Ποιους ωφέλησαν τα μέτρα του ΔΝΤ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Ποιους ωφέλησαν τα μέτρα του ΔΝΤ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Πρωθυπουργός, Ν.Δ. και ΛΑ.ΟΣ αποφάνθηκαν: ΔΝΤ ή χάος! Η συνταγή «σωτηρίας» είναι ατέλειωτες θυσίες των Ελληνων σε μισθούς, συντάξεις, ασφαλιστικό και έπεται συνέχεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υγεία, μόρφωση και ποιότητα ζωής.

Ολα τα «λαμπρά μυαλά» της νεοφιλελεύθερης οικονομολογίας, εγχώρια και διεθνή, επιστρατεύτηκαν για να πείσουν εμάς και τους υπόλοιπους ευρωπαίους πολίτες ότι η λύση ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ είναι μονόδρομος, η απόλυτη αλήθεια. Ο πολιτικός μανιχαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο!

Γιατί όμως να πιστέψουμε όλους αυτούς όταν δεν μπόρεσαν καν να προβλέψουν την παγκόσμια οικονομική κρίση; Μάλιστα, ούτε ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman εμπιστεύεται πλέον το σινάφι του, συμπεραίνοντας ότι «η οικονομολογία απέτυχε διότι οι οικονομολόγοι εξέλαβαν την ομορφιά των οικονομικών τους θεωριών, φτιασιδωμένων με αξιοθαύμαστα μαθηματικά, ως αλήθεια, και τον καπιταλισμό ως ένα τέλειο ή σχεδόν τέλειο σύστημα». [1] Κι απέτυχε διότι έρχεται ως ρυθμιστής του ανεξέλεγκτου πλιάτσικου του κεφαλαίου στον μόχθο των εργαζομένων, επιστημονικοποιώντας το κοινωνικο-ρατσιστικό μοντέλο της ζούγκλας της ελεύθερης αγοράς.

Ομως η νεοφιλελεύθερη οικονομολογία δεν αρκεί για να υποδουλωθεί οικονομικο-πολιτικά μια χώρα από άλλες ισχυρότερες, αλλά συνδυάζεται σήμερα με τη δοκιμασμένη μέθοδο του «οικονομικού εκτελεστή». [2] Αυτή συνίσταται στη στρατολόγηση εισαγόμενων ή εγχώριων οικονομικών παραγόντων για να διαφθείρουν και να εκβιάζουν διαχρονικά τους πολιτικούς μιας χώρας υπέρ των συμφερόντων ξένων επιχειρήσεων (π.χ. βλέπε Χριστοφοράκο, Ζίμενς). Απώτερος στόχος είναι η «εκτέλεση» μιας χώρας μέσα από την υπερχρέωσή της και ο μετέπειτα εκβιασμός της (π.χ. δυσκολεύοντας τον εξωτερικό δανεισμό) για να εκποιήσει τον πλούτο της και τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών της. Με αυτές τις μεθόδους επιβλήθηκε και η συνταγή ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ. Απόδειξη αυτού είναι και το προγραμματισμένο ξεπούλημα («αποκρατικοποίηση») τρένων (ΤΡΕΝΟΣΕ), ταχυδρομείων, λιμανιών, ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ), ενέργειας (ΔΕΗ-ΔΕΣΠΑ, ΟΤΕ), ακινήτων (ΚΕΔ, ΕΤΑ, Ολυμπιακά Ακίνητα), αεροδρομίων (π.χ., ανανέωση σύμβασης παραχώρησης του "Ελευθέριος Βενιζέλος" στη γερμανική Hochtief) κ.ά.

Πόσο, όμως, αληθεύει ότι η λύση ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ ήταν η μόνη εφικτή, πώς δικαιολογήθηκε και ποιους εντέλει ωφελεί;

Μας βεβαιώνουν ότι αυτή η λύση ζημιώνει περισσότερο τους οικονομικά ισχυρούς και λιγότερο τον υπόλοιπο κόσμο! Και ότι το βάρος μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας θα ήταν ασήκωτο για τους πολίτες και την οικονομία («δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις», «θα χαθεί η αξιοπιστία μας στις αγορές», «δεν θα μας δανείζουν οι τράπεζες»).

Ακριβώς αντίθετα, όμως, είναι τα ακόλουθα συμπεράσματα μιας επιστημονικής μελέτης (για το Τμήμα Ερευνών του ΔΝΤ) επί των επιπτώσεων 257 εθνικών πτωχεύσεων (που έγιναν στο διάστημα 1824-2004): [3]

*Στο διεθνές εμπόριο: «Οι εθνικές χρεοκοπίες κοστίζουν ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που εξάγουν προϊόντα», όμως «οι επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας στις εξαγωγές είναι μικρής διάρκειας».

*Στην εθνική αξιοπιστία: «Η χρεοκοπία δεν έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην πιστοληπτική ικανότητα» και στα «σπρεντς» μιας χώρας. «Μελέτες για τις επιπτώσεις της εθνικής χρεοκοπίας στο κόστος δανεισμού» δείχνουν ότι είτε «δεν υφίστανται», ή είναι «μακράς διαρκείας αλλά πολύ μικρές», ή «προσωρινές και ταχύτατα αποκλιμακούμενες», και όχι διαρκείας «πέρα από ένα-δύο χρόνια». Και συμπεραίνεται ότι «οι επενδυτές αντιδρούν έντονα αλλά ξεχνούν εύκολα».

*Στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα: «Η χρεοκοπία μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες στον εγχώριο ιδιωτικό τομέα. Ειδικότερα, όταν οι εγχώριες τράπεζες έχουν επενδύσει σε μεγάλα ποσά του χρέους, ο εγχώριος ιδιωτικός τομέας μπορεί να δεχθεί μεγάλη πίεση». Ομως «τα δεδομένα δεν υποστηρίζουν την εμφάνιση πιστωτικής κρίσης στις εγχώριες αγορές».

*Στις πολιτικές συνέπειες: «Μερικές φορές οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες φαίνεται να παρατείνουν την αναπόφευκτη χρεοκοπία». «Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι χρεοκοπίες είναι κακός οιωνός για την πολιτική επιβίωση των υπουργών Οικονομίας και των πρωτοκλασάτων πολιτικών της εκτελεστικής εξουσίας». Επιπλέον, συμπεραίνεται ότι «για να επιβιώσει ο πολιτικός επιδιώκει να μην υποστεί την ίδια ζημιά με τον μέσο πολίτη».

Απ' όλα αυτά συνάγεται ότι η Ελλάδα δεν θα χαθεί αν κηρύξει χρεοκοπία. Απεναντίας, η σημερινή και οι επόμενες γενιές θα ξεφορτώνονταν ένα χρέος που έχει ήδη ξεπληρωθεί από τους τόκους. Επιπλέον, οι επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης υποτίμησης της δραχμής (για να γίνει πιο ανταγωνιστική η οικονομία) θα εξαλείφονταν αν συνοδεύονταν από αντίστοιχη μείωση των τιμών των αγαθών, κρατικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και διασφάλιση των τραπεζικών καταθέσεων (Γερμανία και Αυστρία έχουν ήδη κρατικοποιήσει τράπεζες).

Γιατί λοιπόν επέλεξε το σύστημα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ τη λύση της ανελέητης και διαρκούς υποβάθμισης της ζωής των Ελλήνων; Μήπως για να σωθεί από τους «οικονομικούς εκτελεστές» των επιχειρηματικών συμφερόντων, μαζί με τα κάθε είδους «λαμόγια» που λεηλάτησαν λαό και κρατική περιουσία; Το σίγουρο είναι ότι αν η Ελλάδα κήρυττε χρεοκοπία θα ζημιώνονταν πρωτίστως οι μέτοχοι τραπεζών και οι ομολογιούχοι, οι τράπεζες κατοχής ομολόγων ελληνικού Δημοσίου (ελληνικές, γαλλικές, γερμανικές) και γενικότερα τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου.

Μήπως σε όλους αυτούς έτεινε χείρα βοηθείας ο διεθνιστής πρωθυπουργός μας με την πρόσφατη έκκλησή του (στην Αγγλική, για να μην υπάρχουν παρερμηνείες) ότι «χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, και τη χρειαζόμαστε γρήγορα»; [4] Η πολιτική πατροκτονία ολοκληρώθηκε. 

