενίοτε μας χαμογελούν, καθώς περνάμε μπροστά από τις παρατεταγμένες φάλαγγες. Εχουν κόψει όλα τα σύρματα του τηλεγράφου πίσω τους. Τα βλέπεις να κρέμονται από τους στύλους σαν γαϊτανάκια. Εγκατέλειψαν τις καμουφλαρισμένες θέσεις των πολυβόλων, τις αχυροσκεπασμένες καλύβες, τις οχυρωμένες και γεμάτες συρματόπλεγμα κορυφογραμμές όπου είχαν σχεδιάσει να δώσουν την τελική μάχη εναντίον των Τούρκων... Αυτό είναι το τέλος της σπουδαίας ελληνικής περιπέτειας. Το τι μπορούσε να συμβεί, είναι μια θλιβερή ιστορία και το τέλος της στρατιωτικής ισχύος είναι γεγονός αρκετά θλιβερό από μόνο του, αλλά δεν οφείλεται σε καμία περίπτωση στον απλό έλληνα στρατιώτη. Ακόμη και στην εκκένωση, οι Ελληνες φαίνονται καλοί στρατιώτες. Εχουν έναν αέρα θαρραλέας επιμονής που θα σήμαινε δύσκολα ξεμπερδέματα για τον Τούρκο, αν ο στρατός του Κεμάλ έπρεπε να πολεμήσει για τη Θράκη αντί αυτή να του δοθεί σαν δώρο στα Μουδανιά». 
Στη συνέχεια παραθέτει αφήγηση του λοχαγού Γουίταλ, ο οποίος είχε τοποθετηθεί ως παρατηρητής στον ελληνικό στρατό: «Οι Ελληνες στρατιώτες ήταν πολεμιστές πρώτης κατηγορίας... Πιστεύω ότι θα καταλάμβαναν την Αγκυρα και θα έβαζαν τέλος στον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί. Οταν ο Κωνσταντίνος ανέλαβε την εξουσία, έδιωξε όλους τους αξιωματικούς του στρατού στο πεδίο της μάχης, από τον αρχιστράτηγο ως τους διοικητές των διμοιριών. Πολλοί από αυτούς είχαν προαχθεί μέσα στην υπηρεσία τους, ήταν καλοί στρατιώτες και εξαιρετικοί ηγέτες. Αντικαταστάθηκαν με νέους αξιωματικούς που ήταν οπαδοί του Τίνο, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν περάσει τον πόλεμο στην Ελβετία ή στη Γερμανία και δεν είχαν ακούσει ούτε πυροβολισμό. Αυτό προκάλεσε την πλήρη κατάρρευση του στρατού και ήταν το αίτιο της ελληνικής ήττας». 
Ο Χεμινγκγουέι συνεχίζει: «Αυτή είναι η ιστορία της προδοσίας του ελληνικού στρατού από τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Και αυτός είναι ο λόγος που η εξέγερση στην Αθήνα (Επανάσταση Πλαστήρα) δεν είναι ψεύτικη, όπως πολλοί ισχυρίστηκαν. Ηταν η εξέγερση ενός στρατού που είχε προδοθεί εναντίον του ανθρώπου που τον πρόδωσε. Οι παλιοί βενιζελικοί επέστρεψαν μετά την εξέγερση και αναδιοργάνωσαν τον στρατό στην Ανατολική Θράκη. Η Ελλάδα έβλεπε τη Θράκη σαν τον Μάρνη - έπρεπε να δώσει την τελική μάχη ή να χαθεί. Εστάλη επιπλέον στρατός. Ολοι βρίσκονταν σε πυρετώδη κατάσταση. Επειτα οι Σύμμαχοι στα Μουδανιά παρέδωσαν την Ανατολική Θράκη στον Τούρκο και έδωσαν στον ελληνικό στρατό τρεις ημέρες για να αποχωρήσει. Ο στρατός περίμενε, μη πιστεύοντας ότι η κυβέρνησή του θα υπέγραφε τη Συνθήκη των Μουδανιών, όμως το έκανε, κι έτσι ο στρατός δεν έχει άλλη επιλογή από το να αποχωρήσει. Ολη μέρα περνάω από δίπλα τους. Είναι βρώμικοι, κουρασμένοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι στρατιώτες που βαδίζουν στην καφετιά, άγονη θρακική ύπαιθρο. Χωρίς μπάντες, χωρίς οργανώσεις αρωγής, τίποτε εκτός από ψείρες, βρώμικες κουβέρτες και κουνούπια τη νύκτα. Είναι οι τελευταίοι από τη δόξα που ήταν κάποτε η Ελλάδα. Αυτό είναι το τέλος της δεύτερής τους πολιορκίας της Τροίας».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ | Κυριακή 8 Αυγούστου 2010

gromaios@otenet.gr 

Διαβάστε περισσότερα: 

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=123&artId=347662&dt=08/08/2010#ixzz0wDQESkn0

Διαβάστε περισσότερα: 

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=123&artId=347662&dt=08/08/2010#ixzz0wDQJDaD1


Η γεωπολιτική του χάους - "Στην αρχή μας αγνοούν, μετά μας γελοιοποιούν, στη συνέχεια μας πολεμούν & στο τέλος νικάμε" Γκάντι

Η γεωπολιτική του χάους


«Στην αρχή μας αγνοούν, μετά μας γελοιοποιούν, στη συνέχεια μας πολεμούν & στο τέλος νικάμε».

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον μεγαλύτερο επαναστάτη του περασμένου αιώνα (προσωπική άποψη), τον Γκάντι. Και όντως τα κινήματα που γεννάει μια κοινωνία & εκφράζουν την πλειονότητά της περνούν από αυτά τα στάδια. Το ερώτημα που μπαίνει είναι για το τελευταίο στάδιο. Η νίκη ενός κινήματος δεν είναι ένα μοιραίο ιστορικό γεγονός & ούτε αποτελεί νομοτέλεια. Τα επαναστατικά κινήματα μπορούν να νικηθούν & να εξαφανιστούν βίαια, μπορούν να νικήσουν & να φέρουν ένα χειρότερο δεσποτισμό από τον προηγούμενο, που σημαίνει πως νικήθηκαν από τη γραφειοκρατία τους. Ακόμα, είναι δυνατόν να μη νικήσουν ποτέ & ανάλογα με τη μαζικότητά τους & την ευφυΐα των βημάτων τους να κερδίσουν πολύ σημαντικά πράγματα.
Πού βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα; Το κράτος μοιάζει να έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία & συμπεριφέρεται σαν πολυεθνική που έχει τους κατοίκους αυτής της χώρας υπαλλήλους χωρίς δικαιώματα. Ακριβώς όπως ο καπιταλισμός της μαφίας & του καζίνου, απολύει κατά δεκάδες χιλιάδες τους εργαζόμενους για να περισώσει τα υπερκέρδη του, για να μειώσει το κόστος του τελικού προϊόντος, έτσι & το κράτος του ΠΑΣΟΚ τείνει να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα ανέργων & φτωχών, με αποτέλεσμα να καλπάζει η επιδημία του λουκέτου. & όσοι εξακολουθούν να ζουν από ελεύθερα επαγγέλματα έχουν δει να πέφτει ο τζίρος τους στο μισό.
Και τι κάνει η Αριστερά, που θεωρητικά είναι ο αποδέκτης της λαϊκής δυσαρέσκειας; & εδώ μου έρχεται μια γνωστή παροιμία που την παραφράζω: «Η Αριστερά δουλειά δεν είχε & έκανε μέτωπα». Έχω μετρήσει μέχρι τώρα πέντε πρωτοβουλίες για μέτωπο & δεν ξέρω πόσες πρωτοβουλίες για ενότητα & δράση της Αριστεράς. Καλές οι πρωτοβουλίες με μια πρώτη ματιά. Με μια δεύτερη όμως πιο προσεκτική προσέγγιση, μήπως είναι ένας πόλεμος κομμουνιστογενών «βαρόνων» που το πρόβλημά τους είναι η εξουσία πάνω στους άλλους; Κάτι το αντίστοιχο των σταυροφόρων που όποιος προλάβαινε να υψώσει τη σημαία του σε μια περιοχή που είχε κατακτηθεί αυτομάτως δημιουργούσε το δικό του κράτος.
Το σίγουρο είναι πως η Αριστερά δεν κατάλαβε την επικίνδυνη εποχή που ερχόταν & δεν μπόρεσε να προετοιμαστεί εγκαίρως. & αντέδρασε μόνο κατόπιν εορτής & όταν η καταστροφή είχε συντελεστεί. Γιατί η γνώση για την επικείμενη καταστροφή υπήρχε. Πλήθος έγκυροι διεθνείς αναλυτές μάς είχαν προειδοποιήσει θα σταθώ μόνο σε έναν: τον Ιγνάσιο Ραμονέ, τον πρώην διευθυντή της «Monde Diplomatique», που ήδη από το 1997 είχε εκδώσει το βιβλίο του «Η γεωπολιτική του χάους» (από όπου & ο τίτλος του άρθρου). Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις». Αλλά & πριν από το βιβλίο του, όλη η αρθρογραφία αυτής της εφημερίδας ήταν μια ακτινογραφία του αρπακτικού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ηδη ξέραμε από τις αρχές του '90 πού βαδίζει ο κόσμος. Στο χάος.
«Οι ρυθμοί που αλλάζουν τον κόσμο είναι εκπληκτικοί & τον μετασχηματίζουν σε βάθος σε όλα τα επίπεδα. Η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου αναποδογυρίζει τα πάντα, ευνοούμενη από την ανάπτυξη των τεχνολογιών της πληροφορικής. Η αγορά & η επικοινωνία επιβάλλονται σαν γενικά μοντέλα που έχουν σκοπό να διαμορφώσουν όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Τα έθνη-κράτη, κυβερνήσεις, κόμματα & συνδικάτα χάνουν τις παραδοσιακές τους αναφορές». Αυτά υποστηρίζει ο Ραμονέ. & όλα αυτά μέσα σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η μόνη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, που βρίσκονται σε ανταγωνισμό με δυο άλλους πόλους: την Ευρώπη & την Ασία-Ειρηνικό. Σε αυτό να προστεθεί η διάλυση του Νότου, όπου ζει το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτά τα θέματα δεν τα επεξεργάστηκε ποτέ η Αριστερά & δεν τα έκανε κεντρική της πολιτική παρέμβαση πριν ξεσπάσει η καταιγίδα. Σίγουρα βρέθηκαν κάποιοι που τα είπαν & όχι αναγκαστικά από τις εφημερίδες της Αριστεράς. Αλλά με αυτούς ξοφλάει εύκολα κανείς...
Ή είναι η πέμπτη φάλαγγα του κατεστημένου ή απλά αριστεριστές. Μπορούμε να φανταστούμε το ΚΚΕ να κάνει αναφορά στον Καστοριάδη, στον Παπαϊωάννου, τον Αξελό ή τον Πουλαντζά; Αυτοί όλοι συλλήβδην είναι αντικομμουνιστές & το μόνο πραγματικό Κοράνι είναι ο Στάλιν.
Και όμως εξακολουθεί ακόμα & πείθει. & αυτό δείχνει & το πνευματικό επίπεδο της Αριστεράς συνολικά. Για το ποιος φταίει, ας ψάξουμε τους εαυτούς μας & από εκεί να ζητήσουμε ευθύνες.
perkor29@gmail.com

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 7 Αυγούστου 2010


Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010

Tο παρακράτος από το 1936 που γεννήθηκα (δικτατορία Μεταξά) μέχρι σήμερα το συναντώ πάντα μπροστά μου, όπως και άλλοι Ελληνες, χιλιάδες, και το συνάντησε και η κόρη μου, στην πλατεία Συντάγματος και την έστειλε στο νοσοκομείο.


Το παρακράτος από το 1936 που γεννήθηκα (δικτατορία Μεταξά) μέχρι σήμερα το συναντώ πάντα μπροστά μου, όπως και άλλοι Ελληνες, χιλιάδες, και το συνάντησε και η κόρη μου Μαρία Κασόλα, αρχιτέκτων, στην πλατεία Συντάγματος και την έστειλε στο νοσοκομείο.
Αυτό το κράτος-παρακράτος δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται. Είτε στην κυβέρνηση ήταν η Δεξιά, είτε το Κέντρο, είτε μετά η Νέα Δημοκρατία, είτε το ΠΑΣΟΚ, είτε φυσικά και η δικτατορία του 1967. Αυτό το παρακράτος με τα χρόνια οργανώθηκε και... νομιμοποιήθηκε σε μέγιστο βαθμό ως κράτος-παρακράτος: κλεψιάς, ρεμούλας, μίζας, σκανδάλων, ομολόγων, χρηματιστηρίου, Ζίμενς, Βατοπεδίου, φοροδιαφυγών, φοροκλοπών, χαλασμένων τανκ, αεροπλάνων, παραπαιδείας, παρα-δικαστικών, εργολάβων, κουμπάρων, νταβατζήδων, λαμογιών κ.λ.π. Μέχρι να οδηγήσει τον τόπο μας στο ΔΝΤ να μας... σώσει! Αυτό λοιπόν το κράτος-παρακράτος συνάντησε και η κόρη μου στην πλατεία Συντάγματος, στις 6-6-2010 το βράδυ, μαζί με χιλιάδες Αθηναίους (σε συγκέντρωση πένθους-διαμαρτυρίας για κείνους τους τρεις ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στην Τράπεζα της Μαρφίν), δεχόμενη απροκάλυπτα και χωρίς να προκαλέσει τις εκεί δυνάμεις της Αστυνομίας κατευθείαν βολή στο κεφάλι από βόμβα κρότου-λάμψης, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή της. Γι' αυτήν την εγκληματική πράξη κατατέθηκε στη Βουλή επερώτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και ιδού τώρα πόσο «υπεύθυνα» και πόσο «σοβαρά» αυτό το κράτος-παρακράτος απάντησε ως υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στους επερωτώντες.
«Κατά την διάρκεια της απομάκρυνσης εξακοσίων ατόμων στις 9.20 [είχε τελειώσει και είχε ήδη διαλυθεί η διαμαρτυρία των Αθηναίων] και για την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των αστυνομικών, καθώς οι επιθέσεις από μερίδα διαδηλωτών [«μερίδα διαδηλωτών», γλώσσα λανθάνουσα και βλακώδης την αλήθεια ομολογεί] συνεχίζονταν με σφοδρότητα, οι αστυνομικοί προέβησαν σε περιορισμένη χρήση δακρυγόνων και μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης, τηρουμένων των γενικών αρχών νομιμότητας και αναλογικότητας. Σχετικά με τον τραυματισμό της αναφερομένης στην ερώτηση, σας πληροφορούμε ότι κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας του Αστυνομικού Τμήματος Συντάγματος με το γραφείο κίνησης του νοσοκομείου "Ευαγγελισμός" δεν προέκυψε εισαγωγή ατόμου με τα στοιχεία της συγκεκριμένης γυναίκας. Το εν λόγω περιστατικό δεν έγινε αντιληπτό από τους αστυνομικούς». Ούτε βέβαια αντιληπτό και από το αστυνομικό όργανο που σκόπευσε την κόρη μου στο κεφάλι. Ποιο όργανο όμως ήταν αυτό που έριξε τη βόμβα; Ποιος ή ποιοι χρεώθηκαν τις βόμβες κρότου-λάμψης; Κουβέντα το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Πώς τώρα, ενώ κατά την αστυνομία μόνο μια βόμβα κρότου-λάμψης ρίχτηκε, τραυματίστηκαν τουλάχιστον άλλοι τρεις πολίτες και μάλιστα σοβαρά, κουβέντα το υπουργείο. Ετσι λοιπόν κατά το υπουργείο η κόρη μου δεν εβλήθη ποτέ. Και ποτέ δεν πήγε στον «Ευαγγελισμό». Αλλο τώρα αν υπάρχουν οι μάρτυρες. Και άλλο αν υπάρχουν παραστατικά του νοσοκομείου ότι κατέφυγε σ' αυτό και διαπιστώθηκε η ζημιά στην ακοή της, στα μαλλιά της, στην ωμοπλάτη της. Βέβαια το υπουργείο στην απάντησή του μας λέει ότι «θα διαλευκάνει την όλη υπόθεση» και θα μας απαντήσει. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
Α, ρε Χρυσοχοΐδη, υπουργέ Προστασίας του Πολίτη, τυχερέ άνθρωπε, σκίζεις! Α, ρε Βούγια, υφυπουργέ, που σε κουβάλησε και σένα η Αριστερά στις πλάτες της! Α, ρε Κώστα Καραμανλή, επανιδρυτή του κράτους! Που από ομιλητικότατος που ήσουν έγινες μουγκότατος και κουφότατος! Α, ρε Σαμαρά, αναμορφωτή της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης Ν.Δ.! Α, ρε Γιωργάκη Παπανδρέου, «αντιεξουσιαστή» εσύ «στην εξουσία», που πονάς τόσο πολύ φουκαρά μου για την πατρίδα! Αν όλους σας -και πόσους άλλους ακόμα- σας στύψει κανείς θα βγάλει άραγε μια σταγόνα ήθους, πολιτισμού, ευθύνης και ανδρείας για τον τόπο μας; Και θα βρεθούν άραγε ποτέ τα δικά σας τα παιδιά στους δρόμους και στις πλατείες μήπως και ανασάνει κάποτε αυτός ο έρμος ο τόπος μας; Οχι βέβαια. Να μείνει ο τόπος μας χωρίς διαδόχους σωτήρες; Να μείνει το κράτος-παρακράτος μας χωρίς τη συνέχειά του; Αλίμονο!
Καημένε δεκαπεντάχρονε Αλέξανδρε Γρηγορόπουλε, τι να πει κανείς που σου έσβησαν τη ζωή και υβρίζεται στο δικαστήριο η μνήμη σου...