Η Ελλάδα δεν ανήκει πλέον στους Ελληνες. Ομως ο λαός έχει πάντα τον τελευταίο λόγο.

1. Paul Krugman, How Did Economists Get It So Wrong? New York Times Magazine, 02-09-2009.

2. Perkins, J. Confessions of an Economic Hit Man: How the U.S. Uses Globalization to Cheat Poor Countries Out of Trillions, Plume, 2005.

3. Borensztein, Ε., Panizza, U. The costs of sovereign default, IMF Working Paper, 10-2008: http://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2008/wp08238.pdf.

4. Συνέδριο «Εκόνομιστ», «Ελευθεροτυπία», 30-04-2010.

*Καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

Οι κινητοποιήσεις τιμούν την Ελλάδα

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Οι κινητοποιήσεις τιμούν την Ελλάδα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Γνωστή καραμέλα που πιπιλίζουν διάφοροι αντιδραστικοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.λπ. λακέδες του συστήματος είναι ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας, ή η «οχλοκρατία», όπως τις χαρακτηρίζουν, εκθέτουν τη χώρα μας διεθνώς.

Πράγματι, στα μάτια ορισμένων ξένων και δη των ξένων κυβερνήσεων των οικονομικά κυρίαρχων, των συντηρητικών πολιτών και ΜΜΕ, αυτές οι κινητοποιήσεις εκθέτουν την Ελλάδα. Ομως, υπάρχουν και πολίτες ξένων χωρών που αντιμετωπίζουν αυτές τις κινητοποιήσεις όχι μόνον θετικά, όχι μόνον ως κάτι που τιμά τον ελληνικό λαό, αλλά και ως υπόδειγμα προς μίμηση.

Οπως για το εσωτερικό της χώρας είναι κάλπικη η έννοια της εθνικής ομοψυχίας, η οποία χρησιμοποιείται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο δημοσιογραφίσκο, με στόχο να αποσπαστεί μια γενική συναίνεση απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα και να καταλαγιάσει η λαϊκή οργή, έτσι και για το εξωτερικό αποτελεί συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας η αντίληψη περί ενιαίων κοινωνιών και κατ' επέκταση περί μιας ενιαίας αντιμετώπισης των κινητοποιήσεων. 

Η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν δυνάμεις που είναι ενάντια στις κινητοποιήσεις των ελλήνων εργαζομένων και δυνάμεις που είναι αλληλέγγυες μαζί τους και τις θαυμάζουν.

Στις δεύτερες ανήκουν για παράδειγμα οι γάλλοι εργαζόμενοι, όπως προκύπτει από το σύνθημα «Grece Generale» («γενίκευση των ελληνικών κινητοποιήσεων» ή «να γίνει της Ελλάδας» ) αντί του γνωστού «Greve Generale» («γενική απεργία»), που φώναζαν στις διαδηλώσεις του Παρισιού το 2008 έχοντας κατά νου τις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη στην Αθήνα.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν γάλλοι κομμουνιστές που το βράδυ της 5ης του Μάη, μετά τη συγκλονιστική κινητοποίηση του λαού της Αθήνας, έβγαλαν μια ανακοίνωση την οποία και μου έστειλαν, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους και τον θαυμασμό τους προς τον ελληνικό λαό.

Να τι γράφουν: «Εδώ και ορισμένους αιώνες οι "γιατροί" συμβούλευαν τους ασθενείς τους να κάνουν αφαιμάξεις: τους άδειαζαν ένα τμήμα του αίματός τους δήθεν για να τους γιατρέψουν. Βεβαίως, αυτή η παράλογη θεραπεία συχνά αποτύχαινε και μπροστά στην επιδείνωση της κατάστασης των ασθενών οι γιατροί είχαν έτοιμη την απάντηση: χρειάζονταν περισσότερη αφαίμαξη. Στις μέρες μας αυτοί οι γιατροί αντικαταστάθηκαν από τους οικονομολόγους του συστήματος. Εδώ και 25 χρόνια έχουμε μια κοινωνική αφαίμαξη: ιδιωτικοποιήσεις, επίθεση κατά των κοινωνικών κατακτήσεων, αύξηση του ορίου ηλικίας που απαιτείται για τη συνταξιοδότηση κ.λπ. Τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών είναι γνωστά σε όλους· (...) μαζική ανεργία διαρκείας, αύξηση του δημόσιου χρέους κ.λπ. Και τώρα πώς να επανακάμψουμε από τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτών των κοινωνικών αφαιμάξεων; Η απάντηση είναι «με νέες κοινωνικές αφαιμάξεις».

Ετσι, οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, που δεν έχουν καμία ευθύνη για αυτήν την κατάσταση, υποχρεούνται να υποστούν μια τέτοια κοινωνική αφαίμαξη για το καλό της υπόλοιπης ζώνης του ευρώ (...) Ομως, όπως απέδειξε ο μαζικός χαρακτήρας της μέρας της γενικής απεργίας της 5ης του Μάη του 2010, αυτοί οι εργαζόμενοι δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν την αφαίμαξή τους. Αυτό μας δείχνει ότι ο αγώνας είναι πράγματι απαραίτητος, διότι το σημερινό καπιταλιστικό πρόγραμμα είναι ξεκάθαρο...»

Στην ίδια κατηγορία ανήκει η ιστορική γαλλική εφημερίδα «Humanite», που κυκλοφόρησε με τον ελληνικό τίτλο «Αλληλεγγύη», η γερμανική προοδευτική εφημερίδα «Γιούνκε Βελτ», που έγραφε «είμαστε όλοι Ελληνες» (1), αλλά και ο υπεραισιόδοξος βέλγος φοιτητής που έγραφε «Η αλλαγή θα έρθει στην Ευρώπη και νομίζω ότι θα ξεκινήσει από την Ελλάδα. Ας παλέψουμε μαζί για τη σοσιαλιστική Ευρώπη». (2)

Ακόμη, πέρα από τα μηνύματα αλληλεγγύης που προέρχονται από αριστερά κόμματα και συνδικάτα από όλο τον κόσμο, δεν είναι λίγες οι διαδηλώσεις συμπαράστασης στις κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού που έγιναν σε διάφορες πόλεις, όπως η Λιόν, το Παρίσι, η Βαρκελώνη, το Μπιλμπάο, το Λονδίνο, οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο, η Κολωνία, η Βουδαπέστη, το Ρέικιαβικ, η Κωνσταντινούπολη...

Για όλους αυτούς και για πολλούς άλλους, οι κινητοποιήσεις του λαού μας όχι μόνον δεν εκθέτουν τη χώρα μας αλλά την τιμούν και μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι για την Ελλάδα που αντιστέκεται.

(1) Βλέπε «Πριν», 9 Μαΐου 2010, σελίδα 22.

(2) Βλέπε «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 6 Μάη 2010, σελίδα 22.

Θα κάνουμε εξωτερική πολιτική ή όχι;

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Θα κάνουμε εξωτερική πολιτική ή όχι;

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά nkotzias@otenet.gr

Το Ισραήλ εκτέθηκε άλλη μία φορά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης με τις βιαιότητες στις οποίες προέβη και τα ανόητα επιχειρήματα που επικαλέστηκε προκειμένου να τις δικαιολογήσει.

Στη διαμάχη Τουρκίας-Ισραήλ, αν και κατά πόσο η πρώτη μπορεί να ηγεμονεύσει στην ανατολική Μεσόγειο, η Αγκυρα είναι ο απόλυτος κερδισμένος. Βρίσκεται σε πορεία να πείσει τον λεγόμενο «Ισλαμικό Δρόμο» ότι αυτή μπορεί να τα βάλει με τον οποιονδήποτε. Οτι αυτή είναι η μεγάλη ισλαμική δύναμη που δημιουργεί στην πράξη πρόβλημα στο Ισραήλ, και όχι το Ιράν. Οτι αυτή δεν υπολογίζει κόστος και συμμαχίες προκειμένου να εκθέσει το Ισραήλ, σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία που λουφάρει όποτε πιέζεται από τη Δύση. Η Αγκυρα νιώθει ότι ικανοποιεί όλες τις φιλοδοξίες των νεοοθωμανικών σχεδίων της. Προκάλεσε το Ισραήλ και το τελευταίο έπεσε στην παγίδα της, χρησιμοποιώντας μάλιστα βία.

Το πρόβλημα που δημιουργείται έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το παιχνίδι και πώς αυτό παίζεται στο πλαίσιο της αυξανόμενης κόντρας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Δείχνει να μην ερμηνεύει το γιατί η βίαιη αντίδραση του Ισραήλ εκδηλώθηκε εις βάρος τουρκικού πλοίου στο οποίο επέβαιναν, πέραν των ακτιβιστών, τούρκοι πράκτορες και στελέχη των γκρίζων λύκων. Το γιατί η Τουρκία χρειάζεται να θυματοποιηθεί η ίδια προκειμένου να υλοποιήσει τα νεοοθωμανικά της σχέδια. Να εμφανιστεί ως συνεπής αντικατοχική δύναμη για να «ξεπλυθεί» από τις αμαρτίες της. Από το Αρμενικό μέχρι το Κυπριακό. Η Τουρκία προκαλεί την ιστορία όταν καταγγέλλει την κατοχή της Παλαιστίνης, την ίδια στιγμή που παράνομα κατέχει το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.

Ηπάλη για τα δίκαια της Παλαιστίνης είναι μια βαθιά ανθρωπιστική μάχη. Αλλά, ως προς το εθνικό συμφέρον, την Ελλάδα πρέπει να απασχολεί συνεχώς το Κυπριακό. Ο κάθε ακτιβιστής μπορεί να συνδυάσει τη διεθνιστική του δράση με την άμεσα πατριωτική. Είναι άξιο σεβασμού και υποστήριξης η μάχη των Ελλήνων ακτιβιστών ειρήνης από τη Μέση Ανατολή μέχρι το Αφγανιστάν. Αποτελεί, όμως, από την άλλη, έλλειμμα η μη συμπερίληψη στη δράση τους του αιτήματος για τερματισμό της κατοχής της Κύπρου. Θα περίμενε κανείς ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική θα έκανε άμεσα τα εξής:

*Πρώτον, θα συμπαραστεκόταν στην Παλαιστίνη και θα αποκάλυπτε, ταυτόχρονα, στη διεθνή κοινότητα την υποκρισία της Τουρκίας. Θα απαιτούσε τον τερματισμό κάθε είδους κατοχής στην περιοχή μας.

*Δεύτερον, θα κινητοποιούνταν ώστε οι ακτιβιστές ειρήνης να στηρίξουν την πάλη για τον τερματισμό της κατοχής στην Κύπρο αλλά και, πιο άμεσα, του ανοίγματος του λιμανιού της Αμμοχώστου. Εκεί θα αποκαλυπτόταν κατά πόσο η Τουρκία είναι ενάντια στην κατοχή ξένων εδαφών ή όχι. Το ποιες είναι οι τουρκικές στρατηγικές ως προς το Διεθνές Δίκαιο.

*Τρίτον, θα έστελνε απεσταλμένο του πρωθυπουργού για να απελευθερώσει τους έλληνες υπηκόους από τις φυλακές του Ισραήλ.

Σε κάθε περίπτωση, δεν νοείται ενεργητική και δημοκρατική εξωτερική πολιτική που δεν μπορεί να θέσει τον διττό στόχο: συμπαράσταση στην Παλαιστίνη-αποκάλυψη και παρεμπόδιση των σχεδίων της Τουρκίας. Αλλιώς, θα αντιδράμε συναισθηματικά όταν κάποιοι άλλοι κάνουν ρεσάλτα. Αλλοι βίαια σε καράβια και άλλοι στα μακρόχρονα πεδία της γεωστρατηγικής.

Ο Σ. Σεϊσίδης έχασε για πάντα το πόδι του.

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Αίτηση αποφυλάκισης

*Ο Σ. Σεϊσίδης έχασε για πάντα το πόδι του. Τον είχε τραυματίσει αστυνομικός κατά τη διάρκεια ερευνών για ληστεία.

«Το είδος του τραύματος δείχνει ότι πυροβολήθηκε πισώπλατα. Εχουμε ζητήσει την άσκηση ποινικής δίωξης, χωρίς καμία ανταπόκριση», επισημαίνει ο δικηγόρος Κ. Παπαδάκης. Παρ' όλο που δεν είχε καμία σχέση με τη ληστεία, τα ΜΜΕ γεμίζουν ακόμη με ψευδή ρεπορτάζ. 

Ο 33χρονος ήταν φυγόδικος, κατηγορούμενος για συμμετοχή στους «ληστές με τα μαύρα». Η νοσηλεία του γίνεται υπό την ασφυκτική παρακολούθηση αστυνομικών, ενώ του απαγορεύεται αποκλειστική νοσηλεύτρια επιλογής του νοσοκομείου. Ενα «όργιο παραβίασης κάθε δεοντολογίας, ιατρικής και δικονομικής», καταγγέλλει η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος και καλεί τους υπουργούς Προ.Πο. και Δικαιοσύνης να διασφαλίσουν τα δικαιώματα του κρατούμενου. Τις επόμενες μέρες θα κατατεθεί αίτηση αποφυλάκισης, καθώς στη φυλακή είναι αδύνατη η απαραίτητη ιατρική φροντίδα.

Π. Μπ.

Η τραγωδία που παίχθηκε στα νερά της Μεσογείου ξημερώματα Δευτέρας δίνει την αφορμή να στραφεί η προσοχή στο ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Μετά τη «συμμαχία-φάντασμα»

Από τη ΣΤΕΛΛΑ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗ-ΧΟΪΔΑ

Η τραγωδία που παίχθηκε στα νερά της Μεσογείου ξημερώματα Δευτέρας δίνει την αφορμή να στραφεί η προσοχή στο ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Η συμμαχία της με το Ισραήλ χρονολογείται εδώ και μισόν αιώνα. Η αποδόμηση της, ωστόσο, έχει αρχίσει από καιρό. Το αιματηρό ρεσάλτο στο πλοίο των Τούρκων ειρηνιστών ήταν απλώς η χαριστική βολή. Για το Ισραήλ χρόνια η Τουρκία ήταν σύμμαχος του διαμετρήματος σχεδόν των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν βρισκόταν αναφανδόν στο πλευρό του στους πολέμους κατά των Αράβων. Ωστόσο και μόνο το γεγονός ότι το μεγαλύτερο και καλύτερα εξοπλισμένο μουσουλμανικό κράτος της περιοχής ήταν σύμμαχός του αποδείκνυε ντε φάκτο πως το Ισραήλ δεν ήταν απομονωμένο. Οι μυστικές υπηρεσίες των δύο κρατών δεν έπαψαν να συνεργάζονται ούτε μετά τη σφαγή αμάχων που εξαπέλυσε ο Αριέλ Σαρόν στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα το 1982 στο Λίβανο. Τους ένωναν πολλά. Η Αγκυρα άλλωστε δεν επιδεικνύει προς τους Κούρδους την ίδια θηριωδία που εκδηλώνει και το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους ; Τη σχέση θεμελίωσε ο -και ελληνιστής- Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπεν Γκουριόν, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, όταν τη νύχτα 29 Αυγούστου του 1958 το αεροπλάνο του προσγειώθηκε μυστικά στην Αγκυρα. Η συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Αντνάν Μεντερές έθεσε τον θεμέλιο λίθο στις σχέσεις των δύο κρατών, που είχαν παγώσει το 1956 με την επίθεση του Ισραήλ στην Αίγυπτο. Οι δύο άνδρες συνήψαν άκρως απόρρητη συμφωνία, που έμεινε στα χρονικά σαν «συμμαχία-φάντασμα», και τους όρους της μέχρι σήμερα ούτε οι Τούρκοι ούτε οι Ισραηλινοί αποκάλυψαν.