Προεκτάσεις τ συγγραφέα

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Ιουλίου 2010


Ενα μακρόσυρτο ρέκβιεμ για το Ρέικιαβικ - Οι Ισλανδοί δεν αρκέστηκαν στα δάκρυα και την οργή. Απαίτησαν και πήραν απαντήσεις. Για το τι έφταιξε, ποιοι ευθύνονται και τι πρέπει να γίνει για να μην ξανασυμβεί παρόμοια κρίση. - Οι πολίτες έδειξαν την οργή τους με την ψήφο τους που αποδοκίμασε συλλήβδην το πολιτικό σύστημα. - Ο κόσμος βαρέθηκε τα μεγάλα λόγια, τους κλασικούς πολιτικούς, τη χειραγώγηση των ΜΜΕ, τη διαπλοκή. Αντιδρά με τον τρόπο του

Ενα μακρόσυρτο ρέκβιεμ για το Ρέικιαβικ



Μεσάνυχτα στο Ρέικιαβικ και ένας χλομός, απόκοσμος, ασπρουλιάρης ήλιος, κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα, αρνείται πεισματικά να δύσει.

Το γυάλινο κτίριο της Kauppng Bank, της πρώτης τράπεζας που κατέρρευσε. Η πόλη κοιμάται πίσω από βαριές κουρτίνες. Στους δρόμους ερημιά. Τέτοια ώρα, πριν από δυο χρόνια, χιλιάδες άτομα ξεφάντωναν στα νυχτερινά κέντρα μέσα στην επίπλαστη ομίχλη της εύκολης ζωής. Ξαφνικά το πάρτι τελείωσε, η μουσική σταμάτησε, η Ισλανδία βρέθηκε όρθια, χωρίς καρέκλα και βγήκε από το παιχνίδι.
Η κατά ΟΗΕ χώρα με την καλύτερη ποιότητα ζωής στον πλανήτη και η κατά Moody's και Standard & Poor's αξιολογημένη ως επενδυτικός παράδεισος-πρότυπο σαρώθηκε από μια πρωτοφανή τραπεζική κρίση. Η πτώχευση της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers προκάλεσε τον Σεπτέμβριο του 2008 την κατάρρευση των μεγαλύτερων ιδιωτικών τραπεζών της Ισλανδίας που είχαν κατακλυσθεί από τοξικά ομόλογα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες αποκαλύφθηκε ότι τρεις τράπεζες χρωστούσαν 10 φορές το ΑΕΠ της χώρας. Ηταν ο προάγγελος της παγκόσμιας κρίσης και ταυτόχρονα μια εθνική καταστροφή για τους 318.000 κατοίκους που ζουν σε αυτή την ευρωπαϊκή εσχατιά.
Διαδηλώσεις πρώτη φορά
Το εθνικό νόμισμα υποτιμήθηκε 35%, ο δείκτης του τοπικού χρηματιστηρίου έχασε το 96% της αξίας του, ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 18%, όσοι είχαν επενδύσει σε σύνθετα επενδυτικά προϊόντα, κυρίως συνταξιούχοι, έχασαν τους κόπους μιας ζωής, άνθρωποι καταστράφηκαν. Ευτυχώς, σώθηκαν οι καταθέσεις, αλλά άξιζαν πολύ λιγότερο πια, λόγω της υποτίμησης της κορόνας.
Πρώτη φορά οι Ισλανδοί βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν, η συντηρητική κυβέρνηση έπεσε, ένας κεντροαριστερός συνασπισμός ανέλαβε την κάθαρση και μαζί με την κρίση ήρθε και το ΔΝΤ με το απαραίτητο πακέτο λιτότητας. Το ισλανδικό -όπως και το ελληνικό- πακέτο μέτρων το σχεδίασε ο Πολ Τόμσεν. Συναντήσαμε τον στενό του συνεργάτη, Μαρκ Φλάναγκαν, υπεύθυνο του ΔΝΤ για το ισλανδικό μνημόνιο. Επειτα από 18 μήνες εφαρμογής, ο καναδός οικονομολόγος δεν κρύβει την αισιοδοξία του για το τελικό αποτέλεσμα.
«Οι Ισλανδοί ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα θέλουν να βρουν λύση, να βγουν από την κρίση και πιστεύουν ότι τα επώδυνα μέτρα θα αποδώσουν. Ηδη βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ. Εχουμε πολύ καλή συνεργασία με την κυβέρνηση, εργαζόμαστε από κοινού. Είναι σημαντικό ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές αντιδράσεις. Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνονται σταδιακά, όπως έκαναν τη δεκαετία του '90 οι Σκανδιναβοί. Οταν παίρνεις έκτακτα μέτρα για να κάνεις αλλαγές μέσα σε λίγο χρόνο, είναι πάντα πιο επώδυνο για την κοινωνία. Εμείς δίνουμε κατευθύνσεις, δεν επιβάλλουμε συγκεκριμένα μέτρα. Πώς θα εξειδικευτούν, είναι δουλειά της κάθε κυβέρνησης. Το συμπέρασμά μου από την κρίση είναι πως όσοι είχαν μεγάλα χρέη και χαμηλή ανταγωνιστικότητα αντιμετωπίζουν σήμερα προβλήματα. Επίσης, όταν υπάρχει μια οικονομική κρίση τέτοιας δυναμικής, τότε συνήθως ακολουθεί και πολιτική κρίση. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ στην Ισλανδία τελειώνει τον Αύγουστο του 2011. Φυσικά υπάρχουν ακόμη προβλήματα, όμως πιστεύω ότι η Ισλανδία θα τα καταφέρει», μας είπε, αλλά δεν θέλησε να κάνει καμία δήλωση σχετικά με το ελληνικό μνημόνιο.
Η Βίλμποργκ Οντσντοτιρ δεν συμφωνεί με τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ. «Οι οικονομολόγοι ενδιαφέρονται για τους αριθμούς, εμείς για τους ανθρώπους», λέει η 40χρονη κοινωνική λειτουργός που δουλεύει με την Προτεσταντική Εκκλησία σε ειδικά προγράμματα για τα θύματα της κρίσης. Δείχνει κουρασμένη, έως απελπισμένη, όπως και οι συμπολίτες της, τους οποίους στηρίζει κάθε μέρα. «Τον πρώτο καιρό κυριαρχούσε η οργή, η αγανάκτηση. Τώρα οι άνθρωποι που έχασαν τα πάντα νιώθουν θλίψη, ματαιότητα, ακύρωση, πολλοί έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια. Ειδικά οι μεσήλικες έχουν ξεμείνει από ενέργεια. Οι περισσότεροι βρίσκονται σε μια περίεργη ασάφεια, καθώς δεν έχουν λήξει οι δικαστικές διεκδικήσεις και οι συμβιβασμοί. Ετσι, οι απλοί πολίτες είναι μετέωροι, σε μια κατάσταση αναμονής των δικαστικών αποφάσεων. Αυτοί οι άνθρωποι πληρώνουν για κάτι, χωρίς να ευθύνονται γι' αυτό. Οσοι ήταν τυχεροί και δεν έχασαν τις δουλειές τους, είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται, τους μισθούς και τις συντάξεις να περιορίζονται 10%-20%, τις τιμές να ανεβαίνουν. Αυτό έκανε πολλούς να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα. Δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες, αλλά και τα ΜΜΕ που πρόβαλλαν ένα ψεύτικο πρότυπο ζωής χωρίς προβλήματα. Τα ΜΜΕ κατασκεύασαν το λάιφσταϊλ που ταίριαξε με το τραπεζικό μπουμ.
»Τα τελευταία δύο χρόνια αυξήθηκαν τα ψυχικά νοσήματα, πολλοί δεν άντεξαν το σοκ. Η ανεργία έφτασε από το 1% στο 9%. Τώρα είναι στο 7,7%, με 2.500 άτομα (οι περισσότεροι άντρες 50-55 χρόνων) να είναι μακροχρόνια άνεργοι. Οι νέοι επίσης είναι απογοητευμένοι και ψάχνουν τη λύση στη μετανάστευση. Όμως το χειρότερο είναι ότι παγιώνεται το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, κάτι πρωτόγνωρο για την κοινωνία μας. Ευτυχώς, δεν υπάρχει καθόλου εγκληματικότητα, ούτε και αυξήθηκε με την κρίση.
»Πριν από την κατάρρευση αντιμετωπίζαμε 150 περιστατικά κάθε μήνα, τώρα 1.000 άνθρωποι στηρίζονται σε εμάς για συσσίτιο, ψυχολογική στήριξη, νομικές συμβουλές. Ευτυχώς, υπάρχει στέγη για όλους. Από τον δήμο, τα ιδρύματα, την Εκκλησία. Προβλήματα έχουν και οι μετανάστες που απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα των γηγενών. Αρκετοί ζητούν τη βοήθειά μας. Άλλοι ξαναγύρισαν στην πατρίδα τους, ιδίως αυτοί που δούλευαν στον κατασκευαστικό τομέα που κατέρρευσε μαζί με τις τράπεζες».