Η Τουρκία δεν ήθελε να προκαλέσει καμία αραβική χώρα.Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα. Η πολιτική της «μηδενικά προβλήματα με γειτονικές χώρες», που την εφαρμόζει μεθοδικά και στη Μέση Ανατολή, δεν είναι παρά καλομελετημένη και με υψηλότατες βλέψεις στροφή. Είναι πλέον φανερό. Η Αγκυρα διεκδικεί ρόλο εκτός της τροχιάς των Ηνωμένων Πολιτειών, ώστε να αναδειχθεί περιφερειακή δύναμη με τους δικούς της όρους. Αναζητεί σφαίρες επιρροής σε όλο τον κόσμο. Ο αυτοεξόριστος στη Δαμασκό ηγέτης της Χαμάς, ο Χαλίντ Μεσάαλ, το διέβλεψε έγκαιρα: «Οι τεκτονικές πλάκες στη Μέση Ανατολή μετατοπίζονται. Τουρκία, Ιράν, Συρία εμφανίζονται ως οι μεγάλες δυνάμεις στην περιοχή». Η Αίγυπτος συγκλονίζεται άλλωστε από τους κραδασμούς της διεργασίας για τη διαδοχή του Μουμπάρακ. Αλλά δεν είναι εύκολο να ερμηνεύσει κανείς ή να προσμετρήσει τώρα τη σημασία της διάρρηξης των σχέσεων Ισραήλ - Τουρκίας.

*Οι δύο χώρες, εκτός από την πολιτική σύμπραξη και την, σε υψηλότατο επίπεδο, συνεργασία των μυστικών τους υπηρεσιών, είχαν αμφίδρομες αγοραπωλησίες όπλων και στρατιωτικού υλικού: βομβαρδιστικά - καταδιωκτικά F-4 και F-5 τουρκικής παραγωγής, άρματα Μ-60, κατασκοπευτικά αεροπλάνα μη επανδρωμένα και άλλα προηγμένης τεχνολογίας οπλικά συστήματα. Ολο αυτό το αλισβερίσι τώρα παγώνει. Ανακόπτεται ασφαλώς και το τουριστικό ρεύμα που είχε αναπτυχθεί μεταξύ τους. Η Τουρκία ήταν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς των Ισραηλινών. Το 2008 οι Ισραηλινοί επισκέπτες ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο στα τουρκικά θέρετρα.

Ο tempora!

Οι σχέσεις των δύο κλονίζονται το 2006 με την ισραηλινή επίθεση στο Λίβανο και ακόμη περισσότερο το 2008 με τη σφαγή στη Γάζα. Καταρρέουν με την πολιτική της Αγκυρας να βελτιώσει τις σχέσεις της με Ιράκ, Ιράν, Συρία. Ο «νεο-οθωμανισμός», όπως αποκαλείται η στροφή της Τουρκίας προς Ανατολάς και κυρίως προς τις άλλοτε κτήσεις της αυτοκρατορίας, που βέβαια περιλαμβάνει Βαλκάνια και Αιγαίο, είναι κόκκινο πανί για το Ισραήλ. Ωστόσο, οι φιλοδοξίες της Αγκυρας δεν σταματούν στη Μέση Ανατολή. Επεκτείνονται και σε περιοχές που ουδέποτε την είχαν απασχολήσει στο παρελθόν. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τοποθετεί την Τουρκία πρώτη σε ανάπτυξη μεταξύ των «αναδυομένων» οικονομιών. Συνάπτει εμπορικές συμφωνίες με την Αργεντινή και κάνει έρευνες για υποθαλάσσια κοιτάσματα στη Μαύρη Θάλασσα με τη βραζιλιάνικη Petrobras. Με τη Βραζιλία αποτελούν φέτος δύο από τα εκ περιτροπής μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Μαζί υπέγραψαν στην Τεχεράνη και τριμερή συμφωνία να της χορηγούν εμπλουτισμένο ουράνιο για ιατρικούς σκοπούς.

Ομως

Τον άλλο μήνα στο Συμβούλιο Ασφαλείας θα διεξαχθεί η ψηφοφορία για τις κυρώσεις στο Ιράν και η ψήφος της Τουρκίας θα βαρύνει. Ο πρόεδρος Ομπάμα εν όψει της ψηφοφορίας αυτής συνομίλησε πάνω από μία ώρα στο τηλέφωνο με τον Ερντογάν.

Μετά τη «συμμαχία-φάντασμα» | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Σακοράφα για τη βία των ΜΑΤ

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Σακοράφα για τη βία των ΜΑΤ

Ευθύνες στην Αστυνομία, αλλά και εμμέσως στον υπουργό Μ. Χρυσοχοΐδη για τη διάλυση ειρηνικής διαδήλωσης πολιτών έξω από την ισραηλινή πρεσβεία στις αρχές της εβδομάδας, επιρρίπτει η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα.

 Στο κείμενο της ερώτησης αναφέρει ότι οι δυνάμεις των ΜΑΤ επιτέθηκαν αδιακρίτως σε παιδιά και οικογένειες, κάνοντας ανεξέλεγκτη χρήση χημικών και βιαιοπραγώντας κατά των διαδηλωτών, πολλούς εκ των οποίων έστειλαν στο νοσοκομείο.

Σακοράφα για τη βία των ΜΑΤ | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

...κομάντος να χτυπάνε αμάχους, ένα καράβι-σκηνή μιας απίστευτης κτηνωδίας, στα διεθνή ύδατα, ανοιχτά της μαρτυρικής Γάζας...

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Μεγεθύνσεις

Από την ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

*Μαύρες φιγούρες πάνω σε άσπρο φόντο, στρατιώτες-κομάντος να χτυπάνε αμάχους, ένα καράβι-σκηνή μιας απίστευτης κτηνωδίας, στα διεθνή ύδατα, ανοιχτά της μαρτυρικής Γάζας...

Μια εικόνα, που κάποιος δορυφόρος πρόλαβε να μεταδώσει, πριν κοπεί το σήμα, το «ντου» μιας (ακόμα) επιχείρησης των Ισραηλινών, με στόχο τη φορά αυτή τον «Στολίσκο της Ελευθερίας», που έληξε με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες και εκατοντάδες αιχμαλώτους· ακτιβιστές, που είχαν φτάσει ώς εκεί για να βοηθήσουν τους αποκλεισμένους...

*Αφήνοντας τις πατρίδες και τα σπίτια τους, τις δουλειές και τον «καναπέ» τους, άνθρωποι, που η ανάγκη του συνανθρώπου, ενός λαού ακόμα, μπορεί να γίνεται και δική τους υπόθεση... Οπως του 1,5 εκατ. εξαθλιωμένων Παλαιστινίων, εκεί κάτω στη μικρή, στενή λωρίδα της Γάζας, που ο χερσαίος και ο από θαλάσσης αποκλεισμός τους τόσα χρόνια τους έχει μετατρέψει σε ποντίκια στη φάκα - μόνο τα μάτια των παιδιών να σκεφτεί κανένας... Τώρα ξέρουμε ότι αν θελήσει να πλησιάσει, μπορεί να περιμένει και τον ίδιον ο θάνατος...

*Εχει ξαναγίνει τέτοιο έγκλημα; - αναρωτιέται το σύμπαν των απλών ανθρώπων· και ψάχνει να βρει ποιο άλλο κράτος στις ημέρες μας μπορεί να συμπεριφέρεται με τόσο θράσος δολοφόνου, αλλαζονεία, αναλγησία και βεβαιότητα ατιμωρησίας... Την ίδια ώρα που η συνήθης «διεθνής κατακραυγή και καταδίκη» διαπερνούν τον πλανήτη και οι ΗΠΑ εκφράζουν απλώς τη «βαθιά λύπη» τους... Ενώ ένα ρίγος μάς διαπερνά, καθώς με τις τακτικές τους οι σημερινοί θύτες παραπέμπουν σιγά σιγά, όλο και πιο πολύ, στον πάλαι ποτέ δικό τους θύτη.