Διαδηλώσεις που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης Χάαρντε (Στο Γκράφαχολτ, ένα νέο προάστιο του Ρέικιαβικ που δημιουργήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες της ανερχόμενης τάξης των νεόπλουτων, οι γερανοί έχουν μείνει ακίνητοι εδώ και μήνες. Σπίτια κλειστά, απούλητα ή κατασχεμένα, συγκροτήματα πολυτελών κατοικιών που είναι ακόμη ατελείωτα· σαν να σταμάτησε ο χρόνος. «Εδώ πέθανε το όνειρο της μεσαίας τάξης», λέει η οικονομολόγος Μπρίντις Γκουντναντοτίρ. Ο αδελφός της αγόρασε σπίτι και εξακολουθεί να ζει στην περιοχή που τώρα θυμίζει νεκρό τοπίο. Χάθηκαν οι γείτονες, καταστράφηκαν από τα δάνεια που είχαν πάρει, γιατί τα περισσότερα ήταν σε συνάλλαγμα. Όταν κατέρρευσε το νόμισμα, βρέθηκαν να χρωστούν στις τράπεζες υπέρογκα ποσά. «Στις αρχές του 2000, όλες οι τράπεζες μας πίεζαν να μετατρέψουμε σε συνάλλαγμα τα δάνειά μας που ήταν σε κορόνες. Θυμάμαι πόσο πιεστικοί ήταν οι πωλητές, με επιχειρήματα και απόλυτη σιγουριά πως αυτό ήταν προς το συμφέρον μας. Οι περισσότεροι ενέδωσαν και το πλήρωσαν πανάκριβα. Δάνειο 3 εκατ. κορόνες για αγορά αυτοκινήτου εκτοξεύτηκε στα 7 εκατομμύρια. Ένα σπίτι διπλασιάστηκε ως οφειλή. Ήταν ένας εφιάλτης».
Η εικόνα της εγκατάλειψης, της ερήμωσης είναι έντονη στην πάλαι ποτέ «Wall Street»του Ρέικιαβικ, την Ζάεμπραουτ. Εκεί, απέναντι από τον Ατλαντικό στέκουν τα νεόκτιστα μεγαθήρια από γυαλί και ατσάλι, στρατηγεία των ιδιωτικών τραπεζών που πτώχευσαν. «Είναι κτίρια γεμάτα οίηση και συμβολισμό και είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν γυρίσει την πλάτη στην παλιά πόλη, περιφρονώντας την τοπική αρχιτεκτονική και το μέγεθός τους είναι τεράστιο σε σχέση με την κλίμακα της περιοχής. Πρόκειται για φαραωνικά μαυσωλεία, κενοτάφια ελπίδων, μνημεία απληστίας», τονίζει η Μπρίντις.
Οι Ισλανδοί δεν αρκέστηκαν στα δάκρυα και την οργή. Απαίτησαν και πήραν απαντήσεις. Για το τι έφταιξε, ποιοι ευθύνονται και τι πρέπει να γίνει για να μην ξανασυμβεί παρόμοια κρίση. Μόλις 15 μήνες μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων, με το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της κεντρικής τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη των τριών ιδιωτικών τραπεζών. Ηδη ο εισαγγελέας έβγαλε διεθνή εντάλματα σύλληψης, καθώς πολλά golden boys διέφυγαν στο εξωτερικό, κάνοντας μία μέρα πριν από την εκδήλωση της κρίσης τεράστιες αναλήψεις από τους λογαριασμούς τους. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα.
Η εξεταστική επιτροπή είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους, δικό της προϋπολογισμό και δικαίωμα να ζητήσει -ακόμη και να κατασχέσει- στοιχεία από κρατικές υπηρεσίες και ιδιώτες. Επίσης, ανεξάρτητη επιτροπή ετοιμάζει συστάσεις για να γίνουν μεταρρυθμίσεις ώστε να αποφευχθεί παρόμοια κρίση στο μέλλον.
Στο πλαίσιο της διαφάνειας, αναρτήθηκε τον Απρίλιο στον ιστότοπο της Βουλής (www.sic.athingi.is) το πλήρες κείμενο που η κυβέρνηση ονομάζει «Εκθεση της αλήθειας» και οι Ισλανδοί αποκαλούν «Μαύρο πόρισμα» καθώς και εκτεταμένη περίληψη στα αγγλικά. Κανείς, ούτε καν οι κατηγορούμενοι, δεν αμφισβήτησαν την αμεροληψία των συντακτών του πορίσματος. Το βράδυ της ανακοίνωσης 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέικιαβικ και διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ολόκληρη την έκθεση. Για τους περήφανους, πλην εξαπατημένους απογόνους των Βίκινγκς, ήταν μια ομαδική ψυχανάλυση, μια διαδικασία κάθαρσης.
«Ευτυχώς το κράτος στήριξε τους πολίτες όσο μπορούσε», λέει η Ιρ Ατλαντοτιρ, στέλεχος στον ισλανδικό Οργανισμό Τουρισμού. «Η νέα κυβέρνηση πάγωσε τις κατασχέσεις σπιτιών όσων αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, μειώθηκε η φορολογία στους μη προνομιούχους, δημιουργήθηκαν δομές ψυχολογικής, νομικής και κοινωνικής υποστήριξης των ασθενέστερων, δημιουργήθηκαν προγράμματα επανακατάρτισης ανέργων. Δεν είναι αρκετά, όμως είναι σημαντικά».
«Οι πολίτες έδειξαν την οργή τους με την ψήφο τους που αποδοκίμασε συλλήβδην το πολιτικό σύστημα», τονίζει ο Μπίργκιρ Γκουόμουντσον, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ακουρέιρι. «Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές αναδείχτηκε ως πλειοψηφικό ρεύμα η διαμαρτυρία. Στο Ακουρέιρι πρώτο κόμμα βγήκε ένα... μη κόμμα. Πολίτες έφτιαξαν έναν νέο σχηματισμό, στον οποίο, για να γίνεις μέλος, έπρεπε να μην είσαι μέλος κανενός κόμματος. Η πλατφόρμα τους είχε να κάνει αποκλειστικά με τα τοπικά προβλήματα. Αντίστοιχα φαινόμενα είχαμε σε πολλές πόλεις, με αποκορύφωμα τον Δήμο του Ρέικιαβικ».
Ενας δήμαρχος... κλητήρας
Ο δήμαρχος της πρωτεύουσας είναι από μόνος του ένα θέμα. Μέχρι τον περασμένο μήνα ήταν γνωστός ως κωμικός και ηθοποιός σε τηλεοπτικές σειρές. Οταν κατέβηκε υποψήφιος με μια παρέα καλλιτεχνών που ανήκαν στον κύκλο της τραγουδίστριας Μπγιορκ και δημιούργησαν το κόμμα «The Best» («Οι Καλύτεροι»), δεν τον πήρε κανένας στα σοβαρά. Με ένα πρόγραμμα με αστείους στόχους και αιτήματα όπως να αγοραστεί πολική αρκούδα για τον ζωολογικό κήπο, να μην πληρώνουν είσοδο στις πισίνες οι κάτοικοι, να δικαιούνται μια στεγνή πετσέτα στα λουτρά, ο Γιον Γκνάαρ και «Οι Καλύτεροι» κατόρθωσαν να έρθουν πρώτοι στις εκλογές και να πάρουν 6 από τις 15 έδρες του δημοτικού συμβουλίου.
Τώρα ο Γκνάαρ είναι δήμαρχος σε συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες. Οταν τον συνάντησα, προσπαθούσα για ώρα να καταλάβω πότε μιλάει σοβαρά και πότε όχι. Ισως ούτε και ο ίδιος να μην το ξέρει. «Θα τηρήσω την προεκλογική μου δέσμευση για τις πισίνες», απάντησε στην ερώτηση ποιες είναι οι προτεραιότητές του. Σχεδόν για όλα τα θέματα παρέπεμπε στη βοηθό του, η οποία είχε την ίδια άγνοια. Σε ερώτηση τι θα συμβεί αν αποτύχει, απάντησε πως αυτό δεν γίνεται, γιατί η ομάδα του είναι «Οι Καλύτεροι». Ο σουρεαλιστικός διάλογος συνεχίστηκε χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Γκνάαρ χλεύαζε και κέρδισε το πολιτικό κατεστημένο όχι με τις (ανύπαρκτες) θέσεις του, αλλά με την απόλυτη άρνησή του να ενταχθεί στην κανονικότητα του συστήματος, και γι' αυτό επιβραβεύτηκε από τους πολίτες. Ολοι ξέρουν ότι δεν μπορεί να διοικήσει, αλλά τον προτίμησαν γιατί δεν μπορούσαν άλλο να βλέπουν «αυτούς που ξέρουν» να τα κάνουν θάλασσα. Ο Γκνάαρ δεν τοποθετείται στην κλίμακα αριστερά-δεξιά, είναι κάτι άλλο, από αυτό το άλλο που ίσως δούμε πιο έντονα σύντομα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
«Ο κόσμος βαρέθηκε τα μεγάλα λόγια, τους κλασικούς πολιτικούς, τη χειραγώγηση των ΜΜΕ, τη διαπλοκή. Αντιδρά με τον τρόπο του», λέει η Μπρίντις. «Μη νομίζεις πως η κρίση έφερε μόνο αρνητικά. Ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας. Βρήκαμε χρόνο για μας και τα παιδιά μας, μαγειρεύουμε μαζί με τους φίλους μας, ξαναγίναμε κοινωνικοί άνθρωποι. Πριν όλοι ήθελαν να κάνουνε λεφτά. Τώρα θέλουμε απλά να ζήσουμε τη ζωή μας μέσα από ένα άλλο αξιακό σύστημα».