Μεγεθύνσεις | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Η σιωνιστική επίθεση κατά της διεθνούς αντίστασης στη Νέα Τάξη

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Η σιωνιστική επίθεση κατά της διεθνούς αντίστασης στη Νέα Τάξη

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το κατάπτυστο σιωνιστικό έγκλημα πάνοπλων και θρασύδειλων κρατικών δολοφόνων να επιτίθενται κατά άοπλων ακτιβιστών σε πλοία στα διεθνή ύδατα, να δολοφονούν πριν να κατεβούν από τα ελικόπτερα και κατόπιν να εκτελούν εν ψυχρώ και στη συνέχεια να κακομεταχειρίζονται συλληφθέντες με χειροπέδες, δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε ανεπανάληπτο.

Από τη στιγμή που μια εγκληματική ιδεολογία, η σιωνιστική, άρχισε να υλοποιείται με την ίδρυση του σιωνιστικού κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα και την αναγνώριση της Παλαιστίνης από την κοσμοκράτειρα Αγγλία ως της «Γης της Επαγγελίας», με τη Διακήρυξη του Μπάλφουρ, στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ξεκίνησε ο κύκλος ενός μαζικού εγκλήματος εναντίον ενός λαού, του παλαιστινιακού, που παρόμοιό του σπάνια έχει δει η Ιστορία. Και είναι εγκληματική η σιωνιστική ιδεολογία διότι δεν είναι απλώς άλλη μια εθνικιστική ιδεολογία, όπως την παρουσιάζουν οι (συνήθως καλοπληρωμένοι) απολογητές του σιωνισμού, εφόσον, αντίθετα με κάθε άλλη εθνικιστική ιδεολογία, στηριζόταν στην ολοκληρωτική εθνοκάθαρση1 μιας άλλης γης, που διεκδικούσαν -κυρίως με δικαιώματα από... τη Βίβλο- άνθρωποι οι οποίοι την είχαν εγκαταλείψει για χιλιάδες χρόνια ή είχαν βίαια εκδιωχτεί από αυτήν από άλλους λαούς που δεν είχαν σχέση με τους σημερινούς κατοίκους της. Ετσι, ενώ το 1914 μόνο 85.000 Εβραίοι ζούσαν στην Παλαιστίνη κατέχοντας 2% της γης, έναντι 750.000 Παλαιστινίων κ.ά., έπειτα από μαζικές εξαγορές της γης από τους φτωχούς Παλαιστινίους, και άλλες βιαιότερες μεθόδους στην περίοδο του μεσοπολέμου, έφθασαν το 1939 να αποτελούν το 30% του λαού στην Παλαιστίνη. Μετά τη μαζική μετανάστευση που ακολούθησε τους συστηματικούς διωγμούς των ναζιστών δολοφόνων, το 1948 -όταν οι δυτικές δυνάμεις, σε συνεργασία με μια καιροσκοπική σταλινική γραφειοκρατία, πέρασαν στον ΟΗΕ το ψήφισμα που άναψε το πράσινο φως στην ίδρυση σιωνιστικού κράτους- αποτελούσαν το 40% του πληθυσμού, αλλά ο «γενναιόδωρος» (με ξένα κόλλυβα!) ΟΗΕ τού παραχώρησε το 55% της γης!

Από τότε οργανώθηκε συστηματικά η παραπέρα εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης και, με αφορμή τους πολέμους που διεξήγαγαν οι πάνοπλοι χωροφύλακες της Δύσης στη Μέση Ανατολή με τους αραβικούς στρατούς, επεκτείνονται συνεχώς, έτσι ώστε σήμερα το σιωνιστικό καθεστώς να κατέχει το 85% της παλαιστινιακής γης και να ελέγχει απόλυτα το υπόλοιπο 15%. Τώρα, απλώς συζητούν τη «γενναιόδωρη παραχώρηση» κάποιων αποκομμένων εδαφών (που δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση σε έκταση ούτε με το 45% που παραχώρησε ο ΟΗΕ) για να ιδρυθούν σε αυτά παλαιστινιακά Μπαντουστάν που θα αποτελέσουν το παλαιστινιακό κράτος. Με άλλα λόγια, ένα προτεκτοράτο της σιωνιστικής και της υπερεθνικής ελίτ (δηλαδή των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που εδράζονται στα μητροπολιτικά καπιταλιστικά κέντρα της Ομάδας των 7). Είναι επομένως φανερό ότι αν οι εκκλήσεις από εξέχοντα μέλη της εβραϊκής δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Αριστεράς (Χάνα Αρεντ, Ισαάκ Ντόιτσερ κ.ά.) είχαν εισακουστεί και η παλαιστινιακή γη δεν είχε μοιραστεί το 1948 για τη δημιουργία ενός «καθαρού» εβραϊκού κράτους και ενός παλαιστινιακού, αλλά, αντίθετα, είχε χρησιμοποιηθεί σαν το θεμέλιο για ένα πολυεθνικό κοσμικό κράτος, εκατοντάδες χιλιάδες ζωές Παλαιστινίων και μερικές χιλιάδες Εβραίων εποίκων θα είχαν σωθεί. Σήμερα, όμως, που η λύση των δυο κρατών έχει γίνει πια σχεδόν απίθανη (παρά τη σύμπραξη της παλαιστινιακής αστικής τάξης στη Δυτική Οχθη με την υπερεθνική και τη σιωνιστική ελίτ) εξαιτίας των σιωνιστικών εγκλημάτων και σφαγών, η λύση του ενιαίου πολυεθνικού κράτους επανέρχεται στο προσκήνιο από πραγματικά προοδευτικούς (δηλαδή αντισιωνιστές) Εβραίους και Παλαιστινίους.

Ομως, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Παλαιστινίων, μετά την 11η/9 εντάχθηκε στη Νέα Διεθνή Τάξη και χαρακτηρίστηκε... «τρομοκρατικός». Οταν δε ο λαός της Γάζας τόλμησε στις πρώτες εκλογές μετά την παραχώρηση «αυτονομίας» στην περιοχή να μην ψηφίσει τον εκλεκτό της υπερεθνικής και της σιωνιστικής ελίτ, τον Αμπάς, επιβλήθηκε ένας κτηνώδης αποκλεισμός για να στραγγαλιστεί η θέλησή του γι' αντίσταση. Σήμερα, όμως, το εγκληματικό σιωνιστικό καθεστώς προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, επιδιώκοντας τη συντριβή ακόμη και της διεθνούς αντίστασης στη Νέα Τάξη. Ετσι, η απόπειρα διεθνών ακτιβιστών να σπάσουν τον παράνομο και εγκληματικό αποκλεισμό αντιμετωπίστηκε, όπως φανερώνουν τα στοιχεία που έρχονται καθημερινά στο φως, με μια απόλυτα προσχεδιασμένη (στρατιωτικά, αλλά και, το κυριότερο, επικοινωνιακά)2 επιχείρηση. Πρότυπο, η περσινή σφαγή του λαού της Γάζας η οποία, παρά την προπαγάνδα του «προοδευτικού» τμήματος των Σιωνιστών ότι ήταν λάθος ή αποτυχία, στην πραγματικότητα πέτυχε τον στόχο της να συντρίψει (προσωρινά) την αντίσταση του λαού της Γάζας. Σήμερα οι ίδιοι «προοδευτικοί» σιωνιστικοί κύκλοι (που παίζουν τον ρόλο του «καλού μπάτσου») έναντι της κυβέρνησης Νετανιάχου ισχυρίζονται ότι η επιχείρηση ήταν φιάσκο, λάθος κ.λπ. Ομως ο στόχος ήταν σαφής και το μέλλον θα δείξει αν τον πέτυχαν ή όχι: να τρομοκρατήσουν ακόμη και τις διεθνείς φιλειρηνικές οργανώσεις ώστε στο μέλλον να περιοριστούν σε ανώδυνες για τους Σιωνιστές διαμαρτυρίες που δεν θα επηρεάζουν τα στρατηγικά τους σχέδια για τον στραγγαλισμό της παλαιστινιακής αντίστασης.

Η στάση της υπερεθνικής ελίτ απέναντι στο έγκλημα ήταν η αναμενόμενη: το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν καταδίκασαν σαν πειρατική την κατάληψη ξένων πλοίων σε διεθνή ύδατα, και σαν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας τη δολοφονία των ακτιβιστών (ας φανταστούμε πως θα είχε ήδη κρεμαστεί ο Αχμαντινετζάντ για κάτι παρόμοιο) αλλά και δεν επέτρεψαν καν μια διεθνή έρευνα, ενώ, αντίθετα, ανέθεσαν σε ένα κράτος που έχει φτάσει τα όρια του ναζιστικού στη διαστρεβλωτική προπαγάνδα να κάνει την έρευνα! Ανάλογη -και απόλυτα προβλέψιμη!- στάση τήρησε και η δική μας κοινοβουλευτική χούντα,3 η οποία μάλιστα (σύμφωνα με μη διαψευσθείσες πληροφορίες) δεν κινητοποίησε κανονιοφόρο του Πολεμικού Ναυτικού που βρισκόταν σε απόσταση δράσης από το σημείο στο οποίο έγινε η γκανγκστερική επίθεση κατά του ελληνικού πλοίου, για να προστατεύσει τις ζωές Ελλήνων πολιτών -που είναι ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξής του-, διαπράττοντας ουσιαστικά μια πράξη εσχάτης προδοσίας. Αντίθετα το υπουργείο Εξωτερικών είχε κατεβάσει τα τηλέφωνα για να μην απαντά στις απεγνωσμένες κλήσεις των υπό επίθεση ακτιβιστών που κατέφυγαν στα ΜΜΕ. Παράλληλα, η κοινοβουλευτική χούντα έδειξε και το πραγματικό σοσιαλφασιστικό πρόσωπό της την επομένη του εγκλήματος, όταν στη διαδήλωση μπροστά στη σιωνιστική πρεσβεία, στην οποία ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες, εξαπέλυσε απρόκλητα τις ορδές των ΜΑΤ για να 'ματοκυλήσουν μια ειρηνική διαδήλωση, με μοναδικό στόχο να μην ενοχληθούν από τις διαμαρτυρίες μας τα αφεντικά της στην υπερεθνική ελίτ, την οποία ακολουθεί όσο δουλικότερα μπορεί: από την πρόσκληση του ΔΝΤ μέχρι την έμμεση υποστήριξη των Σιωνιστών εγκληματιών. Προφανώς κάτι ήξερε το AIPEC, το πασίγνωστο όργανο του διεθνούς σιωνισμού (που επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι ουσιαστικά καθορίζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική4) όταν πρόσφατα υποδέχτηκε μετά... λαμπάδων τον ασύστολα ψευδόμενο αρχηγό της κοινοβουλευτικής μας χούντας που μιλά για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων...

1. Τον ρόλο της εθνοκάθαρσης στην ίδρυση του σιωνιστικού κράτους περιέγραψαν επακριβώς έντιμοι Εβραίοι ιστορικοί, όπως ο Ιλάν Παπέ, καταρρίπτοντας τη σιωνιστική διαστρέβλωση της Ιστορίας, την οποία όμως υιοθετεί απροκάλυπτα ένα άθλιο κείμενο του Μάρεϊ Μπούκτσιν του 1985 -που ξετρυπώσαν κάποιοι φιλοσιωνιστές «ελευθεριακοί» και κυκλοφορούν σήμερα ευρέως στο Διαδίκτυο για να δικαιολογήσουν έμμεσα το σημερινό έγκλημα. 2. Βλ. π.χ. Jonathan Cook, «Israel's Internet War», Counterpunch, 21/7/2009. 3. Ο κ. Δημήτρης Τσαρδάκης, «ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών», («Ε», 27/5/2010) με εγκαλεί αρχικά (προφανώς αντιμετωπίζοντας σοβαρό πρόβλημα κατανόησης της διαφοράς μιας Περιεκτικής Δημοκρατίας από μια Λαϊκή Δημοκρατία) διότι δήθεν επιθυμώ η Ελλάδα να γίνει «μία χώρα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού» (sic!). Στη συνέχεια με εγκαλεί για τον όρο «κοινοβουλευτική χούντα» που χρησιμοποιώ για να περιγράψω την κλίκα γύρω από τον πρωθυπουργό που «κυβερνά» τη χώρα, με τη βοήθεια μιας αγέλης «σοσιαλιστών» βουλευτών, οι οποίοι προφανώς έχουν μοναδικό κίνητρο το «υπουργιλίκι/βουλευτιλίκι» και τα συναφή προνόμια. Ομως τι άλλο άραγε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η κλίκα αυτή που εξαπατά κατά σύστημα τον ελληνικό λαό, πρώτα, υφαρπάζοντας την ψήφο του με ένα εντελώς άσχετο πρόγραμμα, δεύτερον, αρνούμενη να διεξαγάγει δημοψήφισμα για τα εγκληματικά μέτρα και τρίτον ψευδώς ισχυριζόμενη ότι τα μέτρα αυτά είναι «μονόδρομος», όταν ακόμη και διεθνούς κύρους οικονομολόγοι του κατεστημένου δείχνουν το ακριβώς αντίθετο; Ελπίζω, ο κοινωνικός εξοστρακισμός να θεραπεύσει την κοινοβουλευτική χούντα και τα παπαγαλάκια της από την ψιττακίαση... 4. J. Mersheimer (Παν. Σικάγου) και S. Walt (Παν. Χάρβαρντ) «Το Ισραηλινό Λόμπι».

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Η σιωνιστική επίθεση κατά της διεθνούς αντίστασης στη Νέα Τάξη | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

«Απομονώστε το Ισραήλ»

Έντυπη Έκδοση Επτά, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

«Απομονώστε το Ισραήλ»

Ο διάσημος ισραηλινός τζαζίστας & ακτιβιστής Γκίλαντ Άτζον γράφει για το "7" αμέσως μετά τη φονική επιδρομή στον "Στολίσκο της ελευθερίας"

Υπεύθυνος: Επιμέλεια: Μ. ΚΟΥΣΤΕΝΗΤου ΓΚΙΛΑΝΤ ΑΤΖΜΟΝ

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές ακόμα προσπαθούμε να αποκτήσουμε σαφή εικόνα για το φονικό μακελειό του Ισραήλ στη θάλασσα. Ξέρουμε ότι εκατοντάδες ισραηλινοί κομάντο χτύπησαν τη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια. Μάθαμε από τον αραβικό τύπο ότι υπάρχουν πολλοί νεκροί και τραυματίες.

Αλλη μία φορά είναι φανερό ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να κρύψει την πραγματική του φύση: μια απάνθρωπη δολοφονική κολεκτίβα που έχει για καύσιμό της την ψύχωση και για οδηγό την παράνοια. Επί μέρες η κυβέρνηση του Ισραήλ ετοίμαζε την ισραηλινή κοινωνία γι' αυτήν τη σφαγή λέγοντας ότι ο ανθρωπιστικός στόλος μεταφέρει όπλα και τρομοκράτες. Μόλις λίγο πριν από την επίθεση, υποπτεύθηκα πως αυτή η κακόβουλη στροφή των ισραηλινών ΜΜΕ είχε στόχο την προετοιμασία του λαού για μια στρατιωτική επιχείρηση σε διεθνή ύδατα. Μη γελιέστε. Εγώ μπορεί να σκεφτόμουν τις συμπτώσεις, αλλά το υπουργικό συμβούλιο και οι επιτελείς του στρατού ήταν απολύτως ενημερωμένοι. Αυτό που συνέβη δεν ήταν απλώς μια εισβολή στρατιωτικών «πειρατών». Ηταν μια πεντακάθαρη σφαγή -παρ' όλο που έγινε στο σκοτάδι.

Θα δούμε διαδηλώσεις και τιμές για τους νεκρούς. Θα ακούσουμε επίσης και κάποιους γνωστούς φίλους του Ισραήλ να καταδικάζουν το μακελειό. Είναι σαφές ότι δεν αρκούν. Το Ισραήλ διψούσε για αίμα διότι πιστεύει πως η δική του «προληπτική πολιτική» επιβεβαιώνεται με περισσότερους νεκρούς. Ηταν η αποτυχία μιας νοσηρής κοινωνίας η οποία έχει απολέσει εδώ και καιρό την ανθρωπιά της. Ξέρω ακριβώς πώς νιώθει ο λαός του Ισραήλ: τόσο σοκαρισμένος, που ανυπομονούσε να δει τους χασάπηδες του ναυτικού του να σκορπούν το θάνατο. Είναι παράδοση στο Ισραήλ: πρώτα πυροβολείς και μετά κλαις με αναφιλητά. Δυστυχώς κανείς -πόσω μάλλον καλλιτέχνης- δεν μπορεί να επηρεάσει τη νοοτροπία τους. Οι Ισραηλινοί είναι βουτηγμένοι σε μια απόλυτη πνευματική πολιορκία και επιβάλλονται στους εαυτούς τους.