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

Νόαμ Τσόμσκι & ζητήματα της επικαιρότητας...

Παρισινοί διάλογοι με τον Τσόμσκι

Ο Νόαμ Τσόμσκι απαντά για τη Μέση Ανατολή και την πολιτική βία των ακτιβιστών


Ο αμερικανός γλωσσολόγος και ακτιβιστής Νόαμ Τσόμσκι βρέθηκε στο Παρίσι πρόσφατα και έδωσε αρκετές διαλέξεις, μία μεταξύ των οποίων έπειτα από πρόσκληση της «Monde diplomatique». Οι συζητήσεις που ακολούθησαν με το κοινό στις κατάμεστες αίθουσες έδωσαν τη δυνατότητα για πλούσια ανταλλαγή απόψεων πάνω στα ζητήματα της επικαιρότητας. Σήμερα παρουσιάζουμε μερικά αποσπάσματα από τις συζητήσεις αυτές.
«Τα δικαιώματα είναι ανάλογα με την ισχύ του καθενός», λέει ο Τσόμσκι για Ισραήλ και Παλαιστίνιους.

 «Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή μοιάζει να καταργεί την ορθολογική ανάλυση της πολιτικής», υποστηρίζει ένας ακροατής. «Πόσο ορθολογική είναι η συμπεριφορά του Ισραήλ στο ζήτημα των κατεχόμενων», αναρωτιέται. «Πόσο ορθολογική είναι η επέκταση των οικισμών, ακόμη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ; Πόσο ορθολογική είναι, κατά συνέπεια, η ντε φάκτο υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης στην ισραηλινή κατοχή, την οποία, άλλωστε, καταδικάζει φραστικά, και η οποία υπονομεύει τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με τον αραβικό κόσμο;»
- Η υποστήριξη της Ουάσιγκτον στο Ισραήλ είναι απόλυτα ορθολογική. Χρονολογείται από το 1967, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν τη σκυτάλη από τη Γαλλία. Εκείνη την εποχή, δύο δυνάμεις συγκρούονταν στον αραβικό κόσμο: ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός, τον οποίο υποστήριζαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, και ο κοσμικός εθνικισμός, που θεωρείτο ο κύριος εχθρός των δυτικών δυνάμεων. Σχηματικά, η Σαουδική Αραβία εναντίον του Νάσερ. Το Ισραήλ, όμως, κατέστρεψε τον κοσμικό εθνικισμό, ενώ υποστήριξε και έδωσε χώρο στον φιλοαμερικανικό μουσουλμανικό φονταμενταλισμό. Η Ουάσιγκτον υποστήριξε στρατιωτικά το Ισραήλ. Το εβραϊκό κράτος έγινε, λίγο πολύ, ιερό, πράγμα που δεν ίσχυε παλαιότερα.
Το 1970 προέκυψε άλλο ένα σημαντικό δώρο. Η Ιορδανία, ευθυγραμμιζόμενη με τις επιθυμίες Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ, συντρίβει την παλαιστινιακή αντίσταση κατά τη διάρκεια του λεγόμενου Μαύρου Σεπτέμβρη. Η Συρία είχε κάνει γνωστό ότι θα μπορούσε να επέμβει για να υπερασπιστεί τους Παλαιστίνιους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, ήταν ακόμη εγκλωβισμένες στη Νοτιοανατολική Ασία. Απευθύνθηκαν, λοιπόν, στο Ισραήλ, ζητώντας του να κινητοποιήσει τα στρατεύματά του για να εμποδίσει τη Συρία να επέμβει υπέρ των Παλαιστινίων. Η Συρία αναδιπλώθηκε. Το χασεμιτικό βασίλειο, σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, σταθεροποιήθηκε, όπως και η Σαουδική Αραβία. Ετσι, η αμερικανική βοήθεια προς το Ισραήλ τετραπλασιάστηκε. Και ούτω καθεξής.
Το αμερικανικό στρατηγικό πλαίσιο που ονομάζεται «περιφερειακή συμμαχία» στηρίζεται σε άραβες ηγέτες, δικτάτορες, οι οποίοι ελέγχουν τις χώρες τους και το πετρέλαιο. Αυτοί πρέπει να προστατεύονται ακόμα κι από τον ίδιο τους το λαό. Για να πετύχει κάτι τέτοιο η Ουάσιγκτον καταφεύγει σε ορισμένους «περιφερειακούς χωροφύλακες», κατά προτίμηση μη αραβικά κράτη, καθώς είναι πιο αποτελεσματικά όταν εξοντώνουν Αραβες. Αυτή η περιφέρεια αποτελείτο, κατ' αρχήν, από το Ιράν, τότε υπό την εξουσία του σάχη, την Τουρκία και το Πακιστάν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το Ισραήλ ενσωματώθηκε στην ομάδα και έγινε, έτσι, ένας από τους «τοπικούς χωροφύλακες». Ο Νίξον τους αποκαλούσε «μπάτσους σε περιπολία» («cops on the beat»). Τοπικοί ενωμοτάρχες, με τα κεντρικά να βρίσκονται στην Ουάσιγκτον: να η δομή που έπρεπε να ελέγχει την περιοχή.
Το 1979, ο σάχης ανατρέπεται. Το Ιράν «χάνεται». Ο ρόλος του Ισραήλ αναβαθμίζεται περαιτέρω. Εκείνη την εποχή το εβραϊκό κράτος παρείχε διαφόρων ειδών υπηρεσίες σε όλον τον κόσμο. Το αμερικανικό Κογκρέσο εμπόδιζε την άμεση υποστήριξη της Ουάσιγκτον στην κρατική τρομοκρατία που ασκούσαν διάφορα καθεστώτα όπως της Γουατεμάλας, της Νότιας Αφρικής και άλλα. Ετσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες απευθύνθηκαν σε ένα δίκτυο φιλικών χωρών όπως η Ταϊβάν, το Ισραήλ, το Ηνωμένο Βασίλειο (και πιθανότατα και η Γαλλία), για να κάνουν τη βρόμικη δουλειά, κατά κάποιον τρόπο.
Στο πεδίο αυτό το Ισραήλ είναι πολύ αποτελεσματικό. Πλούσια βιομηχανική κοινωνία, με τεχνολογία αιχμής και πολύ εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, το εβραϊκό κράτος προσελκύει τις επενδύσεις των αμερικανικών εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Ορισμένες ισραηλινές βιομηχανίες στρατιωτικού υλικού απέκτησαν στενούς δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου μετέφεραν μέρος των εργασιών τους. Οι υπηρεσίες πληροφοριών των δύο χωρών έχουν αγαστή συνεργασία από τη δεκαετία του 1950.