Ολοι γνωρίζουν ότι εδώ και χρόνια οι Παλαιστίνιοι ζουν σε κατάσταση πολιορκίας. Η παγκόσμια κοινότητα, λοιπόν, έχει την αποκλειστική ευθύνη να δράσει και να αυξήσει την πίεση στο Ισραήλ και τους πολίτες του. Από τη στιγμή που ένας λαϊκός στρατός ολοκλήρωσε το μακελειό της Δευτέρας ακολουθώντας τις οδηγίες μιας «δημοκρατικά εκλεγμένης» κυβέρνησης, κάθε Ισραηλινός από δω και πέρα πρέπει να θεωρείται ύποπτος για εγκλήματα πολέμου μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Γρήγορη αντίδραση

Με δεδομένο ότι το Ισραήλ επιτέθηκε σε πλοία υπό ιρλανδική, τουρκική και ελληνική σημαία, τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης οφείλουν να διακόψουν αμέσως τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Ισραήλ και να απαγορεύσουν τη διέλευση ισραηλινών αεροσκαφών από τον εναέριο χώρο τους. Με δεδομένη, επίσης, την είδηση ότι πυρηνικά υποβρύχια του Ισραήλ ελλιμενίστηκαν στον Κόλπο, η παγκόσμια κοινότητα πρέπει να αντιδράσει με γρήγορο και αυστηρό τρόπο. Το Ισραήλ είναι επισήμως ένα παρανοϊκό και επικίνδυνο κράτος. Δεν αδιαφορεί μόνο για την ανθρώπινη ζωή -μια πρόγευση πήραμε από τις ισραηλινές εφημερίδες- αλλά στην πραγματικότητα επιδιώκει τον πόνο και την καταστροφή των άλλων.

«Απομονώστε το Ισραήλ» | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Υποκρισία και realpolitik στη Μέση Ανατολή

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Υποκρισία και realpolitik στη Μέση Ανατολή

Πώς Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και... Αραβες χρησιμοποίησαν Φάταχ και Χαμάς

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΝΤΖΟΥ

Οι διαμαρτυρίες των ηγετών της Δύσης και των συμμάχων τους για την τραγική κατάσταση της Γάζας και οι εκκλήσεις για άρση του αποκλεισμού τελικά απλώς τονίζουν την υποκρισία Ε.Ε., ΗΠΑ και αραβικού κόσμου, που μετά την ισραηλινή πειρατεία «αναγνωρίζουν» την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί ένας αποκλεισμός στον οποίο υπήρξαν εξ αρχής συνυπεύθυνοι.

Η ανθρωπιστική καταστροφή της Γάζας είχε ενορχηστρωθεί από τη Δύση ήδη από το 2005, όταν το Ισραήλ αποφάσισε να «απεμπλακεί» από τη Λωρίδα διατηρώντας ωστόσο τον απόλυτο έλεγχο των χερσαίων, θαλάσσιων και εναέριων συνόρων της. Η τότε αμερικανίδα ΥΠΕΞ, Κοντολίζα Ράις, επέβαλε τη διεξαγωγή εκλογών στήνοντας έναν τεράστιο μηχανισμό στήριξης του Μαχμούντ Αμπάς, πιο ευήκοου συνομιλητή από τους σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές της Χαμάς.

Παρά τις παρεμβάσεις οι εκλογές του 2006 έφεραν στην εξουσία την Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι θα πλήρωναν πολύ ακριβά το τίμημα της δημοκρατικής επιλογής τους. Οι ΗΠΑ απαίτησαν από το Κουαρτέτο να μην υπάρξει καμιά επαφή με τη Χαμάς, η Ε.Ε. έσπευσε να παγώσει την οικονομική βοήθεια στη Γάζα και το Ισραήλ άρχισε να κλείνει συχνότερα τα σύνορα.

Η «Γκάρντιαν» αποκάλυπτε τότε ότι οι ΗΠΑ πρότειναν στα άλλα μέλη του Κουαρτέτου (Ε.Ε., Ρωσία, ΟΗΕ) την ενίσχυση της Φάταχ του Αμπάς με όπλα και άντρες ενώ η Ουάσιγκτον ανέλαβε τη δημιουργία πολιτοφυλακών της Φάταχ με ηγέτη τον Μοχάμεντ Νταχλάν ώστε μετά την αποτυχία της «πολιτικής λύσης» να είναι έτοιμη η στρατιωτική.

Ο εμφύλιος που ξέσπασε έληξε με την ανάληψη του απόλυτου ελέγχου της Γάζας από τη Χαμάς τον Ιούνιο του 2007, όταν και το Ισραήλ επέβαλε τον πλήρη αποκλεισμό, μαζί με την Αίγυπτο, που ανέλαβε τοποτηρητής στα νότια σύνορα.

Τρία χρόνια μετά, ευρωπαϊκές και αραβικές δυνάμεις και αξιωματούχοι των ΗΠΑ θυμούνται την «τραγωδία της Γάζας». «Πολλές από τις χώρες που σωστά καταδικάζουν την επιδρομή στη Μεσόγειο συμμετέχουν στην αξιοπεριφρόνητη στάση προς τη Γάζα που αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία της επιδρομής της περασμένης Δευτέρας», επισήμανε η Λουίζ Αρμπουρ, πρόεδρος της Ομάδας Διεθνούς Κρίσης ICG.

Γιατί πέρα από τις υποκριτικές αιτιάσεις για ανθρωπιστική κρίση υπάρχει πλέον και η realpolitik, όπως τονίζει ο Ρόμπερτ Μάλεϊ, μεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις του Καμπ Ντέιβιντ το 2000 και σύμβουλος της Κλίντον: «Η διεθνής πολιτική προς τη Γάζα πρέπει να αλλάξει. Οι αποφάσεις που πήραν Ισραήλ, Ε.Ε., ΗΠΑ και αραβικά κράτη αποδείχθηκαν μυωπικές και αντιπαραγωγικές. Γιατί δίνουν κίνητρα στη Χαμάς ή στο λαό να προκαλέσουν μια αναποτελεσματική πολιτική για να θυμίσουν στον κόσμο ότι υπάρχουν: είτε με διάτρητα σύνορα, είτε με πόλεμο, είτε με στόλους σαν κι αυτόν».

Υποκρισία και realpolitik στη Μέση Ανατολή | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Ενας Αμερικανός που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων δεν είναι κάτι συνηθισμένο.

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Ο πιανίστας της ελευθερίας

Ο Πολ Λαρούντι άντεξε τα βασανιστήρια και ετοιμάζει την επόμενη αποστολή

Του ΝΙΚΟΛΑ ΖΗΡΓΑΝΟΥ

Ενας Αμερικανός που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων δεν είναι κάτι συνηθισμένο.

Ούτε επίσης είναι συνηθισμένο ένας κάτοικος της Καλιφόρνιας να έχει σπάσει δύο εμπάργκο. Της Κούβας και της Γάζας. Ο Πολ Λαρούντι, γλωσσολόγος, που για να βγάλει τα προς το ζην έγινε χορδιστής πιάνων, έσπασε για πρώτη φορά το εμπάργκο της Κούβας μεταφέροντας μέσω Καναδά 220 πιάνα στην Αβάνα, παρά την απαγόρευση της αμερικανικής κυβέρνησης. Μετά από πολύμηνη καμπάνια με τίτλο «Ενα πιάνο για την Κούβα» κατόρθωσε και έστειλε σε ωδεία το απαγορευμένο εμπόρευμα, αφού αναγκάστηκε να υπογράψει δήλωση ότι «δεν θα χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικούς σκοπούς».