Για την αμερικανική στρατιωτική βιομηχανία το Ισραήλ αποτελεί πραγματικό μάννα εξ ουρανού: καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπανούν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για στρατιωτική βοήθεια προς το Τελ Αβίβ, η Lockheed Martin καρπώνεται σημαντικό μέρος. Και όταν η ίδια εταιρεία πουλά στρατιωτικά αεροσκάφη τελευταίας τεχνολογίας στο Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία έρχεται και λέει: «Θέλουμε κι εμείς». Ετσι, η Lockheed Martin πουλά στρατιωτικό εξοπλισμό δεύτερης κατηγορίας στη Σαουδική Αραβία, η οποία, έτσι κι αλλιώς, δεν ξέρει τι να τον κάνει, αλλά τον αγοράζει με τους τόνους. Με δυο λόγια, διπλό όφελος.
Και οι Παλαιστίνιοι τι μπορούν να προσφέρουν στις Ηνωμένες Πολιτείες; Είναι αδύναμοι, διασκορπισμένοι, δεν διαθέτουν καμία πλουτοπαραγωγική πηγή και σχεδόν κανένα στήριγμα στον αραβικό κόσμο. Τα δικαιώματα είναι ανάλογα με την ισχύ του καθενός. Το Ισραήλ είναι μια ισχυρή χώρα, κάτι που του δίνει πλεονεκτήματα. Αρα, έχει δικαιώματα. Οι Παλαιστίνιοι είναι αδύναμοι, δεν έχουν κανέναν σύμμαχο. Αρα, δεν έχουν δικαιώματα. Η υποστήριξη προς τους ισχυρούς για ίδιον συμφέρον είναι μια πολιτική απολύτως ορθολογική. Μπορεί κάποιος να αντιτάξει ότι η υποστήριξη προς το Ισραήλ προκαλεί διαφωνίες, διαδηλώσεις στις αραβικές χώρες, αυτό, όμως, ποτέ δεν θεωρήθηκε πρόβλημα.
Επικίνδυνα παιχνίδια του Ισραήλ
Βασιζόμαστε στις δικτατορίες για να τσακίσουμε τις λαϊκές αντιδράσεις και τις εξοπλίζουμε για να πετύχουν τον στόχο αυτό. Μπορείτε να υποστηρίξετε ότι δεν είναι η σωστότερη απόφαση, δεν μπορείτε, όμως, να πείτε ότι είναι ανορθολογική. Αλλωστε, είναι απόλυτα συνεπής με τις πολιτικές που έχουν ακολουθηθεί αλλού, στη Λατινική Αμερική, στη Νοτιοανατολική Ασία και σε άλλα μέρη του κόσμου. Μερικές φορές τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά. Ο ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός δεν είναι τέλειος.
Τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά σήμερα, όχι λόγω Ομπάμα αλλά επειδή το Ισραήλ έχει στραφεί πολύ προς τα δεξιά. Υπάρχει ένα κλίμα παράνοιας, υπερεθνικισμού, υστερίας, το οποίο συμβάλλει στην εντατικοποίηση των καταστροφικών και παράλογων ενεργειών. Ομως, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλέον στρατεύματα στην περιοχή, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν. Και εκτίθενται σε κίνδυνο εξαιτίας του ανορθολογισμού των ισραηλινών ενεργειών. Ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους προειδοποίησε, πρόσφατα, για τον κίνδυνο στον οποίο εκθέτει τα αμερικανικά στρατεύματα η ισραηλινή αδιαλλαξία. Δεν μπορούμε πια να αποκλείσουμε μια στροφή της αμερικανικής πολιτικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα πολύ εθνικιστική, στην οποία, όταν κάποιος τολμήσει να κάνει κακό στους γενναίους στρατιώτες μας, είμαστε διατεθειμένοι να τον βγάλουμε από τη μέση. Επομένως, το Ισραήλ παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι.
Ο Τσόμσκι ερωτάται «για τη χρησιμότητα της βίας στον πολιτικό ακτιβισμό» και απαντά αναλύοντας τα κίνητρα που υποβόσκουν σε τέτοιου είδους ενέργειες.
- Ας ξεχάσουμε για λίγο τις πολιτικές αρχές και ας επικεντρωθούμε στο ζήτημα της τακτικής. Πρέπει να διαλέξετε μια τακτική που να έχει πιθανότητες επιτυχίας, αλλιώς το μόνο που καταφέρνετε είναι να χειρονομείτε άσκοπα. Εάν αναζητείτε μια τακτική που να έχει πιθανότητες επιτυχίας δεν πρέπει να επιλέγετε το πεδίο μάχης που προτιμά ο αντίπαλος. Η κρατική εξουσία λατρεύει τη βία: έχει το μονοπώλιο. Λίγη σημασία έχει πόση βία χρησιμοποιούν οι διαδηλωτές. Το κράτος θα χρησιμοποιήσει περισσότερη. Γι' αυτό, ήδη από τη δεκαετία του '60, όταν μιλούσα στους φοιτητές για ακτιβισμό, τους συμβούλευα να μη φορούν κράνη στις διαδηλώσεις. Φυσικά, η αστυνομία είναι βίαιη, αλλά, εάν φορέσετε κράνος, γίνεται ακόμη πιο βίαιη. Εάν κατεβείτε με όπλο, θα έρθουν με τανκς. Εάν χρησιμοποιήσετε τανκς, θα έρθουν με Β-52 (σ.σ.: βαρύ βομβαρδιστικό αεροσκάφος): πρόκειται για μάχη που θα χάσετε οπωσδήποτε. Κάθε φορά που λαμβάνετε αποφάσεις τακτικής πρέπει να θέτετε στον εαυτό σας την ερώτηση: ποιον προσπαθώ να βοηθήσω; Μήπως επιδιώκετε να τα έχετε καλά με τον εαυτό σας; Ή προσπαθείτε να βοηθήσετε κάποιους ανθρώπους, να κάνετε κάτι γι' αυτούς;
Δώρα για τους εξτρεμιστές
Ανάλογα με την απάντηση, ανοίγονται διαφορετικές επιλογές τακτικής. Ας υποθέσουμε ότι το ζήτημα είναι το μποϊκοτάζ του Πανεπιστημίου της Χάιφα(1). Τέτοιου τύπου ενέργειες αποτελούν δώρο για τους εξτρεμιστές. Θα πουν αμέσως, και δικαιολογημένα, ότι η ενέργειά σας είναι απόλυτα υποκριτική: «Γιατί δεν μποϊκοτάρετε τη Σορβόνη, το Χάρβαρντ ή την Οξφόρδη; Οι χώρες τους εμπλέκονται σε ακόμη χειρότερες φρικαλεότητες! Αρα, γιατί μποϊκοτάρετε το πανεπιστήμιο της Χάιφα;». Πρόκειται, λοιπόν, για δώρο στους εξτρεμιστές, οι οποίοι είναι σε θέση να απαξιώσουν το ιδεολογικό περιεχόμενο του μποϊκοτάζ. Μπορεί, όσοι το προωθούν, να νιώσουν καλά με τη συνείδησή τους, στο τέλος, όμως, αποβαίνει σε βάρος των Παλαιστινίων.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι οι Βιετναμέζοι δεν εκτιμούσαν ενέργειες όπως αυτές των Weathermen(2). Επρόκειτο για συμπαθητικούς νέους, τους θαύμαζα, ένιωθα κοντά τους. Ο τρόπος τους για να δηλώνουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο ήταν να κατεβαίνουν στο δρόμο και να σπάνε βιτρίνες. Οι Βιετναμέζοι ήταν τελείως αντίθετοι σε τέτοιου είδους ενέργειες. Ηθελαν να επιβιώσουν: Τους φαινόταν αστείο το ότι κάποιοι αμερικανοί φοιτητές έβρισκαν ευχαρίστηση σε κάτι τέτοιο.