Η σχέση του με την άλλη του αγάπη, την Παλαιστίνη, άρχισε από τα φοιτητικά του χρόνια, όταν επισκέφθηκε τον εργαζόμενο στην Ιορδανία πατέρα του. Εκεί είδε τους προσφυγικούς καταυλισμούς και ευαισθητοποιήθηκε για να επιστρέψει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής την άνοιξη του 2002, όταν οι Ισραηλινοί πολιόρκησαν εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους στο Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Κατά τη διάρκεια της αποχώρησης των μαχητών, ο Λαρούντι και άλλοι δυτικοί ακτιβιστές μπήκαν μπροστά σαν ανθρώπινες ασπίδες για να προστατέψουν τους Παλαιστίνιους, όμως δέχτηκαν πυρά. Επτά ξένοι, μεταξύ των οποίων και ο Λαρούντι, τραυματίστηκαν και όταν επέστρεψαν στις πατρίδες τους δημιούργησαν μια κίνηση που λίγα χρόνια μετά εξελίχθηκε στην οργάνωση Free Gaza Movement.

Από τότε άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για να σταματήσει ο αποκλεισμός της Γάζας. Το 2007 αποφάσισαν να δοκιμάσουν να σπάσουν τον αποκλεισμό διά θαλάσσης. Εψαξαν να βρουν διαθέσιμα καράβια και τελικά, μετά από πολλές αποτυχίες και τη δολοφονία ενός συντρόφου τους, ήρθαν σε επαφή με τον Βαγγέλη Πισσία, καθηγητή των ΤΕΙ Αθήνας, γνωστό για τις σχέσεις του με το παλαιστινιακό κίνημα, που ανέλαβε να οργανώσει το παράτολμο εγχείρημα.

Τον Αύγουστο του 2008 ο Λαρούντι με τον Πισσία μαζί με άλλους 40 συντρόφους τους, Ελληνες και ξένους, που επέβαιναν σε δύο ελληνικά ψαροκάικα, μπήκαν για πρώτη φορά στο λιμάνι της Γάζας. Τώρα, ο Λαρούντι επέστρεψε με το «Στόλο της Ελευθερίας», αλλά συνάντησε τις ισραηλινές στρατιές της νύχτας. Τον χτύπησαν αλύπητα, αλλά αυτός δεν το έβαλε κάτω. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ετοιμάζει την επόμενη αποστολή.

Ο πιανίστας της ελευθερίας | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Πλανήτης - Αουσβιτς για τα ζώα

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΣΙΣΜΟΥ

Πλανήτης - Αουσβιτς για τα ζώα

Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ

Είναι από τις παγκόσμιες ημέρες που δεν είναι ευρέως γνωστή. Στην Ελλάδα τουλάχιστον... Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν είναι σημαντική! Μάλλον συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο...

Εκτροφή για σφαγή, πειράματα, διασκέδαση και καθημερινή εκμετάλλευση των ζώων από τον άνθρωπο

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σπισισμού, που διοργανώνεται στις 5 Ιουνίου για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, είναι πολύ πιο μεγάλης σπουδαιότητας από άλλες... Οχι μόνο επειδή η συγκεκριμένη ιδεολογία είναι τόσο κατακριτέα όσο ο ρατσισμός και ο σεξισμός, αλλά γιατί η αντισπισιστική δράση υπερασπίζεται τα δικαιώματα πλασμάτων που δεν έχουν τη δική τους φωνή.

«Το Αουσβιτς ξεκινά κάθε φορά που κάποιος κοιτά ένα σφαγείο και σκέφτεται: είναι απλά ζώα!», έλεγε ο Γερμανός κοινωνιολόγος, φιλόσοφος και μουσικολόγος, Τέοντορ Αντόρνο, και όπως φαίνεται βρίσκει σύμφωνους εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη που διαδηλώνουν γι' αυτά τα συναισθανόμενα όντα, που δεν είναι απλά ζώα, αλλά υποφέρουν, λυπούνται και χαίρονται, όπως εμείς. «Το αν έχουν υψηλό ή λιγότερο υψηλό επίπεδο νοημοσύνης, το αν ανήκουν ή όχι στο ανθρώπινο είδος, δεν αποτελεί ορθολογικό κριτήριο για διάκριση. Η σπισιστική δράση είναι επομένως αδικαιολόγητη», επισημαίνουν οι αντισπισιστές.

«Τα ζώα εκτρέφονται και σφάζονται για το κρέας, το γάλα, τα αβγά, τα δέρματα και το μετάξι τους. Αλιεύονται για ανθρώπινη κατανάλωση. Χρησιμοποιούνται σε επιστημονικά πειράματα. Θηρεύονται για διασκέδαση. Φυλακίζονται για ολόκληρη τη ζωή τους σε ζωολογικούς κήπους και δελφινάρια. Εκπαιδεύονται για να τα εκμεταλλευτούν στο τσίρκο, σκοτώνονται για θεάματα όπως οι ταυρομαχίες κ.ά.», αναφέρει χαρακτηριστικά το αντισπισιστικό κάλεσμα που μας προτρέπει να μην αφήνουμε την «ευκαιρία να προβάλλουμε το γεγονός ότι η καταδυνάστευση των ζώων, όπως και αυτή των ανθρώπων, δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής, αλλά μια αδικία που πρέπει να καταπολεμηθεί» και προτρέπει να δημοσιοποιήσουμε τις δράσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Σπισισμού στην ιστοσελίδα http://www.reseau-antispeciste.org/?cat=35.

«Κάθε μορφή ζωής έχει τη δική της αξία και από εμάς χρειάζεται ο απαιτούμενος σεβασμός για όλα τα είδη όποια μορφή κι αν έχουν. Δεν γίνεται να θεωρούμε το ένα ζώο τροφή και το άλλο φίλο... Το ένα σύντροφο και το άλλο, το άγριο, εχθρό. Αυτό κάνει ο ειδισμός», επισημαίνει στην «Ε» η Ρόζα Μινακούλη, μέλος των Πολιτών για τα Δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής (ΠΟΦΥΖΩ).

«Σεβόμενοι τη ζωή των ζώων σεβόμαστε και τη δικιά μας ζωή. Αυτά όλα είναι αλληλένδετα και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Μεγάλος φιλόσοφος, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, είχε πει ότι "η ζωή στη γη ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο και θα τελειώσει χωρίς τον άνθρωπο". Αν συνεχίσουμε έτσι, θα τον επαληθεύσουμε», συμπληρώνει.

Οι ΠΟΦΥΖΩ, όπως και μεμονωμένοι αντισπισιστές, θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση στο Θησείο, έξω από το σταθμό του ΗΣΑΠ, στις 12 το μεσημέρι και θα μοιράσουν ενημερωτικά φυλλάδια. Ενα από τα κεντρικά συνθήματα; «Ο φαύλος κύκλος του κρέατος». *

Τι είναι ο σπισισμός

Προέρχεται από την αγγλική λέξη speciesism. Ο όρος σπισισμός δηλώνει τη διάκριση μεταξύ δύο ειδών. Ουσιαστικά την εκμετάλλευση του ενός είδους από το άλλο. Στην Ελλάδα πολλοί χρησιμοποιούν τη λέξη ειδισμός για να περιγράψουν τον όρο. Λέγεται ότι ο Κάρολος Δαρβίνος -ο Βρετανός φυσιοδίφης, συλλέκτης και γεωλόγος ο οποίος έμεινε διάσημος στην ιστορία ως ο θεμελιωτής της θεωρίας της εξέλιξης- ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη λέξη. Ωστόσο η επίσημη καταγραφή του όρου χρονολογείται στο 1973 και ανήκει στον ψυχολόγο Ρίτσαρντ Ράιντερ. Ο Βρετανός ψυχολόγος, ο οποίος θεωρείται πρωτοπόρος στο σύγχρονο κίνημα για την απελευθέρωση των ζώων, τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας το 1969 όταν ξεκίνησε να μιλά ενάντια στα πειράματα με ζώα, ενώ είχε δουλέψει σε πειραματικά εργαστήρια.

Τον όρο χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο οι προασπιστές των δικαιωμάτων των ζώων, ωστόσο έχουν υπάρξει και αναφορές του σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Πλανήτης - Αουσβιτς για τα ζώα | Άρθρα | Ελευθεροτυπία