Οι Βιετναμέζοι αντιλήφθηκαν πολύ γρήγορα ότι οι σπασμένες βιτρίνες ενίσχυαν τη θέση των υποστηρικτών του πολέμου. Αυτό συνέβη. Η τακτική που δίνει προτεραιότητα στην ήσυχη συνείδηση αυτού που συμμετέχει στον ακτιβισμό, μπορεί να βλάψει τα θύματα. Αντίθετα, οι Βιετναμέζοι λάτρευαν τις σιωπηλές διαδηλώσεις των γυναικών, οι οποίες συγκεντρώνονταν μπροστά στους τάφους. Γι' αυτούς, τέτοιες ενέργειες έπρεπε να κάνουμε. Το ίδιο ισχύει και σήμερα: Εάν θέλετε να βοηθήσετε τους Παλαιστίνιους, σκεφτείτε τις συνέπειες της τακτικής που υιοθετείτε.
Το «βρόμικο χρέος» και η Ελλάδα
Στο ζήτημα των υποτονικών λαϊκών κινητοποιήσεων γύρω από ένα αριστερό πρόγραμμα, ο Τσόμσκι αναφέρεται στο ριζοσπαστικό δεξιό κίνημα Tea Party(3), στις Ηνωμένες Πολιτείες.
- Εχουμε την τάση να γελοιοποιούμε το κίνημα Tea Party. Και, πράγματι, έχει πολλά γελοία στοιχεία. Αλλά οι άνθρωποι αυτοί θίγουν πραγματικά προβλήματα. Το να προσπαθούμε να ειρωνευτούμε τα λεγόμενά τους δεν οδηγεί πουθενά. Ισως αυτά που λένε οι καθοδηγητές -μπορούμε να γελάσουμε με τη Σάρα Πέιλιν, για παράδειγμα. Αλλά οι άνθρωποι τους οποίους προσελκύει το κίνημα υποφέρουν εδώ και τριάντα χρόνια. Δεν εξυπακούεται ότι καταλαβαίνουν το γιατί. Εάν παρακολουθήσετε τις ραδιοφωνικές εκπομπές όπου εκφράζονται, θα ακούσετε, πάνω-κάτω, τα εξής: «Εκανα ό,τι έπρεπε. Είμαι ένας λευκός εργάτης, καλός χριστιανός. Υπηρέτησα την πατρίδα μου και πήγα στρατιώτης. Εκανα ό,τι μου ζήτησαν. Γιατί η ζωή μου καταρρέει; Γιατί η χώρα μου αλλάζει όψη; Γιατί οι αξίες στις οποίες πίστεψα ποδοπατούνται; Και γιατί δεν έχω δουλειά, ενώ οι τραπεζίτες κολυμπάνε στα δολάρια;». Πρόκειται για αυθεντικούς προβληματισμούς. Ισως είναι άσχημα διατυπωμένοι, αλλά είναι δικαιολογημένοι. Και δεν ωφελεί σε τίποτε να προσπαθούμε να τους ευτελίσουμε. Ακριβώς τέτοιους ανθρώπους θα έπρεπε να οργανώσει η αριστερά. Και δεν το κάνει.
Ενας ακροατής αναρωτιέται «για την έλλειψη κοινωνικής διάστασης στις σημερινές ευρωπαϊκές οικονομικές πολιτικές». Ο Τσόμσκι του προτείνει μια διαφορετική ανάλυση της κατάστασης.
- Στην πραγματικότητα η ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική υπακούει σε ένα κοινωνικό εγχείρημα. Οπως όλα τα κοινωνικά εγχειρήματα, αυτό που προωθεί η Ευρώπη είναι σχεδιασμένο για να ευνοεί ορισμένους ανθρώπους σε βάρος των υπολοίπων. Το παρατήρησε και ο ίδιος ο Μάρτιν Γουλφ(4), ένας φιλελεύθερος οικονομολόγος: το πρόγραμμα αυτό ευνοεί τις τράπεζες και βλάπτει τους λαούς. Από καθαρά οικονομική σκοπιά, βέβαια, προκαλεί προβληματισμό. Ξέρουμε πολύ λίγα πράγματα για την οικονομία, αλλά, τουλάχιστον, γνωρίζουμε το μάθημα του Κέινς: όταν η ζήτηση είναι αδύναμη και ο ιδιωτικός τομέας δεν επενδύει, ο μόνος τρόπος για να τονωθεί η ανάπτυξη είναι οι δημόσιες δαπάνες. Πρέπει να στηριχθεί η οικονομία, να γίνει αποδεκτή η δημιουργία ενός προσωρινού ελλείμματος για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Είναι καλό για τον κόσμο, καλό για την οικονομία και, σε τελική ανάλυση, επιτρέπει και την κάλυψη του ίδιου του ελλείμματος. Προφανώς, υπάρχει ο κίνδυνος του πληθωρισμού.
Στους τραπεζίτες, όμως, δεν αρέσει ο πληθωρισμός. Θέλουν να τον κρατούν όσο γίνεται χαμηλότερα. Ακόμη και όταν είναι πολύ χαμηλός, όπως σήμερα. Ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται ότι η οικονομία θα επιβραδυνθεί και ο κόσμος θα υποφέρει. Ομως, όλα αυτά αποτελούν σαφώς ένα κοινωνικό πρόγραμμα. Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, μια εναλλακτική λύση θα ήταν να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος της. Υπάρχει, άλλωστε, η έννοια του «βρόμικου χρέους» που περιγράφει ένα χρέος που δεν έχει νομιμοποίηση, που δεν συνάφθηκε από το λαό αλλά από μια μικρή κλίκα προς όφελος των πλουσίων: αυτών που δεν πληρώνουν τους φόρους τους. Λογικά, αυτοί θα έπρεπε να εξοφλήσουν το χρέος.
(1) Το ερώτημα σχετικά με την πιθανή χρησιμότητα μιας διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη μέσω του μποϊκοτάζ του Πανεπιστημίου της Χάιφα, το οποίο κατηγορείται για διακρίσεις σε βάρος των παλαιστίνιων φοιτητών, αναφέρθηκε στο πλαίσιο της συζήτησης με το κοινό.
(2) Φοιτητική οργάνωση για μια «νέα αριστερά», η οποία ιδρύθηκε το 1969, με αφορμή τον πόλεμο του Βιετνάμ.
(3) Τα αρχικά ΤΕΑ σημαίνουν taxed enough already (ήδη υπερβολικά φορολογημένοι).
(4) Αρθρογράφος των «Financial Times», Λονδίνο.


Έντυπη Έκδοση 

http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=188522

Τρίτη 3 Αυγούστου 2010

Αποτίμηση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού - Γ.ΡΟΥΣΗ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Αποτίμηση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού





Ενα από τα σημαντικά ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν τον αριστερό διάλογο είναι και εκείνο της αποτίμησης του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, και αυτό όχι για καθαρά ιστορικούς λόγους αλλά κυρίως για να διαμορφωθεί και με βάση αυτήν την εμπειρία μια άποψη για τη σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.
Ο γνωστός μαρξιστής στοχαστής Σουίζι έγραφε σχετικά: «Το να κριτικάρει (ο Μπάραν) δημόσια το καθεστώς που προέκυψε από την επανάσταση θα ήταν μια βοήθεια για τους εχθρούς του καθεστώτος που ήταν και δικοί του εχθροί, και ήταν αποφασισμένος να μην το κάνει αυτό».
Αν κάτι τέτοιο ίσχυε για έναν άνθρωπο σαν τον Μπάραν, που κάθε άλλο μπορεί να υποστηριχτεί ότι αποτελούσε υπόδειγμα φιλοσοβιετικού μαρξιστή, είναι θεμιτό και στην εποχή μας να αναπτύσσεται ένα αμυντικό ρεφλέξ απέναντι στα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Η λογική «όταν με μαστιγώνουν οι άλλοι δεν θα πρέπει παράλληλα να αρχίσω το αυτομαστίγωμα» δεν είναι εντελώς αβάσιμη. Από την άλλη, όμως, είμαι πεπεισμένος ότι ακριβώς όσοι πονάμε την υπόθεση του σοσιαλισμού είμαστε οι πιο κατάλληλοι να ασκήσουμε κριτική σε αυτόν στα πλαίσια της νιτσεϊκής συλλογιστικής κατά την οποία «μια μεγάλη αλήθεια απαιτεί να της ασκείται κριτική και όχι να τη λατρεύουν».
Βεβαίως και προς αυτή την κατεύθυνση δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε στην εύκολη λύση τού να μηδενίζουμε τις όποιες κατακτήσεις(1) της πρώτης προσπάθειας διαμόρφωσης μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, ούτε να περιοριζόμαστε στην καταγγελία και μόνο ορισμένων προσώπων, αναθεωρώντας έτσι τη μαρξική περί Ιστορίας αντίληψη κατά την οποία σημασία δεν έχει να καταγγέλλεται ο Χ ή ο Ψ σαν προδότης αλλά να αναζητούνται οι αιτίες που ο λαός αφέθηκε να προδοθεί.
Αν λοιπόν ανατρέξουμε στις αντικειμενικές συνθήκες πάνω στις οποίες επιδιώχθηκε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού αρχικά στην Ρωσία, τέσσερα είναι τα κοινώς αποδεκτά από όλους τους σημαντικούς στοχαστές, ξεκινώντας από τον ίδιο τον Λένιν, κρίσιμα δεδομένα.
1 Το ένα ήταν η πασιφανής, σε σχέση με τις απαραίτητες για το πέρασμα στην κυριαρχία της ελεύθερης δημιουργικής δραστηριότητας, υστέρηση της ανάπτυξης των παραγωγικών της δυνάμεων. Αυτή η υστέρηση είχε σαν συνέπεια από τη μια να αποδοθεί υπέρμετρο αν όχι μονόπλευρο βάρος σε αυτή την ανάπτυξη, και από την άλλη να παρατείνεται η σοσιαλιστική κατώτερη φάση με όλους τους κινδύνους που αυτό εγκυμονεί για μια πιθανή αυτονόμηση των διαχειριστών.
2 Το δεύτερο ήταν το χαμηλό επίπεδο γνώσεων και πολιτιστικής ανάπτυξης της ίδιας της εργατικής τάξης, που οδηγούσε στην προσφυγή σε αστούς ειδικούς, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που αυτό επέφερε.
3 Το τρίτο ήταν η έλλειψη δημοκρατικών παραδόσεων, η οποία καθιστούσε πιο ευάλωτη την κοινωνία σε αντιδημοκρατικές εκτροπές που μπορούσε να συμβούν και στα πλαίσια της μετάβασης.
4 Και το τέταρτο ήταν η απομόνωση της Ρωσίας, ή η επαναστατική μοναδικότητα της όπως θα έλεγε ο Γκράμσι, στο βαθμό που η σοσιαλιστική επανάσταση σε αυτήν δεν ακολουθήθηκε ως ήταν αναμενόμενο από ανάλογες επαναστάσεις στις πιο αναπτυγμένες χώρες και δη στη Γερμανία.
Αυτά τα δεδομένα σε συνδυασμό με υποκειμενικές τραγικές παρεκτροπές κατά τη μετά Λένιν περίοδο, από το σοσιαλισμό ως μισοκράτος υπό απονέκρωση, οδήγησαν εκεί που οδήγησαν.
Στην εποχή μας είναι σαφές ότι από πολλές από τις παραπάνω σκοπιές οι συνθήκες είναι πιο θετικές, από την άλλη, όμως, είναι δεδομένο ότι η αποξένωση έχει διαβρώσει σε μεγάλο βαθμό και την ίδια την εργατική τάξη, με συνέπεια την ενσωμάτωση σημαντικών τμημάτων της στο σύστημα.
Από το κατά πόσο, λοιπόν, αυτός ο διαβρωμένος υποκειμενικός παράγοντας θα μπορέσει, υπερβαίνοντας τη σημερινή του κατάσταση, να αξιοποιήσει τις πρόσφορες αντικειμενικές συνθήκες, εξαρτάται και η κομμουνιστική προοπτική.
ΥΓ.: Σχετικά με την παρανόηση που υπήρξε με την υποτιθέμενη υπογραφή μου στο κείμενο στήριξης της «Δημοκρατικής Αριστεράς» του κ. Κουβέλη θα ήθελα να διευκρινίσω ότι ουδέποτε θα στήριζα κάτι που εκτιμώ ότι είναι μια κίνηση πασόκων με πολιτικά.
(1) Σε επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές.